Geen traditionele zaterdag deze maal.
Door de griep is alle vorm van organisatie en communicatie gevoelig door mekaar geschud.
Zoals de doorwinterde lezers van deze reality blog weten ga ik telkens op zaterdagmorgen shoppen in den Aldi met mijn moeder.
Toen ze hoorde dat hier de griep toegeslagen had vergrendelde zij de deuren en ramen van haar woning.
Nee ik moest me niet verplicht voelen toch te proberen met haar te gaan winkelen.
Daar zou zij zelf wel voor zorgen.
Vooraleer ik kon vragen hoe zij dat zou oplossen gooide zij de hoorn op de haak.
Donderdagavond belde ze me terug dat ik zeker en vast niet moest langskomen dit weekend daar zij alles reeds in huis had.
Samen met Antoinette, een ander kranig oudje die zij al kent van tijdens de tweede wereldoorlog had ze de nodige boodschappen gedaan.
Met de koopwaren in een supergrote tas die beiden langs één kant vasthielden waren ze zo op stap gegaan, wijkend voor niets en niemand.
Ik moet me dus helemaal niet verplicht voelen om deze zaterdagmorgen binnen te springen bij mijn moeder voor de boodschappen.
Wel krijg ik telefoon van Leen of ik kruidenketcup van de Lidl wil kopen en bezorgen als ik in de buurt ben.
Deze ketchup is namelijk de enige die Britje lust en daar de bodem van de huidige “pulle” duidelijk zichtbaar wordt begint de kleine zich nerveus te gedragen.
Ik beloof dat ik zeker en vast aan de ketchup van Britje zal denken als ik in de Lidl ben die hier net aan de overkant van de straat is.
Plots hoor ik op de achtergrond iemand iets roepen.
Eerst denk ik dat het de kleine meid is maar dan herken ik woorden als “pabo” en “string” dus is het duidelijk niet Leen’s dochtertje.
Wat die dame met me wilt is me niet geheel duidelijk maar met kruidenketchup zal het wel niets te maken hebben.
wordt nog maar eens vervolgd !
🙂
De dingen des levens ! 