Alles draait rondom hem. Hij ziet sterretjes rond zijn hoofd slingeren. Verdwaasd staat hij op, voor zover hij dat kan want daar waar tijdens zijn troosteloos leven zijn benen zich bevonden, daar zie je tegenwoordig alleen nog maar de rand van een vuil tafellaken. Tol begrijpt er niets van. Daarnet stond er een gesluierde vrouw aan de voordeur waarvan Ernest dacht dat ze kwam om haar matras te keren, ook al was het een vliegende matras. Het laatste dat Tol zich kan herinneren was dat Stoovebuuzeke haar binnen liet, ze na een kopje koffie slurpen haar burka openritste en er twee kernkoppen te voorschijn kwamen. Dan was er niets meer !
Tol besluit om de omgeving te verkennen. Na een eindeloze wandeltocht ziet hij een groot middeleeuws kasteel op een wolk verschijnen. Aan de poort ligt er een oude vent. Zo te zien is hij stomdronken. Tol nadert voorzichtig de ouwe vent en ziet dat hij een grote sleutel vast houdt, besmeurd met kots. “Grote grutten” gaat het door het tochtige hoofd van den Tol. “Het is Sint Pieter ! Ik ben in den hemel aangekomen.’ Een grote huivering gaat door het luchtledige spook heen. Sinte Pieter heft zijn hoofd omhoog. “Waarvoor ben jij hier waarde Tol, de hemel is jouw bestemming niet !”
Tol legt sinte Pieter uit dat hij op zoek is naar nonkel Juul. Volgens den heilige is ons nonkel hier niet. “Ga eens in de hel kijken” is het laatste dat hij kan zeggen vooraleer hij in een delirium terecht komt. Tol kijkt eens rond en ziet enkele wegwijzers die hem kunnen helpen.
Wat is er ondertussen van de rest van het matrassenteam geworden ? En heeft die moslima haar slag geslagen ? Goede vragen ! Kom daarom volgende week maar eens terug hier om misschien antwoord op deze en uw eigen levensvragen te krijgen. Ook de vraag wat er nu van het matras keren zal geworden hoort hierbij !
De dingen des levens ! 
De matras van Petrus keren lijkt mij in dit geval geen overbodige luxe…
Laat maar zitten dan dat matras keren, moslima’s die mensen weg kunnen blazen moet ik niets van hebben.
Ich werde meine Matratze auch dehen.Lach..dir einen wunderschönen Tag Grüße von mir Gislinde
Een Moslima met twee.. wie wordt daar niet van omvergeblazen.
🙂 mogge Suske ja dat is een lief gezicht als de vrouwen met hun poesje stoeien 🙂 zouden moslima’s dat ook doen
geniet de dag
gebeurt zo iets nog in de hemel
Woehaha, waar blijf je het vandaan halen Suske? Edoch het matrassenteam staat vandaag wel degelijk paraat hoor, piep maar even op mijn blos *wink, big smile*
hahaha, ik zal terug moeten komen :o)
Mooie draaidag vandaag Suske….!!
Maar gelukkig zijn de matrassenkeerders nog geen Polen.
pfiewww .. na zo’n verhaal ..
geef mij maar ne delirium! 😀
Gelukkig was het maar een droom., want de hemel bestaat niet, maar dat wordt pas opgemerkt na het ontwaken!
Tuurlijk, ik doe het zelf wel weer. Wordt tijd dat die draken van mij ook eens leren hun eigen matrassen te keren.
Love As Always
Di Mario
Je houdt de spanning er zo wel in…
volgens mij worden er geen matrassen meer gekeerd
maar flessen drank 🙂
men gaat me niet wijsmaken, dat we daar ook onze matras moeten keren…
en voor morgen, weet ik wat te doen
liever toch maar op aarde!