Kerst is alom aanwezig momenteel. Toen ik gisteren in de namiddag door de populairste winkelstraat van Roeselare reed was men druk bezig met het plaatsen van boompjes en het aanbrengen van kerstlichtjes.
Hier in onze straat was onze buur aan de overkant van de straat ook in de weer met het versieren van zijn tuin. Als het donker wordt gaan de lichten aan. Deze verlichting is te zien in onze living. Zodoende hoeven wij geen kerstverlichting aan te brengen. Kunnen wij van deze van buurman genieten.
Voor de rest was het hier een rustige dag. De dagen worden korter en korter zodat we meest van al binnen zijn. Stilte voor de eindejaarsstorm ?
Wat ruik ik hier vraagt nicht Irene streng. Precies of iemand gerookt heeft bedenkt Oldman. Ik heb een sigaretje gerookt terwijl ik naar hier stapte biecht Lucas op. Mijn kinderen mochten helemaal niet roken weet buurvrouw Erna. Van die rook moet ik niezen antwoordt Flip. Voor mij geen sigaretten, geef ons maar muziek besluit Hans.
Roken jullie of hebben jullie ooit gerookt ? Ik in ieder geval niet ! Laat maar weten in de comments.
Wij wonen in de zuster Idastraat. Wie die zuster was heb ik even voor jullie opgezocht.
Moeder Ida, in de wereld Ida Iweins (Zonnebeke, 27 februari 1876 – Roeselare, 20 februari 1962) was een Belgische kloosterzuster. Ze probeerde met het ‘Heilig Elisabeths Liefdewerk’ een nieuwe kloosterorde op te richten voor de opvang van verwaarloosde kinderen en lag zo mee aan de grondslag van het tehuis ‘Onze Kinderen’.
Ida Iweins was de dochter van ridder Eugène Iweins (1838-1902) en Louise Hynderick de Ghelcke. Haar vader was een grondeigenaar en van 1871 tot 1884 burgemeester van Zonnebeke. Ze groeide op in het ouderlijke kasteel te Zonnebeke en studeerde in het pensionaat Berlaymont in Brussel. In 1897 trad ze in bij de zusters franciscanessen. Ze verbleef hierdoor jaren in het buitenland, onder meer in Duitsland, Italië, Spanje en Oostenrijk.
Na de Eerste Wereldoorlog wou zuster Ida terugkeren naar haar geboortestreek die door de oorlog hard getroffen werd. Ze bekwam met steun van de bisschop van Brugge, Gustaaf Waffelaert en paus Benedictus XV ontslag van haar geloften en de toestemming om een nieuwe orde op te richten. Die zou zich toeleggen op het huisvesten en onderrichten van verwaarloosde kinderen in het door de oorlog getroffen gebied. Dit werd het ‘Heilig Elisabeths Liefdewerk’. Ze vestigde zich eerst in de Borstelstraat te Roeselare en zocht medewerksters om een nieuwe congregatie op te richten. Ze kocht het voormalige kasteeltje van Alexander Rodenbach, oud-burgemeester van Rumbeke.
Zuster Ida werd Moeder Ida. Ze zou er niet in slagen een volwaardige congregatie op te richten. Een van de belangrijkste redenen hiervoor was een gebrek aan goed financieel beheer. Hoewel ze veel giften kreeg en haar moeder een groot deel van het familiefortuin aan haar schonk, kon ze haar instelling niet goed opbouwen. Om haar instelling te bekostigen trokken zij en haar medezusters als bedelzusters rond in Roeselare en omgeving.
