Deze morgen aan de ontbijttafel :
Halloween zit er weer op zegt Bieke.
En we moeten weer naar school zegt Mieke.
In mijn tijd hadden we geen Halloween zegt Oldman
Spoken en geesten interesseren me niet antwoordt nonkel Juul
Wij vieren alleen Christelijke hoogdagen bromt buurvrouw Erna.
Geef mij maar wereld dierendag bedenkt Flip.
Zoals Mieke zegt : vandaag weer iedereen naar school of naar het werk.
Fijne maandag en tot de volgende.
🙂
Halloween is een jaarlijks feest op 31 oktober, bekend als de avond voor Allerheiligen. Mensen verkleden zich vaak eng, versieren huizen met pompoenen en spinnenwebben, en kinderen gaan langs de deuren voor de uitdrukking “trick or treat!” om snoep te vragen. De oorsprong van het feest ligt in een mengeling van een oude Keltische traditie en de christelijke feesten Allerheiligen en Allerzielen.
Bieke die graag op het kerkhof tussen de grafzerken speelt met haar vriendin Annabel houdt van Halloween. Lekker griezelen tussen de zombies en de skeletten.
Morgen gaan velen naar het kerkhof op bezoek bij hun overledenen. Zelf heb ik niets met Halloween of Allerheiligen. Dus op de kerkhoven zullen ze mij niet zien.
Fijne vrijdag en alvast een fijn weekend. Houd er rekening mee dat hier vele winkels zullen dicht zijn wegens feestdag.
Tod de volgende.
🙂
Onlangs viel voor mij en Eva een brief in de bus van stadsbestuur Roeselare. Onze identiteitskaart dient vernieuwd te worden. “Kom met je oude ID kaart en pasfoto’s die niet ouder dan zes maanden zijn” stond er te lezen. Geen idee waarom. Ik zie er toch nog even jong uit als tien jaar geleden, of niet ?
Via de PC werd een afspraak gemaakt. Gisteren werden we er s’ morgens verwacht. De dame aan het loket nam de ID kaarten en pasfoto’s en begon te tokkelen op haar toetsenbord. Nu moesten ook onze vingerafdrukken genomen worden. Moest ik ooit de katjes in het donker knijpen weten ze me te vinden door de vingerafdrukken, of zie ik het verkeerd ?
“U bent de bewindvoerder van Eva ?” Ik knikte. Dit staat dus ook vermeld in mijn dossier. Wat weten ze nog over mij ? “U zult ook moeten langs gaan bij de dokter voor uw rijbewijs” wist ze nog te zeggen. Dat klopt. Ik heb een tijdelijk rijbewijs daar ik als diabetespatient door het leven ga. Mijn huidig rijbewijs vervalt maart 2026. Big Brother is watching me.
Binnen een week of twee vallen de nieuwe pin- en pukcode in de bus. Eva en ik kunnen dan onze nieuwe ID kaart afthalen zonder afspraak.
De foto is van een kunstwerk dat in de hal van het stadhuis hangt. Foto’s van het stadhuis zelf heb ik hier al meerdere keren geplaatst. Ik zou jullie op den duur kunnen vervelen met dat gebouw.
Dit was het weer voor vandaag. Tot de volgende.
🙂
Altijd balen als de afstandsbediening van de televisie het begeeft. Eerst dachten we dat het de televisie was die de geest gegeven had. Bij nader inzien van de handelaar bij wie we destijds de televisie gekocht hebben, bleek die nog te werken ook al is die van 2012. De kosten voor een nieuwe zijn ons dus bespaard gebleven. De handelaar vroeg wel 40 euro om even langs te komen.
Wat dan ? Zucht !
Bellen naar de hulplijn van de provider. Die zou een nieuwe afstandsbediening voor ons laten klaar leggen in de winkel hier in het centrum. Ik die dus afgehaald. De decoder deed het, maar de televisie gaf geen kik.
Wat nu ? brom brom.
Dan maar terugbellen naar de hulplijn. Na veel vijven en zessen en instructies waar we niets van begrepen werd dan beslist om een technieker te laten langskomen. (tegen betaling wel te verstaan)
Even rond 18 uur stond de technieker en een jonge gast in opleiding aan de deur. Blijkbaar was het allemaal niet zo simpel om de afstandsbedienig te koppelen aan de televisie gelijk de man van de hulplijn beweerd had.
Tenslotte lukte het toch om de televisie met behulp van de afstandsbediening aan de praat te krijgen.
Zo was er weer beeld en klank.
De foto dient om hier een leuke herfstige sfeer mee te geven, maar heeft verder geen bal met de inhoud van de blogpost te maken.
Fijne woensdag en tot de volgende.
🙂
Maandagmorgen startten we met man en macht. Onze tuin moest dringend onder handen genomen worden. Door de hoeveelheid regen van 2024 en vervolgens de warmte van 2025 was alles supersnel gegroeid.
Men z’n drietjes vlogen we er in. Al vlug was de aanhangwagen volgenladen met snoeiafval. In enkele uren was de klus geklaard. Gelukkig werkte het weer min of meer mee. We werden niet opgehouden door ambetante regenbuien.
