De dingen des levens !

Tijdens de maand november ga ik op zoek naar groepen uit de jaren 90 van de vorige eeuw met een dame als frontman.

Noel en Mike Hogan, twee broers uit de Ierse stad Limerick, begonnen in 1990 een band met drummer Fergal Lawler. Oorspronkelijk heette de band The Cranberry Saw Us, een woordspeling op cranberry sauce.[1] Dolores O’Riordan deed met succes auditie voor de rol van lead-zangeres en schreef de tekst voor het nummer Linger. Haar stem, variërend van scherp tot krachtig en van hoog tot laag, is het essentiële kenmerk van het geluid van de band.

Op hun tweede album “No need to argue” staat de hitsingle Zombie, een protest tegen het geweld tussen de katholieken en protestanten in Noord-Ierland in de jaren 90. Het album bracht de band een immense populariteit in heel Europa en de VS.

Dit was alweer de laatste “muziek op zondag” voor november 2022. Zet alvast uw schoentje klaar voor de ezel of paard van de sint.

Tot de volgende.

🙂

Sedert kort staat een deel van het stadhuis dat niet afgebroken is in de doeken en stijgers. Dit dus voor een onknapbeurt. Wat verderop zijn ze nog steeds bezig het gebouw waar zich vroeger de “Grand Bazar” bevond af te breken. Werkzaamheden genoeg in centrum Roeselare.

Geniet van deze vrijdag. Nog een duwtje en het is weer eens weekend.

🙂

De dagen zijn kort en donker. Nog een maand en we hebben de kortste dag van het jaar. Gelukkig beginnen vanaf dan de dagen weer wat langer te worden ook al duurt het dan nog een tijdje vooraleer we het merken.

Dit alles om te schrijven dat onze buurman in kerststemming is. Hij heeft zijn tuin versierd met lampjes die hij dan ’s avonds laat branden. Zo deelt een groot deel van de straat in de kerstsfeer. Wijzelf brengen buiten geen kerstversiering aan. Binnen ook heel weinig. Ieder zijn meug zullen we maar zeggen.

Fijne donderdag.

🙂

Gisteren ben ik dus met de trein op stap geweest richting Kortrijk. Aan het station aldaar zijn ook grote werken bezig. Er komt een ondergrondse parking en ook wordt er een tunnel aangelegd. Die werken zullen nog jaren duren.

Terug in Roeselare heb ik deze foto genomen vanop het perron. Een mooi beeld geeft het niet, maar het geeft wel een andere kijk op de omgeving van het station. Roelevard is duidelijk zichtbaar. Volgens ik vernomen heb moeten er nog enkele verdiepingen bij.

Dit was het weer voor vandaag. Rest mij jullie een fijne woensdag toe te wensen.

🙂

Tegenwoordig verplaats ik me indien mogelijk met de fiets. De auto gebruik ik meestal om Eva naar haar bestemming te brengen of om grote boodschappen te doen.

Vandaag dinsdag neem ik de trein om naar een afspraak te gaan. Ik woon niet ver van het station van Roeselare en de afspraak is niet ver van het station van bestemming. Komt daarbij dat Greet Eva naar de dokterspraktijk zal brengen binst ik op mijn afspraak aanwezig ben.

De foto nam ik maandagmorgen terwijl ik terug naar huis fietste van Rumbeke waar ik naar de bakker ging. Daar is vorige week een heel nieuw verkeerscirculatieplan van start gegaan en het is aanpassen voor iedereen. Dit is al één reden om de fiets van stal te halen.

Fijne dinsdag.

🙂

Het is een zwaarbewolkte regenachtige zondag De afgelopen week was ik verkouden. Bijgevolg vond ik het niet opportuun om met zo’n virus bij mijn moeder in het rusthuis op bezoek te gaan. Daar Greet en Eva nu ook verkouden zijn ga ik alleen op visite.

Ze is blij me te zien. Zoals steeds zit ze vastgebonden in haar rolstoel. Ik heb peperkoek bij me. Daar vraagt ze regelmatig om. Samen wandelen we door de gangen van het rusthuis. Ze vraagt zich niet af waar ik al die tijd was. Ik ben er NU en da’s wat telt voor haar.

“Of ik vader de laatste dagen gezien heb” vraagt ze zoals altijd. Ook nu antwoord ik haar dat ik hem niet gezien heb en da’s geen leugen want hij is reeds 13 jaar overleden, maar dat beseft ze niet. Een broer van mijn vader vertoont zich ook niet meer. Ik trek mijn schouders op. (die is al minstens 35 jaar geleden gestorven, zijn vrouw enkele jaren langer).

