De dingen des levens !

Zoals je vorige week kon lezen is de rust teruggekeerd ten huize van nonkel Juul.
Nu zijn wuuf weg is heeft hij zijn maten bij hem laten inwonen om zo in de kosten ende de kommer en kwel te delen.
Geen vrouwmenschen dus, behalve….

In de grote keuken staat een leuvense stoof. Daarnaast staat een teil met warm water waarin ons aller Bieke zit te badderen. Ook zij woont nu in bij nonkel Juul en zijn vrienden. Voor haar was er geen plaats meer op de boerderij van Floris. Daar zorgde zijn jaloerse en bemoeizieke boerin voor. Dat onnozel boerenpaard deed alles opdat Bieke het beu zou worden daar. En over dat jong met zijn slap lulleke zullen we het maar niet hebben. Daaraan denken doet Bieke haar maag keren.

Nee dan liever bij haar beminde nonkel gaan inwonen. Hier heeft ze tenminste de nodige ruimte. En gezellig is het er ook. Binst ze in bad zit zijn zowel de bakker, de beenhouwer, de groentenboer, de kaasboer, den onderpastoor, de kolenboer en de soepbedeler langs de achterdeur naar binnen gekomen. Telkens hebben ze op zijn minst een half uur met haar staan keuvelen. Zo goed had ze het niet bij boer Floris ook al deed hij nog zo goed zijn best om haar te bevredigen.

Door al dat keuvelen bestaat het reële gevaar dat ze er niet zullen toe komen je matras te keren.
En met dat gure herfstweer is het ook geen pretje om daarvoor de straat op te moeten.
Bieke mogen ze ook niet alleen achterlaten in haar teil bij de leuvense stoof.
ziet dat ze het koud krijgt en er is niemand om kolen op te gieten…

we zullen dus zien, gelijk dien blinden zei vooraleer hij de straat overstak.

fijne draaidag.

Dreigende wolken hangen in de lucht. Geen mens op straat. Bieke rent door de lege straten naar huis. Dit is niet gewoon op dit uur. Meestal hangt Sidonie de vuile was van anderen buiten en loopt de facteur achter de vodden van Eufrasie. Om dan maar de rotte visgeur van de oude buurvrouw niet te vergeten. Het aroma komt je tegemoet. De klokken van de kerk beginnen te luiden. Het zijn doodsklokken. “Weer een sukkelaar die er in gebleven is” denkt onze meid. Nieuwsgierig kijkt ze in de richting van de kerk, maar nergens iemand te zien, laat staan een lijkwagen.

Dan verschijnt er een zwarte cirkel met flikkerende lichten boven de kerktoren. Dit veroorzaakt zo’n vreselijke windhoos dat het hemdje onder haar openhangend jasje helemaal omhoog waait. Jammer genoeg is er niemand in de buurt om getuige te zijn van dit schouwspel. De cirkel zakt naar beneden en komt tot stilstand op het kerkplein. Bieke heeft zich achter het standbeeld van Juul Plastiek verborgen. Angstig en nieuwsgierig tegelijkertijd steekt ze haar met blonde krullen bedekt hoofdje omhoog. Haar pruilend mondje gaat open van verbazing. Een deur of iets dat daar op lijkt schuift open en een glijbaan komt te voorschijn.

Eén voor één komen er vreemde wezens uit die cirkel. Het is een ruimteschip. Bieke wrijft haar ogen en trekt van pure noteratie haar hemdje nog meer naar beneden. De ruimtewezens zijn ongeveer 150 cm groot, hebben zwarte ovalen bollen als lijf en lopen op vier poten. Ze hebben tevens 2 paar ogen. Daarnaast hebben ze twee uitsteeksels die op onze armen gelijken. Waar hun neus zou moeten zitten is er iets dat precies op de slurf van een stofzuiger lijkt. De wezens verspreiden zich over het kerkplein. Ze heffen hun achterkant op en een roze wolk ontsnapt uit ieder van hen. “Scheten laten kunnen ze in ieder geval ook” concludeert Bieke. De hierdoor ontstane wolk verspreid zich over heel het dorp. Bieke kan niet begrijpen waarom ze dit doen behalve dat ze misschien teveel intergalactische bruine bonen hebben naar binnen gespeeld de laatste 24 uur.

