Afgelopen zondag was ik bij mijn moeder in het WZC. Samen gingen we naar het cafetaria. Dan wilt ze een ijsje uit een beker. Zodra het bestelde op onze tafel stond zag ik dat ze problemen had. Ze wist duidelijk niet hoe met de lepel om te gaan. Dan haar maar even helpen. Het kwam er op neer dat ik haar voede zoals met een baby of peuter doet. Ik bedacht dat we even hulpeloos eindigen als dat we geboren werden.
Even later trokken we naar de zaal waar ze samen eten en enkele activiteiten doen. Eens aan tafel bracht een medewerkster haar taartje. Weer hetzelfde scenario. Ik moest haar helpen. Een medewerkster kwam kijken of ze hulp nodig had, maar ik zei dat ik die al gaf. De dame bedankte me.
Achteraf gingen we op het terras even in het zonnetje zitten. Een andere bewoonster en een familielid zater daar reeds. De bewoonster groette me bij mijn naam. Vond ik een beetje vreemd want ik ken haar helemaal niet. Maar dit terzijde. Met zijn vier genoten we van de lentezon. Wel een fris windje maar dat mocht de pret niet drukken.
Na een tijdje trokken we naar haar kamer. Afscheid nemen en tot de volgende.
Jullie ook tot de volgende.
🙂
De dingen des levens ! 
Ik heb ook het laatste jaar alle dagen mijn moeder gaan eten geven want als ik er niet was wilde ze niet eten.
Dat zeg je mooi, ‘dat we even hulpeloos eindigen als dat we geboren werden’. Het is fijn dat je moeder kunt helpen, dat is dankbaarheid terug geven. Hans
Heerlijk even genieten, verlangen naar het naderende voorjaar, de eerste puntjes zijn al groen.
dementie…
Soms als ik iets vergeten ben, dan denk ik daar weer eens aan.
Wat gaat het later worden ??
Gelukkig bestaat er geen glazen bol hé ?
… gelukkig schijnt het zonnetje voor iedereen, Suske
Ja helaas, zo eindigen mensen met dementie meestal, maar fijn dat je haar geholpen hebt want zo’n ijsje vindt heerlijk en dat gun je haar natuurlijk.
Lief dat jij je moeder zo verzorgt op die momenten.
ik ken dat, de rollen worden omgekeerd, het kind helpt de oudere.
Kan ze met een beetje hulp tenminste nog een beetje genieten 😉
Herkenbaar, Suske. Oud worden, willen we allemaal, maar niet wat er vaak bij hoort…
Zo kon ze toch genieten van haar ijsje en gebak
Wel lastig om zien he hoe ouders aftakelen
Die van mij is nog zelfstandig, gelukkig maar. Ze loopt naar de negentig, met artrose en andere ongemakken, maar haar geloof zorgt voor een opgewekt gemoed.
Ik vind het moeilijk zoiets. maar je weet nooit hoe het voor ons straks afloopt…
Zal moeilijk zijn om je ma zo te zien, maar gelukkig ben jij een zoon die weet hoe je haar blij kan maken.
En ja af en toe wat helpen hoort erbij tegenwoordig.
Dat zullen ze allemaal fijn vinden 🙂
Al een gelukje dan dat je moeder het niet erg vindt om zo gevoed te worden.. mijn oma was dan altijd een beetje bozig, blijkbaar drong het bij haar nog door, dat ze dat doorgaans gewoon zélf kon.. echt triest.
Het personeelstekort is overal nijpend.. dus fijn dat jij het kon doen. Misschien heeft je moeder in een helder moment die medebewoonster verteld hoe haar zoon heet..?
Zo zou het niet moeten zijn maar helaas…
Fijn dat je haar nog laat genieten Suske.
Knap dat je dit allemaal doet. Het is zeker niet iedereen gegeven om een ouder zo te voeden.
Aum Shanti
Dat doe je goed. De rollen zijn stilletjes omgewisseld in de loop der tijd. Gezien de personeelsschaarste zullen zowel je moeder als het verzorgend personeel het fijn vinden zo.
Heel fijn om dan zo in de zon te kunnen genieten. De verpleegsters zullen ook blij zijn met je hulp.
Zalig zinnetje inderdaad. Fris windje of niet. 🙂
mogge Suske
ja het is helaas wel eens zo , dat we net zo hulpeloos worden als toen we de wereld betraden 😦
geniet de dag
Zo herkenbaar. Bij schoonmama zagen we haar vermogens binnen vier maanden ook zo sterk achteruit gaan dat voeren het enige was dat soelaas bood. Gezien het gebrek aan menskracht in dat verpleeghuis deden wij dat maar……
Sommige mensen eindigen inderdaad net zo hulpeloos als dat we geboren worden. Vind ik wel eens moeilijk om te zien.