Het tuinieren zit er op voor dit jaar. Het is nu tot voorjaar 2026. Dan vliegen we er weer in.
Dat was het voor vandaag. Fijne dinsdag en tot de volgende.
🙂
Deze morgen aan de ontbijttafel :
Dat noemen ze nu kunst roept nonkel Juul van achter de daklozenkrant.
Over wat heb je het vraagt Oldman.
Deze week gaan we naar een museum zegt Bieke.
Allemaal kitch sneert buurvrouw Erna.
Waarom vind je dat vraagt Flip.
Kunst of kitch, wie zal het zeggen ?
We beginnen de nieuwe week met een kunstzinnige blogpost.
Alvast tot de volgende.
🙂
Onze kater had het gisteren lastig met die storm Benjamin .Eerst wou hij via de achterdeur naar buiten, maar de regen en wind stonden hem niet aan. Dan maar naar de voordeur. Daar was het weer even erg als aan de achterkant. Dan maar binnen blijven. Nu en dan liep hij mopperend door de woonkamer. Dan maar een dutje doen om de verveling te vergeten. Ja, zo’n storm maakt het leven van Louis een hel.
Voor zover ik weet viel het hier nogal mee met die storm. De enige schade die ik zag waren een paar op straat gewaaide PMD zakken die vakkundig kapot gereden waren. Straks even kijken op het internet of er ergere schade voorgevallen is hier in de streek.
Om in de stemming te blijven eindig ik met een gouwe ouwe van Louis Neefs met Benjamin, of wat dacht je ?
Rest mij jullie een fijn weekend toe te wensen.
Doei !
🙂
Enig tijd terug blogde ik over het feit dat de oude speeltuigen op het Damberdshof weggenomen werden en dat er nieuwe zouden komen.
Gisteren woensdag was ik in het buurthuis en zag hoe men druk bezig is het speelplein terug op te bouwen. De speeltuigen stonden deze zomer in de zandbak op het stationsplein. Nu krijgen ze dus een nieuwe bestemming op het Damberdshof.
De werken moeten tegen vrijdagavond (morgen dus) klaar zijn want zaterdag is de officiële inhuldiging. Ik zal er waarschijnlijk niet bij zijn want op dat tijdstip verwacht ik iemand hier thuis.
Enkele foto’s van deze werken kan je hier bekijken.
Alvast tot de volgende.
Onze zoon wou al een tijdje eens gaan eten in Kortrijk. We spraken een datum af. Afgelopen zondag was het zover. Eva en ik van uit Roeselare met de auto, Zoon met de trein van uit Gent Sint Pieters. Greet zag het niet zitten om mee te gaan omwille van haar rug. Dus waren we met drie op stap.
Zoon had een Indisch restaurant op de Grote Markt op het oog. Deze plek is op wandelafstand van het station. Eerst de auto parkeren, dan te voet naar het station en van daaruit enkele minuten stappen naar de Grote Markt.
Het eten was er heel erg lekker. Prijzen waren schappelijk en de bediening vriendelijk.
Na de koffie hadden de kids geen zin meer om nog langer in Kortrijk te blijven. Dan maar naar het station gewandeld en daarna Eva en ik naar de auto. Tijdens het stappen heb ik hier en daar foto’s genomen. Hier heb je het album. Niets bijzonders, maar heeft toch een indruk van wat ik zag. Vooral de buurt achter het station heeft een grote verandering ondergaan.
Fijne woensdag, tot de volgende en vergeet vandaag niet de matras te keren.
Groetjes.
🙂
Op vrijdag 17 oktober, de Werelddag van Verzet tegen Armoede en Sociale Uitsluiting, werden de inwoners van Roeselare uitgenodigd om samen op het stationsplein een krachtig signaal te geven: wonen is een recht, voor iedereen.
Elk jaar zet het partnerschap Dag van Verzet Roeselare zijn schouders onder een basisrecht. Dit jaar stond het thema wonen centraal. De wooncrisis treft steeds meer mensen, en het zijn vaak zij die het minste middelen hebben die uit de boot vallen. Betaalbare, kwaliteitsvolle en veilige huisvesting blijft voor velen onbereikbaar. Daarom wilt men op deze dag de stem laten horen van mensen die dagelijks uitsluiting ervaren op vlak van wonen.
Eva en ik waren er ook. Er waren veel bekenden. Er was een chalet waar men soep kon krijgen. Aan een ander chalet kon men huisjes maken en versieren met slogans of gewoon een boodschap schrijven. Die werden dan naast elkaar op het plein geplaatst.
Achteraf gingen Eva en ik nog eens langs bij VOC Opstap. Daar vroeg een bezoeker me of zo’n initiatief voor resultaten zorgt. Ik antwoordde dat dit niet direct resultaat geeft, maar toch zorgt dat er aandacht aan besteed wordt en wie weet in de toekomst toch enkele resultaten ?
Een klein albummeke kan je hier bekijken.
Dit was het weer voor vandaag. Fijne dinsdag en tot de volgende.
🙂