In 1947 werden de schulden zo groot dat ze haar gebouwen moest verkopen. Het liefdadigheidsproject ‘Stichting Onze Kinderen‘ van het Roeselaarse echtpaar Jozef Camerlynck-Simonne Vanneste kocht de gebouwen in Rumbeke op. De stichting maakte er een tehuis voor jongens van. Moeder Ida, inmiddels terug Zuster Ida, en twee van haar volgelingen bleven in de instelling wonen en bedelden verder. Haar activiteiten in de instelling waren klein van aard en ze leefde steeds meer als kluizenaar. Ze werd na haar overlijden in Zonnebeke begraven nabij het graf van haar ouders
Voor deze blog ben ik even langs geweest naar “Onze kinderen”. Veel van die gebouwen hebben een nieuwe bestemming gekregen. Zie mijn albummeke. De gebouwen waar tegenwoordig de kinderen verblijven heb ik niet gefotografeerd. Die komen uit probleemsituaties, dus voorzichtig zijn met wat ik toon.
Op 11 november was ik op het stationsplein te vinden. Het was in de namiddag en de zon toonde zich nu en dan.
Wat onmiddellijk opviel was dat men al bezig is om alles klaar te zetten voor de kerst. Kerstmis is 25 december, dus daar zijn we nog meer dan een maand van weg.
Ik heb de indruk dat men ieder jaar vroeger van start gaat met kerstspullen enz. De sint wordt als het ware doodgedrukt door die kerstattributen. Nog enkele jaren en de sint is morsdood en spreekt men alleen nog over de kerstman als leverancier van pakjes voor de kleinsten onder ons. Voordeel is dan dat er geen ruzie meer kan gemaakt worden over zwarte Piet. Gelukkig is Rudolf niet zwart.
Dit was het weer voor vandaag beste lezers. Tot de volgende.
Wapenstilstandsdag op 11 november is de jaarlijkse herdenking van de wapenstilstand van 11 november 1918, die het einde betekende van de Eerste Wereldoorlog. In Nederland – dat niet rechtstreeks bij de Eerste Wereldoorlog betrokken was – spreekt men over Wapenstilstandsdag, Belgen spreken over Armistice of Wapenstilstand.
vandaag dus een vrije dag voor alle Belgen. Geen idee of ik iets speciaals zal doen.Het hangt er van af wat voor weer we zullen krijgen. Als het weer meevalt ga ik even tot aan het stationsplein om te zien of daar iets gedaan wordt naar aanleiding van deze herdenking. Regent het, dan blijf ik binnen.
Verder is er ook nog de dinsdagmarkt die gewoon plaats vindt. Dat ik zal wel zien.
Scheelt er iets nonkel Juul vraagt Bieke. Ah ik heb last van mijn maag klaagt nonkel Juul. Weer teveel in het glas gekeken sneert buurvrouw Erna. Dat is niet goed voor je zegt Oma bezorgd. Misschien eens naar het ziekenhuis bedenkt Flip. Ik heb geen probleem hoor antwoordt nonkel Juul. Dat hoop ik bedenkt Hans.
Laten we hopen dat nonkel Juul geen probleem heeft. Dit zou het einde van deze blog kunnen betekenen.
Zo beste lezers en sympathisanten dezer blog, het is weer vrijdag. Weekend staat voor de deur. Veel Belgen zullen waarschijnlijk een heel lang weekend hebben want dinsdag vieren we 11 november wapenstilstand. Het is een nationale feestdag ter herdenking van de ondertekening van de wapenstilstand in 1918. Dus ik vermoed dat maandag heel wat werknemers de brug zullen maken.
Laat ik maar eindigen met een lach :
Geniet van jullie vrijdag en het weekend. Ik ben maandag terug met “muziek op maandag”. Dus geen brugje voor deze overwerkte blogger. 🙂
Verhaal met de woorden parkeerplaats-tekens-speer. Naar een idee van coach Bert
Het was een zonnige zaterdagochtend toen nonkel Juul besloot dat het tijd was om zijn oude brommer nog eens buiten te halen. “Een mens moet de motor af en toe eens laten ronken,” zei hij tegen niemand in het bijzonder behalve misschien tegen Krapuul de wankele straathond, die verveeld gaapte.
