Ik ben het al goed gewoon op de nieuwe school. Naast mijn eigen klas heb ik ook de leerlingen van haartooi en kleding leren kennen. Sommigen, zoals de meisjes uit mijn buurt kende ik al van voordien. In haartooi zitten ook enkele jongens. Eén van hen, Patrick is wel een hele speciale. Met zijn lange gestalte en vuurrode kop haar valt hij zo al op. Tijdens de vrije momenten op de speelplaats trekt hij alle aandacht naar zich toe. Dan doet hij alsof hij een koningin is of een filmster. Met zo iemand in de buurt is het nooit vervelend. De andere jongen die voor kapper leert is juist het tegenovergestelde. Een stugge norse jongen die nooit heeft leren lachen.
Na school fiets ik direct naar huis. Soms gebeurt het dat één of ander meisje me inhaalt om te zeggen dat Greta samen met mij wilt fietsen. Het is een meisje uit het hogere jaar. Ze is klein van gestalte en heeft armen en benen van verschillende lengte. Daardoor kan ze zich niet vlot verplaatsen. Dit alles is het gevolg van polio toen ze 10 maanden was. Ze vindt me leuk en samen rijden we dan een stukje door stad totdat onze wegen zich splitsen.
Met tante Martha, de vrouw van Nonkel Juul gaat het bergaf. Meerdere malen is ze opgenomen in het ziekenhuis, maar nu vrezen we dat ze niet meer naar huis zal komen. Nonkel Juul is dag in dag uit bij haar. Mijn grootvader is ook opgenomen in het ziekenhuis na een hartstilstand. Hij stelt het weer goed maar de dokters hebben hem afgeraden om nog langer met zijn solex er op uit te trekken. Ook alcohol is uit den boze, maar hem kennende zal hij hier zijn voeten aan vegen.
Enkele dagen later gebeurt waar wij voor vreesden, Tante Martha overlijdt na een lange tijd in het ziekenhuis gelegen te hebben. Nonkel Juul weet zich geen raad en laat alle rompslomp aan zijn schoondochter en mijn moeder over.
De dingen des levens ! 
Jij hebt toch bijzondere foto’s in je album zitten, Suske.
Sterfgevallen zijn nooit leuk, zeker niet voor kinderen.
lieve groet Kakel
ja die foto’s zijn bijna 40 jaar oud. Niets is zoals het toen rondom ons was.
Dat zijn de lessen uit het leven…
Ik kom ook uit een tijd dat jongens en meisjes niet meer gescheiden werden, maar wel zoals Frank zegt, op geloof scheiden.
Gezien in die tijd het enige aanvaarde geloof het RK was kon je slechts uit hun onderwijs en dat van de overheid kiezen. Veel veranderd is het ondertussen niet.
Die hele scheiding van jongens en meisjes, dat had je hier niet. Wel had je katholieke, protestantse en openbare (voor ongelovigen) scholen, maar daar zaten meestal evenveel jongens als meisjes. Pas bij het beroepsonderwijs zaten er meer jongens op de technische scholen en meiden op het verzorgende onderwijs, maar dat was vrijwillig.
Ja, dat zag je toen nog, kinderen die polio hadden gehad. Ik ken 1 volwassen vrouw die het heeft gehad.
Triest einde, maar bij leven hoort dood.
1976, waar is de tijd naartoe, ik zat toen echt in mijn jeugd 😉
Zelf had ik ook een Tante Martha, een suikertante was het zelfs. En zo’n overlijden maakt je triest hé Suske?
de wegen splitste ..
en later jullie leven?
1976 .. het jaar waarin ook mijn vader stierf.
En nu is er gelukkig nog tijd om nieuwe herinneringen te maken.
Ik lees nu dat er graag mensen bij je in de buurt zijn, graag aan je op willen trekken en steun bij je zoeken.
Ook verdriet is je niet ontgaan. Hans
Herinneringen aan goede en nare zaken. Ze horen bij elkaar, zo gaat het in het leven ook.
1976 de warmste zomer ooit
overlijdens….vergeet je niet zo snel Suske
en het maakt deel uit van het leven
Je hebt hebt merkwaardig veel foto’s van meisjes in je album, hoewel, in die late jaren 70 was het verschil tussen jongens en meisje soms amper te zien dat moet ik toegeven.
Sterfgevallen maken op kinderen vaak een grote indruk.
Ik zat ook tussen merkwaardig veel meisjes dat jaar. Soms kwam er een jongen bij maar die hield het nooit lang vol in de klas. Geen idee wat er mis was met mij en de meisjes.
Er was vast niets mis maar alles moet geleerd worden, óók de omgang tussen jongens en meisjes, voorál als die in hun schooltijd aanvankelijk gescheiden werden gehouden.
Het is allemaal min of meer 40 jaar geleden en gelukkig is de tijd op dat vlak erg veranderd.
dat zijn mooie
en minder mooie herinneringen