De dingen des levens !

Gezien ik ambtenaar op pensioen ben en geen inwoner van de USA heeft Musk me niet gevraagd wat ik op woensdag uitgevreten heb. Dus zal ik het maar hier in deze blogpost schrijven :

Het was hoog tijd om eens langs te gaan bij de kapper. Bij deze man uit Irak ga ik al een tijdje.

Er is een flink stuk haar weg en dat zorgt dat ik weer voor een tijdje gerust ben wat mijn hoofdhaar betreft.

De rest van de voormiddag hield ik ledig met het verzamelen van zwerfvuil. Voornamelijk lege cola en bierblikken. Vreend dat men wel een blik kan kopen in de winkel maar niet thuis kan de PMD zak gooien. Zou het beter zijn moest men hier ook statiegeld invoeren ?

In de namiddag heb ik me bezig gehouden met wat snoeiwerk. Het relatief zachte weer van de laatste tijd zorgt er voor dat ik zin heb om buiten bezig te zijn. Mijn groenafvalbak is in ieder geval reeds goed gevuld. Ophaling op 13 maart.

Verder heb ik nog boodschappen gedaan, gegeten, toiletbezoeken, neus peuteren, kont krabben en onzin uitgekraamd.

Dit was het dus weer voor vandaag. Wie weet leest Musk deze blogpost en word ik niet ontslagen. 🙂

Tot de volgende !

🙂

Het is de laatste tijd beduidend warmer geworden. Hierdoor beginnen heel wat mensen al over de lente te dromen. Het kan nog winters worden, maar daar reken ik niet op. Ik denk er trouwens aan mijn winterjas op te bergen en een minder warme jas uit de kast te nemen. Verder was het weer een grotendeels natte bedoening. Zo fietste ik dinsdagmorgen naar de VOC in verband met de boodschappen die ik in de namiddag voor hen zou doen. Kreeg op de terugweg een ferme douche te verwerken.

De stoel die je op de foto hierboven ziet dient om de mensen attent te maken dat op de laatste vrijdag van mei het weer eens “dag van de buren” is. Ze zijn vroeg aan om ons nu al daar aan te herinneren.

Ondertussen zijn we weeral halverwege de week. Nog een duwtje en we bevinden ons in maart.

Alvast tot de volgende.

🙂

Zaterdag was ik op bezoek bij mijn moeder in haar WZC. Zoals steeds was ze blij me te zien. Ook al leeft ze in het verleden of in haar eigen imaginaire wereld, toch blijft ze me herkennen. Samen gingen we naar het cafetaria. Ook nu wou ze een ijsje. Ik een koffie. Een medebewoonster zat alleen aan een tafel te genieten van een glas rode wijn. Ze wou dat we bij haar gingen zitten, wat we dus ook deden. De dame heet Simonne, is 95 lentes jong en geniet van wat haar nog rest. Ze vertelde één en ander van haar familie uit een ver verleden. Moeder kon de conversatie niet volgen en werd ongedurig. We besloten dan maar naar haar kamer terug te keren.

Eenmaal terug op haar kamer kwam ze tot rust. Blij haar “kindjes” terug te zien die rustig lagen te slapen. Ik bleef nog even bij haar en besloot te vertrekken, niet vooraleer even naar de verpleegsterpost te stappen om te polsen of er brieven voor moeder lagen te wachten. Die neem ik dan mee naar huis en sorteer of betaal de factuur.

Woensdag wacht moeder een verrassing. Daar zal ik dan achteraf hier over bloggen.

Tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Bieke : zijn er wolven in het Sterrebos ?
Nonkel Juul : ik heb er nog geen gezien.
Mieke : Hopelijk geen wolven in ons dorp.
Tante Martha : dat zou helemaal niet veilig zijn.
Dolfke Leye de begrafenisondernemer : dan zou ik veel werk hebben achteraf.
Oldman : laten we daar maar niet aan denken.
Hans Bank : Flip, heb je een passend plaatje op de draaitafel liggen ?
Flip : ja hoor, komt er aan !!!

Dit is alweer de laatste week van februari. Op naar maart, op naar de lente !

