Wapenstilstandsdag op 11 november is de jaarlijkse herdenking van de wapenstilstand van 11 november 1918, die het einde betekende van de Eerste Wereldoorlog. In Nederland – dat niet rechtstreeks bij de Eerste Wereldoorlog betrokken was – spreekt men over Wapenstilstandsdag, Belgen spreken over Armistice of Wapenstilstand.
vandaag dus een vrije dag voor alle Belgen. Geen idee of ik iets speciaals zal doen.Het hangt er van af wat voor weer we zullen krijgen. Als het weer meevalt ga ik even tot aan het stationsplein om te zien of daar iets gedaan wordt naar aanleiding van deze herdenking. Regent het, dan blijf ik binnen.
Verder is er ook nog de dinsdagmarkt die gewoon plaats vindt. Dat ik zal wel zien.
Scheelt er iets nonkel Juul vraagt Bieke. Ah ik heb last van mijn maag klaagt nonkel Juul. Weer teveel in het glas gekeken sneert buurvrouw Erna. Dat is niet goed voor je zegt Oma bezorgd. Misschien eens naar het ziekenhuis bedenkt Flip. Ik heb geen probleem hoor antwoordt nonkel Juul. Dat hoop ik bedenkt Hans.
Laten we hopen dat nonkel Juul geen probleem heeft. Dit zou het einde van deze blog kunnen betekenen.
Zo beste lezers en sympathisanten dezer blog, het is weer vrijdag. Weekend staat voor de deur. Veel Belgen zullen waarschijnlijk een heel lang weekend hebben want dinsdag vieren we 11 november wapenstilstand. Het is een nationale feestdag ter herdenking van de ondertekening van de wapenstilstand in 1918. Dus ik vermoed dat maandag heel wat werknemers de brug zullen maken.
Laat ik maar eindigen met een lach :
Geniet van jullie vrijdag en het weekend. Ik ben maandag terug met “muziek op maandag”. Dus geen brugje voor deze overwerkte blogger. 🙂
Verhaal met de woorden parkeerplaats-tekens-speer. Naar een idee van coach Bert
Het was een zonnige zaterdagochtend toen nonkel Juul besloot dat het tijd was om zijn oude brommer nog eens buiten te halen. “Een mens moet de motor af en toe eens laten ronken,” zei hij tegen niemand in het bijzonder behalve misschien tegen Krapuul de wankele straathond, die verveeld gaapte.
Juul reed naar het dorpsplein, waar de jaarlijkse rommelmarkt plaatsvond. Maar toen hij aankwam, was er geen parkeerplaats meer te bespeuren. Overal stonden borden met mysterieuze tekens: pijlen, verboden cirkels, en één bord waarop iemand met zwarte stift “ENKEL VOOR RIDDERCLUB” had geschreven. “Ridderclub?” mompelde Juul. “Wat voor zotten zijn dat nu weer?”
Hij parkeerde zijn brommer half op de stoep, half in een bloemperkje, en stapte kordaat richting de kraampjes. Daar stond een man in een blinkend harnas, compleet met pluim op de helm, die iets verkocht dat verdacht veel leek op een speer. “Interesse, mijnheer?” vroeg de ridder plechtig. “Dit is de authentieke Speer van de Parkeerplaats. Wie hem bezit, vindt altijd een vrije parkeerplaats, zelfs op koopzondag.”Juul fronste. “Allez jong, als dat verdomme waar is, steek hem dan maar in mijn fietstas!”
Hij betaalde vijf euro en bromde weg, half lachend om zijn eigen goedgelovigheid. Maar tot zijn verbazing: bij de bakker, bij de apotheek, zelfs bij het gemeentehuis overal stond er één open plek te wachten, recht voor zijn neus.
’s Avonds vertelde hij het aan Bieke en Mieke, die in een deuk lagen. “Nonkel Juul, ge zijt niet normaal! Een speer voor parkeerplaatsen!”Juul stak zijn borst vooruit. “Lachen jullie maar. Morgen ga ik naar de supermarkt, en ik zal wéér pal aan de ingang staan.”
En jawel, de volgende dag vond hij daar een perfecte plek alleen bleek het toevallig het busvak te zijn. Garde Punaize die hem bekeurde keek verbaasd naar de speer op zijn brommer. “Wat is dat, Juul ?” Juul zuchtte. “De Speer van de Parkeerplaats. Ze werkt iets té goed.”
Dit was het weer voor vandaag.Fijne donderdag en tot de volgende.
Eva gaat iedere dinsdag naar een atelier waar ze leert naaien met haar naaimachine. Vroeger had ze al enkele cursussen gevolgd, maar de lesgeefster heeft nu haar eigen atelier in het centrum van de stad. Daar zitten de dames gezellig samen te naaien.
Aan de overkant van de straat zag ik deze “dames”. Die hebben duidlijk het hoofd voerloren. Verder vertonen ze zich schaamteloos in zwoele lingerie. Dit in deze kille donkere dagen. Er is er zelfs eentje die ongegeneerd haar borsten toont aan de voorbijgangers. Je moet maar durven.
Viel het oog van Riet op blote mannen, zo viel mijn oog dus op die dames. Kan je het mij kwalijk nemen ? Komt daarbij dat het erotisch gehalte van deze blog nu een flinke boost krijgt.
Dit was het voor vandaag. Fijne woensdag en tot de volgende.
