De laatste tijd kwamen hier weinig tot geen nieuwe posts. Ik wou wel maar het lukte me niet. Teveel aan mijn hoofd.
Heel wat spullen in het huis van mijn moeder zijn reeds opgeruimd. Je kan al merken dat er niemand meer woont. Grote Muis heeft heel wat mee mogen nemen.
Gisteren zondag kreeg ik een telefoontje van het rusthuis. Mijn moeder was weer eens gevallen. Nu was er iets gebroken. Of ik met haar identiteitskaart kon komen. De ambulance was reeds onderweg.
Blijkbaar is haar been gebroken. Morgen dinsdag wordt ze geöpereerd. Dan zal ze revalidatie nodig hebben. Dit is nog maar eens een bewijs dat ze niet alleen kan wonen zonder verzorgend personeel in de buurt.
Ian McDonald (Londen, 25 juni 1946 – New York, 9 februari 2022) was een Brits musicus. McDonald was een van de pioniers van de progressieve rock.
McDonald kreeg zijn muzikale opleiding in het Britse leger. Vijf jaar lang had hij gediend, alvorens hij samen ging werken met de band Giles, Giles & Fripp, wat leidde tot de oprichting van King Crimson.
De eerste line-up van King Crimson omvat naast McDonald Robert Fripp, Pete Sinfield, Greg Lake en Michael Giles. King Crimson in deze samenstelling was een revelatie in de moderne muziek.
McDonald schreef niet alleen, hij maakte muziek, bespeelde een enorme hoeveelheid verschillende instrumenten (saxofoons, fluit, keyboards, gitaar, mellotron, houtenblaas-instrumenten, etc). Met King Crimson trad McDonald een tijd op, en werd In the Court of the Crimson King opgenomen, een elpee die gezien wordt als een van de grondleggers van de progressieve rock.
Een tijdje werd er minder van hem vernomen, hij produceerde wel albums voor onder meer T-Rex, In 1976 was hij een van de oprichters van Foreigner. Met deze band maakte hij een drietal albums.
Vier jaar draaide hij met Foreigner mee, de groep groeit tot een mega-status. Wegens een te gespannen relatie met Mick Jones stapte McDonald vervolgens op. In de jaren erna was McDonald vooral werkzaam als studiomuzikant. McDonald was vanaf 2002 actief in de band The 21st Century Schizoid Band, waarmee oude nummers van King Crimson opnieuw uitgevoerd werden
Afgelopen week overleed Ian op 75jarige leeftijd. Mijn keuze voor deze zondag is Foreigner met “Cold as Ice” uit hun debuutlangspeler.
Toen ik gisteren om 17u30 deze foto nam was het nog klaar. De dag was zonnig geweest en dat maakt het verschil. Een heel verschil met de dag voordien.
Verder heb ik enkele bakken vol spullen uit het huis van mijn moeder mee naar ons huis genomen om te sorteren en meestal te verwijzen naar de papiermand, PMD zak of gewoon de vuilniszak. Zo wordt het huis beetje bij beetje leeggemaakt. Morgen verder.
Gisteren zondag viel letterlijk in het water. Hevige wind en tonnen water die uit de lucht viel. Gelukkig heb ik mijn poncho zodat ik toch droog kan fietsen. Ik had in de voormiddag een kleine afspraak in het centrum. Plaats om te parkeren is altijd een probleem dus met de fiets.
Rabarber io komst
Door al dat natte weer en redelijk hoge temperaturen voor de tijd van het jaar beginnen de tuinen nu al tot leven te komen. Zo ook de rabarber in onze tuin. Dit alles doet aan de lente denken. Ik vermoed dat er geen echt winterweer nog zal komen, maar ik kan het natuurlijk verkeerd voor hebben. Afwachten dus.
Klaatu was een Canadese progressieve-rockband uit de jaren zeventig, vernoemd naar het gelijknamige buitenaardse wezen uit de film The Day the Earth Stood Still. De band scoorde enkele hits met onder andere “California Jam” (1974), “Calling Occupants of Interplanetary Craft” (1977), “A Routine Day” (1979) en “Knee Deep In Love” (1980).
Over de band werd lange tijd gedacht dat het de Beatles waren die onder een pseudoniem platen bleven maken. Dit gerucht werd versterkt doordat op de albums geen informatie te vinden was over de samenstelling van de band en de bandleden.
The Carpenters maakten een cover van “Calling Occupants of Interplanetary Craft”.
Dit was het dus weer voor deze zondag. Geniet van deze hopelijk mooie dag.