Enkele monsters trekken het dorp in, duidelijk op zoek naar voedsel of iets dat er op gelijkt. Wie weet wat die gasten op hun menu staan hebben. Na een uur ofzo komen de wezens terug met alle mannen en jongens van het dorp. De mannen lopen als in trance voor hen uit. Precies of ze bedwelmd zijn of gehypnotiseerd. Ze worden ergens naar toe geleid, maar Bieke kan niet zien waarheen. Ze houdt haar adem in als ze vervolgens ook de kinderen ziet afkomen, allemaal jongetjes en helemaal geen meisjes. Wat heeft dit allemaal te betekenen ? De stoet stopt vlak voor de deur van de UFO.

Een heel ander wezen komt naar buiten gevlogen. Hij heeft een lichaam als van een mens, maar waar zijn hoofd dient te zitten is er in de plaats een gloeiende pompoen. Precies iemand die halloween wilt vieren, maar dan zonder snoepjes uit te delen. Aan zijn bewegingen te zien moet hij vast en zeker de leider van het spel zijn. Hij beveelt de wezens om met de mannen en kinderen verder te gaan in noorderlijke richting, de weg naar het slachthuis met andere woorden.

Nu kan Bieke helemaal niet meer volgen. Wat hebben ze daar te zoeken ? Zijn die illegale polen en afrikanen niet meer goed genoeg om het vuile werk op te knappen ? Ze wordt duizelig door al die vreemde indrukken die ze te verwerken krijgt. Net wanneer ze besluit zich uit de voeten te maken voelt ze iets koud en hard tegen haar nek drukken. Een hand snoert haar de mond.

Hebben die ruimtespinnen haar toch ontdekt ?

Bieke herkent de stem, het is Lara haar vriendinnetje van enkele huizen verder. Het lieve kind is niet van de rapste om de matras te keren. En met haar zachte karakter zal ze het hier ook wel niet ver brengen. Om het ver te brengen in het leven moet je kunnen incasseren heeft nonkel Juul haar uitgelegd.

Dan gaat de deur open. Zuster Innocencia gebied Bieke binnen te komen. Bieke kijkt rond en ziet verschillende “instrumenten” aan de muur hangen zoals, stok, martinet, haarborstel, riemen, zwepen en meer van dat leuks. De zweep kent ze maar al te goed. Daar heeft ze de rug van buurjongen mee bewerkt omdat hij niet rap genoeg vooruit ging terwijl ze paardje speelden. Na enkele klappen van de zweep ging hij veel rapper vooruit. Een instrument dat resultaat geeft dus ! De juf gebiedt Bieke achter de stoel te gaan staan, de leuning met beide handen vast te nemen en voorover te buigen. Dan heft zuster Innocencia het hemdje omhoog zodat het doelwit mooi zichtbaar is. Nu moet Bieke toch even slikken. Met gevoel voor drama neemt zuster innocentia een lange dunne stok uit het rek en overhandigt dit wapen plechtig aan de juf. “Ik beloof je, schatje, dat je na deze behandeling minstens één maand niet gewoon zult kunnen neerzitten”. “Geen probleem” denkt Bieke, “ik lig toch steeds op mijn buik te lezen of naar TV te kijken en die striemen zullen de jongens die steeds door het raam gluren alleen maar geiler maken. Ik zou niet in hun plaats willen zijn.” Dan heft juf haar arm op, de stok in aanslag.

De schoolbel rinkelt.
“Je hebt geluk meid dat het tijd voor een kwartiertje pauzeren is, maar uitstel is geen afstel. Ik kom straks terug. Begin alvast maar te wenen!” Met een duivelse lach verlaat de juf het lokaal. Bieke staat recht en gaat één voor één de “instrumenten” bekijken. Sommige wilt ze ook wel eens uitproberen op de vrouw van boer Floris.
Een uur later is er nog steeds geen juf te zien. Bieke opent de deur en kijkt in de gang. Enkele kinderen van het eerste jaar lopen doelloos rond. Bieke begrijpt er niets van. Alle leerkrachten en de leerlingen van de hogere jaren zijn weg. Er moet duidelijk iets heel ernstigs gebeurd zijn. Een wild beest gelijk juf verdwijnt niet zomaar ! Bieke besluit van de gelegenheid gebruik te maken om de plaat te poetsen. Uitgesteld is niet afgesteld zei de juf daarnet. Afwachten dus ! Het is tenslotte niet alle dagen feest.

