De dingen des levens !

De moeder van Greet, mijn schoonmoeder dus, wilt haar zolder opnieuw isoleren. Na jaren dienst heeft de oude isolatie afgedaan. Om dat werk te kunnen doen moet heel de zolder opgeruimd worden, zeg maar geëvacueerd.  Haar zoon en dus mijn schoonbroer was samen met zijn vriendin druk bezig toen wij arriveerden.  Mijn schoonmoeder is  het type dat moeilijk afscheid kan nemen van oude spullen. Alles kan mogelijk nog van pas komen, ook al ligt het reeds 50 jaar in een duistere hoek van de zolder. Het logisch gevolg is dat na het isoleren heel wat spullen opnieuw op zolder zullen belanden.

De auto op de afbeelding stond gelukkig niet op de zolder, maar naast haar garage bij een buur. Die staat daar al lang en ik had reeds lang zin er eens een foto van te nemen. Vandaag deed ik het dus, een foto nemen.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft

Een van de peuten wilde mij sturen naar de helderziendheid. En zeker naar hooggevoeligheid. Neen dat heb ik niet. Wat ik wel heb, en dat ten gronde nog niet was geweten, is ADD. Het is niet eenvoudig om dat te hebben, maar het heeft echt ook wel zijn voordelen. Bv om zeer erge dingen zoals pijn te verwerken.

Wij zijn 50-tigers geworden met 2 volwassen kinderen met autisme. Autisme heeft vreemde uitwerkingen. Alleen al het feit wij het NIET hebben, was voor onszelf al een verwerkingsproces. Al dat praten bij peuten die wij gezien hebben en moeten praten, dat vooral al dat praten.

De zoon werkt, is alleen gaan wonen, en heeft hoe zeldzaam ook, nog een eigen initiatief om contact te hebben met de rest van de familie.
Het lege nest is er voor mij niet, ook juist omdat wij weten hoe hij bestaat. En dat is nu voor mij bevestigd door een pijntherapeut, ja hoor: ook peuten kunnen wel een geruststelling zijn.
Wij hebben de zoon  achteraf gezien van zowat 11, 12 jaar vertrouwd en ook en vooral de RUIMTE gegeven om op te groeien.
En natuurlijk is hij sterk.
TROTS mogen ons wij daarover wel voelen.

Over ons dochter grote zorgen.
mvg

Greet

Greet schrijft
Geen schrik, ik bedoel de titel letterlijk. Ik heb namelijk mijn nieuwe bril.

Met de schouder ook alles goed. De chirurg was heel tevreden.  2 voorwaarden: de linkerarm ivm bewegen tot op schouderhoogte blijven en voorzichtig zijn als je wil fietsen. En verder: vooral gewoon doen, in bewegingen. Uiteraard verder naar de kinesitherapie voor kracht bijwinnen.

Over de blog van mijn echtgenoot van gisteren wil/kan/mag/ ik iets zeggen.
WOLLIG praten helpt ZEKER niet. Na 15 jaar samen over autisme zeg ik dit.
Toekomstgericht denken voor hem? Verplichte ontspanningscursus voor mij?
Wij zijn onszelf al veel langer tegengekomen door/met onze kinderen.
Een beetje extra hulp kan natuurlijk altijd welkom zijn.

Verder kunnen we maar dankbaar zijn dat wij elk voor onszelf een geschikte therapeut gezocht en gevonden hebben om te helpen verwerken. En bij wie zijn wij uitgekomen? Dezelfde dokter, met wie peuten soms samen werken.

mvg Greet

Vandaag, in de late namiddag, nam ik deel aan een sessie over toekomstgericht leven en kijken. Mijn peut had me maanden terug voorgesteld hier aan deel te nemen.  Volgens de peut zach ik de dingen te somber en zo’n sesie zou met helpen de dingen terug “kleurig” te zien. Sedertdien had ik er niets meer over vernomen maar enkele weken terug kreeg ik de ene mail na de andere van de mensen die de sessie organiseren.  Gisteren kreeg ik de laatste en belangrijkste mail : hoeveel de sessie kost en op welke rekening het bedrag dient gestort.