Juul reed naar het dorpsplein, waar de jaarlijkse rommelmarkt plaatsvond. Maar toen hij aankwam, was er geen parkeerplaats meer te bespeuren. Overal stonden borden met mysterieuze tekens: pijlen, verboden cirkels, en één bord waarop iemand met zwarte stift “ENKEL VOOR RIDDERCLUB” had geschreven. “Ridderclub?” mompelde Juul. “Wat voor zotten zijn dat nu weer?”
Hij parkeerde zijn brommer half op de stoep, half in een bloemperkje, en stapte kordaat richting de kraampjes. Daar stond een man in een blinkend harnas, compleet met pluim op de helm, die iets verkocht dat verdacht veel leek op een speer. “Interesse, mijnheer?” vroeg de ridder plechtig. “Dit is de authentieke Speer van de Parkeerplaats. Wie hem bezit, vindt altijd een vrije parkeerplaats, zelfs op koopzondag.”Juul fronste. “Allez jong, als dat verdomme waar is, steek hem dan maar in mijn fietstas!”
Hij betaalde vijf euro en bromde weg, half lachend om zijn eigen goedgelovigheid. Maar tot zijn verbazing: bij de bakker, bij de apotheek, zelfs bij het gemeentehuis overal stond er één open plek te wachten, recht voor zijn neus.
’s Avonds vertelde hij het aan Bieke en Mieke, die in een deuk lagen. “Nonkel Juul, ge zijt niet normaal! Een speer voor parkeerplaatsen!”Juul stak zijn borst vooruit. “Lachen jullie maar. Morgen ga ik naar de supermarkt, en ik zal wéér pal aan de ingang staan.”
En jawel, de volgende dag vond hij daar een perfecte plek alleen bleek het toevallig het busvak te zijn. Garde Punaize die hem bekeurde keek verbaasd naar de speer op zijn brommer. “Wat is dat, Juul ?” Juul zuchtte. “De Speer van de Parkeerplaats. Ze werkt iets té goed.”
Dit was het weer voor vandaag.Fijne donderdag en tot de volgende.
Eva gaat iedere dinsdag naar een atelier waar ze leert naaien met haar naaimachine. Vroeger had ze al enkele cursussen gevolgd, maar de lesgeefster heeft nu haar eigen atelier in het centrum van de stad. Daar zitten de dames gezellig samen te naaien.
Aan de overkant van de straat zag ik deze “dames”. Die hebben duidlijk het hoofd voerloren. Verder vertonen ze zich schaamteloos in zwoele lingerie. Dit in deze kille donkere dagen. Er is er zelfs eentje die ongegeneerd haar borsten toont aan de voorbijgangers. Je moet maar durven.
Viel het oog van Riet op blote mannen, zo viel mijn oog dus op die dames. Kan je het mij kwalijk nemen ? Komt daarbij dat het erotisch gehalte van deze blog nu een flinke boost krijgt.
Dit was het voor vandaag. Fijne woensdag en tot de volgende.
Ziezo, we zijn november. Voorlaatste maand van het jaar. De dagen zijn veel korter geworden, ondermeer dankzij dat winteruur. Allerheiligen, Allerzielen en eveneens Halloween liggen achter ons. Voor sommigen volgt nu Sint-Maarten. Een heilige die hier in deze streken niet gevierd wordt. Dus is het voor de kleintjes wachten op Sinterklaas.
Maandagmorgen ben ik op stap geweest als mooimaker. Door omstandigheden zoals het weer enz. was hier de laatste weken niets van in huis gekomen. Nu is het rustig herfstweer en dan kan ik niet heel de tijd binnen blijven.
Zoals voorheen ging ik ook even langs bij het speelpleintje hier vlakbij. Je zou denken dat nu het herfst is en school dat er geen zwerfvuil ligt. Niets is minder waar. In no time kwam ik terug thuis met een goed gevulde zak troep.
Dit was het weer voor vandaag. Geniet de dag en tot de volgende.