Ze steelt een jas die aan één van de kapstokjes in de gang hangt en gaat onopvallend de straat op. Eens zien hoe haar poesje het zonder haar gesteld heeft al die tijd. Hopelijk is het niet gestorven van de honger nu buurman niet meer in staat is om er voor te zorgen.

De haan van boer Floris kraait niet meer.
Het arme dier is de nek omgewrongen.
nu wordt hij verwerkt in kattenvoer.
De rust is dus teruggekeerd in het dorp.

Ten huize van nonkel Juul is het een gezellige drukte. Stoovebuuzeke en Sjonnie van de Waeterleidinghe zijn bij hem ingetrokken om de kosten te delen.
Nu nonkel Juul zonder wuuf zit is iedere hulp welkom, vooral financieel.
De twee drinkebroers helpen in het huishouden zover dat in hun mogelijkheden past.
Bedden verversen hoeft niet, daar heeft onzen nonkel een hekel aan.
Eten komt er op tafel dankzij de Lidl en de Aldi. Daar hebben ze dus ook geen probleem mee, maar iedere morgen nonkel Juul zijnen pispot uitgieten in de moestuin, dat is een werk waar geen van beiden voor staat te springen. Nochtans is de inhoud goed voor de kweek van patatten en andere groenten volgens den nonkel. Tegen zijn wijsheid kunnen ze niet op.

Zoals je kan merken is de rust eindelijk teruggekeerd.
Wat onze helden meegemaakt hebben kan je tijdens de eerstvolgende weekends lezen.
Het beddengoed verversen zit er dus niet in, maar wat met de matrassen.
Het keren, daar zijn ze duidelijk nog niet aan toe.

Nu afwachten hoe dit zal verder aflopen, want zoals de titel laat blijken gaat nonkel Juul binnenkort weer eens op jacht.
Hopelijk schiet hij geen bok !

Alvast een passend liedje van dit combo :

Vrijdagavond werd ik door ouders van kinderen die bij ons komen trainen onder vuur genomen omtrent een trainer die nogal ruw en hard omgaat met de kinderen, zo erg dat ze wenend uit de zaal lopen om nooit meer bij hem terug te komen. Ook de ouders zouden soms afgesnauwd worden door die man die op dinsdag en donderdag les geeft.

Wat blijkt ? Een tijdje geleden kregen wij weet van een andere, ons onbekende karateclub die de zaal huur waarin wij op vrijdagavond trainen. Die man heeft dus niets met onze club te maken. Sommigen waaronder ikzelf kennen die man. Hij was in zijn jonge jaren een harde competiteur en runde of runt nog steeds een club in een andere stad. Tijdens de zomermaanden heeft hij in onze streek een grote reclamecampagne gevoerd en gewapend met de flyer die ze in hun brievenbus gevonden hadden hebben mensen met hun kinderen bij hem aangeklopt. Zijn aanpak blijkt nogal spartaans te zijn en hij wilt alleen met de meest getalenteerden en oplettenden verder werken totdat ze klaargestoomd zijn voor het kampioenschap.

Na deze teleurstelling hadden sommige ouders vernomen dat er nog een karateclub in de school aktief is. Deze kennismaking met onze club was voor die kinderen en hun ouders zo’n meevaller dat ze zich zowat onmiddellijk aangesloten hebben bij ons. Voor sommige andere ouders was het nog niet echt duidelijk dat dit twee verschillende clugs betrof.

Ik legde uit aan enkele papa’s en mama’s dat wij anders omgaan met de kinderen, dat iedereen met respect behandeld wordt. Toevallig was Louise (één van de kinderen die eerst bij de gewraakte concurent geweest waren) in de buurt. Ik stond tegen haar papa te praten en riep haar naam en deed teken dat ze bij mij moest komen. “En, hoe vind je het hier ?” vroeg ik haar. Ze antwoordde niet, maar knikte van ”goed” en liet zich gewillig tegen mij aandrukken. Een rode blos verscheen op haar wangen. Ik streelde haar blonde krullen en gaf haar een tikje op de billen. De ouders moesten lachen om dit tafereeltje. Het ijs was duidelijk gebroken en de papa’s en mama’s gerustgesteld.

Dit misverstand is in ieder geval opgehelderd.
Hoe het verder met de concurrent gaat valt te bezien,
Er moet nog één en ander geregeld worden tussen onze hoofdtrainers
en dat zal niet zonder slag of stoot gaan.

Fijne dag @iedereen.

OESSSSSSSSS !!!!!!