Deze namiddag was het dus zover : naast mij waren er nog drie mannen en één dame. Er waren in feite drie vrouwen verwacht maar twee hadden hun kat gestuurd.  Eerst moesten we volgens grootte achter elkaar staan en dan volgens welk uur dat we uit bed gerold waren deze morgen. Tenslotte stonden we  in de rij volgens de eerste letter van onze voornaam. Boeiend begin nietwaar ?

De enige dame in ons gezelschap vertelde hoe zwaar ze het had om iedere morgen weer op te staan. Terloops liet ze ontsnappen dat dit haar laatste werkweek was. Dan ging ze met pensioen. Deze week kreeg ze van iedereen op school kusjes en knuffels en lieve woordjes. Dit allemaal omdat ze met pensioen gaat. “Zullen ze binnen twee weken nog zo lief zijn ?” vroeg ze zich bezorgd af.

De peut van dienst legde ons in het lang en het breed uit dat zich ongelukkig voelen voorkomt door dingen uit het verleden die we met ons meedragen. Daarom dat deze sessie niet over ons verleden zal handelen maar over de toekomst. “Loslaten” en “veranderen” waren de steeds terugkerende sleutelwoorden. De bijna in pensioen zijnde dame vroeg zich af of “zich ongelukkig voelen” of “depressies” niet eerder uit de persoon himself komen in plaats van uit het verleden. Met andere woorden : iets dat aangeboren is. “Zijn hier wetenschappelijke onderzoeken naar gebeurd ?” vroeg ze kordaat. Het leek of zij de leiding van de sessie naar zich toe trok. “Durf me maar eens tegen te spreken” leek er uit haar ogen te stralen.  De peut moest even slikken alvorens met een wollig antwoord van preek te gaan.

Toen we na het eind van de sessie met zijn allen in de lift stapten nam onze “juf” nogmaals het woord. “Ruiken jullie ook deze lekkere geur ?” Wij mannen gaven geen kik. Het was genoeg geweest voor vandaag. Volgende week deel twee.

Groetjes.

🙂

Greet schrijft
De titel is de naam van een vroeger programma op de Vlaamse radio.
Tot woensdag heb ik dat 10 dagen bij momenten als een mantra gebruikt.

Hoe ongelooflijk tevreden ik mij voelde dat ik gisteren normaal kon aardappelen schillen en dus heb aangedurfd om  een stoofpot er bij te maken!!

Oorzaak: een lumbago tussen de schouderbladen. Details bespaar ik jullie, maar zelfs voor mij was dit heel erg. Volgens de dokter: ongemakkelijk kan het wel zijn, maar het is niet ernstig. Het kan in een paar uur over zijn, maar het kan ook 2 weken duren. Ongemakkelijk, ammehoela en lucky me, het duurde maar 10 dagen.

Enfin vanavond op controle bij de schouderchirurg. Volgens de kinesist: 9/10 voor mobiliteit, -wat blijkbaar uitzonderlijk goed is- en 5/10 voor kracht, wat normaal is.
Het bewijs dat het goed gaat met de schouder lees je zelf: want anders zou ik dit niet typen. Ik ga toestemming vragen om weer te mogen fietsen.

De toestand is ernstig maar we denken niet hopeloos: dochter blijft in afzondering maar nu wel op  haar eigen verzoek.

En ja  een boost voor de moraal krijg je weleens op een onverwacht moment. De zoon is iemand tegen het lijf gelopen die hem al een hele tijd niet had gezien. Ze wist wel dat hij werkt en alleen is gaan wonen. Haar commentaar: maar wat  een goed uitziende jongen dat hij toch is geworden.
mvg
Greet

In 2011 introduceerde ik Nonkel Juul, een stroper die met zijnen tweeloops van de ene herberg naar de andere trekt en daarbij de vreemdste avonturen beleeft. Gezien ik regelmatig nieuwe volgers krijg hier op deze blog heb ik besloten om de man even in het kort en het breed voor te stellen, samen met enkele vrienden en vijanden.

Sedert 2013 heeft hij zijn eigen blog  waar je zijn avonturen kunt volgen. Lezen is op eigen risico.

Op de foto zie je Nonkel Juul en tante Marta hun 50ste jubilee vieren. Dat was ergens in 1971 als ik me goed herinner. Vlak na het feest liet den onderpastoor alles voor wat het was en ging er met een deerne vandoor. Dat waren nog eens tijden.