Ziezo, we zijn november. Voorlaatste maand van het jaar. De dagen zijn veel korter geworden, ondermeer dankzij dat winteruur. Allerheiligen, Allerzielen en eveneens Halloween liggen achter ons. Voor sommigen volgt nu Sint-Maarten. Een heilige die hier in deze streken niet gevierd wordt. Dus is het voor de kleintjes wachten op Sinterklaas.
Maandagmorgen ben ik op stap geweest als mooimaker. Door omstandigheden zoals het weer enz. was hier de laatste weken niets van in huis gekomen. Nu is het rustig herfstweer en dan kan ik niet heel de tijd binnen blijven.
Zoals voorheen ging ik ook even langs bij het speelpleintje hier vlakbij. Je zou denken dat nu het herfst is en school dat er geen zwerfvuil ligt. Niets is minder waar. In no time kwam ik terug thuis met een goed gevulde zak troep.
Dit was het weer voor vandaag. Geniet de dag en tot de volgende.
Halloween zit er weer op zegt Bieke. En we moeten weer naar school zegt Mieke. In mijn tijd hadden we geen Halloween zegt Oldman Spoken en geesten interesseren me niet antwoordt nonkel Juul Wij vieren alleen Christelijke hoogdagen bromt buurvrouw Erna. Geef mij maar wereld dierendag bedenkt Flip.
Zoals Mieke zegt : vandaag weer iedereen naar school of naar het werk.
Halloween is een jaarlijks feest op 31 oktober, bekend als de avond voor Allerheiligen. Mensen verkleden zich vaak eng, versieren huizen met pompoenen en spinnenwebben, en kinderen gaan langs de deuren voor de uitdrukking “trick or treat!” om snoep te vragen. De oorsprong van het feest ligt in een mengeling van een oude Keltische traditie en de christelijke feesten Allerheiligen en Allerzielen.
Bieke die graag op het kerkhof tussen de grafzerken speelt met haar vriendin Annabel houdt van Halloween. Lekker griezelen tussen de zombies en de skeletten.
Morgen gaan velen naar het kerkhof op bezoek bij hun overledenen. Zelf heb ik niets met Halloween of Allerheiligen. Dus op de kerkhoven zullen ze mij niet zien.
Fijne vrijdag en alvast een fijn weekend. Houd er rekening mee dat hier vele winkels zullen dicht zijn wegens feestdag.
Onlangs viel voor mij en Eva een brief in de bus van stadsbestuur Roeselare. Onze identiteitskaart dient vernieuwd te worden. “Kom met je oude ID kaart en pasfoto’s die niet ouder dan zes maanden zijn” stond er te lezen. Geen idee waarom. Ik zie er toch nog even jong uit als tien jaar geleden, of niet ?
Via de PC werd een afspraak gemaakt. Gisteren werden we er s’ morgens verwacht. De dame aan het loket nam de ID kaarten en pasfoto’s en begon te tokkelen op haar toetsenbord. Nu moesten ook onze vingerafdrukken genomen worden. Moest ik ooit de katjes in het donker knijpen weten ze me te vinden door de vingerafdrukken, of zie ik het verkeerd ?
“U bent de bewindvoerder van Eva ?” Ik knikte. Dit staat dus ook vermeld in mijn dossier. Wat weten ze nog over mij ? “U zult ook moeten langs gaan bij de dokter voor uw rijbewijs” wist ze nog te zeggen. Dat klopt. Ik heb een tijdelijk rijbewijs daar ik als diabetespatient door het leven ga. Mijn huidig rijbewijs vervalt maart 2026. Big Brother is watching me.
Binnen een week of twee vallen de nieuwe pin- en pukcode in de bus. Eva en ik kunnen dan onze nieuwe ID kaart afthalen zonder afspraak.
De foto is van een kunstwerk dat in de hal van het stadhuis hangt. Foto’s van het stadhuis zelf heb ik hier al meerdere keren geplaatst. Ik zou jullie op den duur kunnen vervelen met dat gebouw.
Altijd balen als de afstandsbediening van de televisie het begeeft. Eerst dachten we dat het de televisie was die de geest gegeven had. Bij nader inzien van de handelaar bij wie we destijds de televisie gekocht hebben, bleek die nog te werken ook al is die van 2012. De kosten voor een nieuwe zijn ons dus bespaard gebleven. De handelaar vroeg wel 40 euro om even langs te komen.
Wat dan ? Zucht !
Bellen naar de hulplijn van de provider. Die zou een nieuwe afstandsbediening voor ons laten klaar leggen in de winkel hier in het centrum. Ik die dus afgehaald. De decoder deed het, maar de televisie gaf geen kik.
Wat nu ? brom brom.
Dan maar terugbellen naar de hulplijn. Na veel vijven en zessen en instructies waar we niets van begrepen werd dan beslist om een technieker te laten langskomen. (tegen betaling wel te verstaan)
Even rond 18 uur stond de technieker en een jonge gast in opleiding aan de deur. Blijkbaar was het allemaal niet zo simpel om de afstandsbedienig te koppelen aan de televisie gelijk de man van de hulplijn beweerd had.
Tenslotte lukte het toch om de televisie met behulp van de afstandsbediening aan de praat te krijgen. Zo was er weer beeld en klank.
De foto dient om hier een leuke herfstige sfeer mee te geven, maar heeft verder geen bal met de inhoud van de blogpost te maken.
De dingen des levens ! 