Samen trekken we naar het cafetaria. Daar bestel ik altijd een ijsje voor haar. Dus nu ook weer. “Ik ben blij dat je er bent” herhaalt ze enkele malen. Dan haalt ze weer eens uit naar mijn vader die haar in de steek gelaten heeft. “Vergeven doe ik hem nooit, behalve als hij zegt dat hij spijt heeft van wat hij gedaan heeft.” Ik knik.

We wandelen terug naar haar kamer. “Heb je die kamer voor mij gekocht of gehuurd ?” “Gehuurd.” is mijn antwoord. “Laten we samen naar de Euro Shop gaan voor een grotere tafel”. “Doen we”. Ze kijkt tevreden. Een verpleegster brengt koffie en chocoladetaart. Die vind ze lekker.

Samen wandelen we tot aan de ingang. Tijd voor mij om terug naar huis te keren. “Ga je vader opzoeken ?” vraagt ze terwijl we afscheid nemen. “Ik denk het niet” antwoord ik. Ze wuift als ik buiten stap.

Tot de volgende.

🙂

Tijdens de maand november ga ik op zoek naar groepen uit de jaren 90 van de vorige eeuw met een dame als frontman.

Garbage werd in 1993 opgericht in Madison (Wisconsin). Het debuutalbum, simpelweg Garbage genaamd, werd eind 1994 en begin 1995 opgenomen. Het kwam uit in de herfst van 1995 bij Almo Sounds. Het album werd na enige tijd opgemerkt, vooral dankzij de succesvolle singles Queer, Only happy when it rains en Stupid girl. Tegen de zomer van 1996 was het album van Garbage goud in de Verenigde Staten en kort daarna platina.

Dit was het weer voor deze zondag. Niet vergeten de eucharistieviering bij te wonen en uw zonden te beleiden.

Groetjes.

🙂

Veel anders dan op andere dagen word ik op zaterdagmorgen niet wakker. Die beginnen steeds met een bezoek aan het kleinste kamerke en soms volgt de Grote Boodschap van beneden. Vervolgens kleren aan na douche of kattenwas aan de lavabo en dan naar beneden voor koffie en boterham. Vervolgens met ware doodsverachting de op dat vroege uur zo goed als autovrije straat oversteken om bij de krantenboerin de weekend-editie van De Standaard te halen voor Greet.

Waarom ik dat hier neerpen met mijn toetsenbord ? Geen idee. Het enige doel van deze onzinnige blogpost is iedereen die hier komt piepen wakker schudden met al dan niet cultureel verantwoorde muziek die je voor de rest van de dag zult horen nazinderen in je hersenpan.

Om het kort te zeggen : Fijne zaterdag iedereen.

🙂

Gisteren was ik weer eens op en rond het stationsplein. Ook al regende het die morgen en was er veel wind, toch nam ik de fiets om er naar toe te rijden. Meestal is het druk op de baan bij zo’n weer, maar het viel mee.

Om toch maar zo droog mogelijk te blijven tijdens het fietsen had ik mijn poncho aangetrokken. Je weet wel zo’n lang gewaad met kap waarvan je de voorkant van dat gewaad over je stuur kan trekken. Zit je net in een tent op je fiets. Het ging aardig totdat een rukwind de poncho over mijn hoofd trok en ik niet meer zag waar ik reed. Heel bizar gevoel moet je weten. Gelukkig kon ik veilig stoppen en die “tent” terug op zijn of haar plaats vastzetten.

Wat ze op het stationsplein van plan zijn weet ik – nog – niet. Vermoedelijk niet iets voor de kerst. Een reden te meer om daar eens te fietsen en zien wat er aan de hand is.

Dit was het voor deze aflevering. Tot de volgende, dan zijn we weer eens weekend.

🙂

Een paar dagen uitgeschakeld zijn door zo’n stomme verkoudheid. Eeuwen geleden dat zoiets mij overkwam. Zeg maar van voor corona.

Dat ik het op de PC wat kalm aandeed was nodig anders zou ik enkele ruitenwissers op het scherm hebben moeten installeren. Geen smakelijk zicht, neem dit maar van mij aan.

Woensdag werd ik wakker met een houten kop, maar het voelde toch al heel wat beter aan dan de voorgaande dagen. Gelukkig maar, want er stond een opdracht op mijn agenda : Grote Muis naar het ziekenhuis rijden en terug naar huis achteraf. Zij lijdt al geruime tijd erge pijnen, maar geen dokter die iets kan vinden. Woensdag kreeg ze de uitslag van de longspecialist : longen uitstekend. In de nabije toekomst gaat ze een darmspecialist contacteren. Wie weet vindt die iets. Achteraf stopte ik met Grote Muis bij de AH. Heeft ze weer mondvoorraad in huis.

Zo worden we beetje bij beetje terug de oude. Zoals je leest probeer ik een beetje te leven zoals onze Louis maar dat lukt niet altijd.

Groetjes.

🙂