Tot de volgende keer.

🙂

Gisteren fietste ik naar de voormalige Moermanparking die men omtovert tot een groene zone. De werkzaamheden zijn nog niet af, maar men kan al een beeld vormen van hoe het er ongeveer uit zal zien eens het af is. De tekst hieronder plukte ik grotendeels van het internet. Ik kan het niet beter uitleggen.

Roeselare krijgt er een nieuw stukje natuur bij. De voormalige Moermanparking die voor zo’n 300-tal personenwagens parkeerplaatsen verstrekte, wordt omgebouwd tot een harmonieus natuurparkje in het stadscentrum. Hiervoor kreeg Stad Roeselare een subsidie van 425.000 euro van de Vlaamse regering. Deze groenblauwe long wordt het verlengde van de Ronde Kom en de Kleine Bassin. De appartementen van de woontoren hebben zelfs zicht op het nieuwe park en genieten zo van het stadsleven én van de natuur. De woonomgeving en Roeselare in het algemeen worden hierdoor nog wat aantrekkelijker.

Ook de woningen die geen zicht hebben op de parking genieten mee van de komst van het park. Het wordt een groene ontmoetingsplaats in het hart van de stad waar mensen elkaar kunnen ontmoeten met ruimte voor ontspanning. De bedoeling is dat er recreatieve opportuniteiten komen voor ontspanning, sport en spel voor jong en oud.

Daarbovenop is het een ecologische, biodiverse meerwaarde voor Stad Roeselare: een ‘groen gelukje’ vlakbij je woonst. “Door in ruimte te voorzien voor waterinfiltratie en buffering verhogen we de veerkracht van het watersysteem. We planten bomen en planten die zorgen voor biodiversiteit, zuurstof en gezonde lucht in het hart van de stad”, aldus schepen Michèle Hostekint (Vooruit).

Ik blijf de ontwikkeling verder volgen en zal nog wel eens foto’s nemen eens deze omgeving op punt staat.

Dit was het dan weer voor vandaag. Fijne dag verder en tot de volgende.

🙂

Zoals ik in de vorige blogpost liet weten was Eva vorige zaterdag in VOC Opstap. Het was weer eens een crea namiddag. Het thema deze keer was “Valentijn”. Nu werden er zeepjes gemaakt.

Nadat ik Eva daar achtergelaten had wandelde ik rond in de stationsbuurt. Dat verslag kan je nog steeds in de vorige blogpost lezen. Toen ik terug was in Opstap was iedereen druk bezig. Er waren enkele klanten die ik ken en enkele nieuwe gezichten waaronder een vrouw met haar dochter. Deze laatste kwam op mij af. Ze vroeg of ik haar wou helpen. Waarom niet ? Ik heb toch niets om handen en zo gaat de tijd rap voorbij. Een andere vrouw haar kleine dochter kwam er ook bij.

Nu moest iedereen wachten totdat enkele zeepjes klaar waren. Dat wachten zagen de meiden niet zitten en wisten me te overhalen met hen een spelletje UNO te spelen. Een dame in rolstoel kwam er bij en wou ook meespelen.

Uiteindelijk waren de zeepjes klaar en mooi ingepakt in plastiek. Eva had er genoeg van. We namen afscheid en vertrokken naar huis. Einde van een drukke zaterdagnamiddag.

Dit was het voor vandaag. Tot de volgende !

🙂

Terwijl Eva zaterdagnamiddag bezig was met crea in VOC Opstap wandelde ik eens door de stationsbuurt.

Ik wandelde door de Ardooisesteenweg, het deel van de straat nabij het stationsplein, waar er zich enkele winkels, barbershops en restaurants bevinden.

Honger zul je daar in ieder geval niet lijden als je dit mag geloven :

Zodra deze nieuwe supermarkt open is zal ik eens gaan zien of er inderdaad producten uit zoveel verschillende landen te krijgen is. Wordt vervolgd dus.