Oude foto’s heb ik de laatste tijd meer dan genoeg. De ene is kwalitatief beter dan de andere dus sorteer ik deze die ik hier kan tonen.
Deze maal een foto van mijn moeder tijdens haar eerste communie. Ze moet dan ongeveer 7 jaar oud geweest zijn. De foto dateert derhalve uit 1940. De dame links van haar is haar moeder (mijn grootmoeder dus). De twee andere dames herken ik niet.
Donderdagnamiddag had Eva haar eerste naailes. Ze moest wel haar eigen naaimachiene meebrengen. Ik bracht haar en de masjien met de auto en zou haar ook terug ophalen.
Thuis gekomen regelde ik de afsluit van de televisie van mijn moeder. Dit wou ik zo vlug mogelijk opgelost hebben. Waarom betalen voor iets dat je nooit meer zal gebruiken.
Ook al was het nog te vroeg om Eva op te halen, ik reed terug naar het gebouw waar de les doorging. Daar is ook de Kringwinkel in ondergebracht. Even een koffie drinken in afwachting. Wie daar ook koffie met gebak nuttigde was niemand minder dan de karatetrainer. Samen hebben we heel wat gepraat over van alles en nog wat. De club heeft duidelijk te lijden onder dat dekselse virus.
Voor ik het goed en wel besefte was de naailes afgelopen en toonde Eva me het resultaat.
Eva was tevreden over de les en het resultaat. Volgende week donderdag is ze opnieuw present om een iets moeilijkere taak af te werken.
Beetje bij beetje ben ik het huis van mijn moeder aan het leeghalen. Deze middag heb ik haar oude papieren en documenten overlopen en een deel naar de papiermand verwezen. Je kan toch niet alles bewaren ?
Ook heb ik heel wat foto’s bekeken de laatste tijd. Hierboven zie je een foto met mijn moeder rechts vooraan. Haar moeder – mijn oma dus – staat links. Ik vermoed dat deze foto genomen is naar aanleiding van de plechtige communie van het meisje in het midden dat dus een nichtje was/is van mijn moeder. Ze is duidelijk op haar paasbest. De foto is begin jaren 40 genomen. In volle oorlogstijd dus.
Albertus Petrus Josephus Mansuetus Ferdinandus (Berten of Albrecht) Rodenbach (Roeselare, 27 oktober 1856 – aldaar, 23 juni 1880) was een Vlaamse schrijver en dichter.
1909: inhuldiging van een door Jules Lagae ontworpen standbeeld op het De Coninckplein in Roeselare waarbij Rodenbach is afgebeeld met een jan-van-gent in de hand. Deze vogel wordt ook “blauwvoet” genoemd, maar zou niet De Blauwvoet zijn waar hij in zijn beroemde gedicht op doelde (zie foto hierboven).
Over dit personage kan je hier het volledige verhaal lezen, als je dat wil tenminste.
Voor de rest was het hier een gewone doordeweekse dag. Gelukkig kwam de zon nu en dan te voorschijn. Leuk om alzo met de fiets door de straten van het centrum te rijden en een foto zoals deze hierboven te nemen.
De oudste bidprentjes dateren uit de jaren 1730. In Vlaanderen duiken ze op vanaf ca. 1775. Pas vanaf ca. 1820 zijn ze in heel Vlaanderen terug te vinden.
Doodsprentjes zijn bidprentjes die aan het overlijden van een persoon herinneren. Ze worden meegegeven op de uitvaartplechtigheid en bevatten de naam, voornamen en eventuele functies of eretitels van de afgestorvene. Daarnaast vind je er ook de geboorteplaats en -datum op terug, net als de datum en plaats van het overlijden. Bij gehuwde personen is de echtgenoot/echtgenote of weduwe/weduwnaar vermeld. Bij ongehuwde personen bevat het doodsprentje de namen van de ouders.
De oudere doodsprentjes zijn – net als de rouwbrieven – voorzien van een zwarte rouwband. De ‘moderne’ doodsprentjes (vanaf jaren 1930) zijn vaak dubbele prentjes met een afbeelding van de overledene of een kruis. Deze bevatten naast traditionele formules ook meer persoonlijke dankbetuigingen van de familie.
Zo heb ik er dit weekend een zak vol verzameld uit de doos van mijn moeder. Wie er ook tussen zat of beter gezegd zijn doodsprentje :
Het was nu en dan een reis naar het verleden toen ik al die prentjes verzamelde. Ook zaten er tussen van mensen die ik helemaal niet kende, maar die iets betekend hebben voor mijn moeder. Boeiend was het in ieder geval.