DE CAST !

Nonkel Juul leefde van 1893 tot 1977.
Dankzij het internet is hij enkele jaren geleden teruggekeerd uit de dood
wat misschien bepaalde geuren kan verklaren.
Hij is gehuwd met Martha en samen hebben ze één zoon die zich hier niet durft te vertonen.
Hij houdt van stropen, zuipen en vrouwen;
Niet noodzakelijk in deze volgorde.
In de herbergen vertelt hij de meest vreemde verhalen,
maar iedereen houdt ervan en trakteert hem een pint opdat hij verder zou vertellen.

Stoovebuuzeke en Sjonnie van de Waeterleidinghe zijn twee jonge fabrieksarbeiders die graag na de noeste arbeid nog eens de bloemetjes buitenzetten en soms mee op jacht gaan met nonkel Juul. Het zijn geen grote lichten en ze hebben niet bepaald het warm water uitgevonden maar hun hart zit op de juiste plaats, namelijk daar waar hun pinten staan.

Garde Punaize en Madame Paula Poep – Miss Poop – houden een oogje in het zeil en zorgen dat alles vlekkeloos verloopt in het dorp en dat de wet gerespecteerd wordt.  Meestal opereren zij vanuit de kolenkelder van het gemeentehuis, kwestie dat hun activiteiten niet teveel opvallen voor de rest van het dorp. Enige tijd geleden kreeg Punaize een nieuwe collega genaamd Jeanne Darm, een potige roodharige politie inspecteur met big boobies en zin voor orde en tucht. Sedertdien is Paula Poep uit de running, maar iets zegt me dat ze het er niet bij zal laten.

Ernest den evangelist zorgt voor het behoud van de goede zeden in het dorp en gaat soms in de clinch met nonkel Juul.  Met wie hij dikwijls ook “spreekwoordelijk” op de vuist gaat zijn de pastoor en vooral meneer den onderpastoor. De discussie gaat dan meestal over de omvang en waarde van het grotje van de maagd Maria.

Bieke is een meisje van ergens rond de 9 of 11 jaar.
Ze loopt in de kijker door haar blonde krullen en witte hemdje.
“Verlegen” staat niet in haar woordenboek en hierdoor raakt ze regelmatig in de problemen.
of zorgt ze ervoor dat anderen in de problemen geraken.
Bieke heeft nog haar ouders maar daar heeft ze de laatste tijd weinig contact mee,
zodat nonkel Juul besloot zich over haar te ontfermen.

Dit is slechts een klein deel van de vele figuren die zijn blog onveilig maken. Voor een volledige lijst moet je maar hier klikken.

Dit logje is waarschijnlijk ook een opfrissing voor de volgers/lezers die de draad kwijt geraakt zijn onderweg. Een mens zou voor minder de draad kwijt geraken.

Groetjes en tot in café Vlaanderen.
Cheers !

🙂

https://flic.kr/p/TSNtH1

Steely Dan beleefde in de jaren zeventig zijn hoogtepunt. Zes albums werden uitgebracht waarop jazz, rock-‘n-roll, funk, rhythm-and-blues, pop en alles wat daar tussenin zit op intelligente wijze werden vermengd. Op het eerste gehoor klinkt de muziek misschien ‘gepolijst’, maar blijkt na aandachtig luisteren te worden gekenmerkt door complexe, door jazz beïnvloede structuren en harmonieën, intelligente teksten en muzikaal vakmanschap.

De geschiedenis van de band is te verdelen in twee perioden. De eerste periode is die van een conventionele popgroep die op tournee ging en platen opnam van 1972 tot en met 1974, bestaande uit o.a. Walter Becker en Donald Fagen. In de erop volgende periode, die duurde tot 1980, bestond Steely Dan uitsluitend uit Becker en Fagen en nam alleen platen op in de studio, met behulp van sessiemuzikanten.

Van deze groep heb ik een goede verzamel CD in mijn collectie. Uit deze verzamelaar laat ik volgende song op jullie los :

In de jaren 1980 gingen Becker en Fagen elk hun eigen weg. In de jaren 1990 en 2000 kwamen ze terug samen om de groep herop te richten en op tournee te gaan.

Geniet van deze paasmaandag.

Groetjes.

🙂