Deze foto is al enkele jaren in het straatbeeld te zien :

Dit is te lezen in de regionale pagina’s van Het laatste nieuws :

Een controleactie in de stationsomgeving van Roeselare heeft voor beroering gezorgd bij uitbaters die het niet zo nauw nemen met de wetgeving of de voedselveiligheid. Vijf handelszaken moesten onmiddellijk dicht, bij twee anderen werd een procedure opgestart in het kader van een bestuurlijke sluiting.

De actie vond donderdagnamiddag en -avond plaats. 20 handelszaken werden aan een grondige controle onderworpen. Verschillende disciplines namen daaraan deel: de lokale recherche en het flexteam van de politiezone RIHO, enkele stadsdiensten, het FAVV, de sociale inspectie, Dienst Vreemdelingenzaken, de economische inspectie,…

In totaal werden 38 inbreuken vastgesteld, voor verkoop van verboden producten, hygiëne, zwartwerk, prijsaanduiding en roken waar dat verboden is.

Vooraleer terug te keren naar Opstap ben ik even langs geweest in ASALAM, de grootste Halal supermarkt van de stationsomgeving. Daar is dus geen vuiltje aan de lucht.

Deze wandeling was een beetje een terugkeer naar de tijd toen ik daar rondliep voor Eco Velo. Het werk mis ik niet, de omgeving en de sfeer die er hangt wel. Ik heb mezelf beloofd om er nu en dan eens terug te keren al was het om op een terras iets te nuttigen onder een lente- of zomerzon.

Dit was het voor vandaag. Eens een iets langere blogpost. Dat moet kunnen, niet ?

Groetjes.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Bieke : mogen we na school rolschaatsen ?
Buurvrouw Erna : van mij zouden ze niet op straat mogen met die rolschaatsen.
Tante Martha : inderdaad, veel te gevaarlijk. Ze zouden je kunnen doodrijden.
Mieke : wat gebeurt er als je doodgaat ?
Ernest de evangelist : dan kom je in de hemel terecht als je braaf bent geweest.
Nonkel Juul : Pff daar is geen bier. Dan liever zuipen in de hel.
Flip : Ik zal maar een plaatje draaien om in de stemming te komen.

Dit is alweer de tweede week van februari 2025. Zet m op vrienden en vriendinnen.

Tot de volgende.

🙂

Regelmatig kom ik langs deze muur waarop een grote (wal)vis te zien valt. Ik wilde reeds lang eens een foto er van nemen voor hier op de blog, maar telkens stond er een auto vlak voor of was het nog te donker. Nu had ik eindelijk de tijd en de kans om die foto te nemen :

Met het project meer kleur voor Krottegem was het de bedoeling om, welja, meer kleur in Krottegem te krijgen. Het beschilderen van de stoep of nutskastjes waren praktisch niet makkelijk uit te voeren, daarom werd de vraag aan de buurt gesteld. Verschillende enthousiastelingen sprongen op het project en hun bakstenen muren werden canvassen. Op iedere muur staat er een ander uniek werk rond het thema ‘water’ en ‘vaart’, geschilderd door kunstenaressen Jolly (Jonkmuur) en Celine (Lines wall art).

Dit was het weer voor vandaag. De weergoden voorspellen een droog weekend met een beetje zon. Dus laat ons daarvan genieten.

Fijne dag.

🙂

Het ene gebouw/huis is nog maar net voltooid of een andere wordt afgebroken. Nu zijn ze bezig vlakbij het kruispunt waarvan de verkeerslichten werden weggenomen. Een verbetering dat kruispunt ? Niet bepaald.

Soit ! Vlakbij dat kruispunt zijn er vier kleine woningen. Eén er van werd dus vorige week afgebroken. Ik ben benieuwd wat er in de plaats zal komen want veel ruimte is er niet.

Vlakbij staat er een Maria beeldje. Zo te zien laten ze het staan. Ik heb het er altijd weten staan. Benieuwd of het zal mogen blijven.

Zo zie je dat er altijd wel iets verandert in je onmiddellijke omgeving. Weer iets dat ik op de voet zal kunnen volgen als ik voorbij fiets of met de auto de baan op trek.

Dit was het voor vandaag. Tot de volgende.

🙂