Maandagmorgen startten we met man en macht. Onze tuin moest dringend onder handen genomen worden. Door de hoeveelheid regen van 2024 en vervolgens de warmte van 2025 was alles supersnel gegroeid.
Men z’n drietjes vlogen we er in. Al vlug was de aanhangwagen volgenladen met snoeiafval. In enkele uren was de klus geklaard. Gelukkig werkte het weer min of meer mee. We werden niet opgehouden door ambetante regenbuien.
Het tuinieren zit er op voor dit jaar. Het is nu tot voorjaar 2026. Dan vliegen we er weer in.
Dat was het voor vandaag. Fijne dinsdag en tot de volgende.
Dat noemen ze nu kunst roept nonkel Juul van achter de daklozenkrant. Over wat heb je het vraagt Oldman. Deze week gaan we naar een museum zegt Bieke. Allemaal kitch sneert buurvrouw Erna. Waarom vind je dat vraagt Flip.
Kunst of kitch, wie zal het zeggen ?
We beginnen de nieuwe week met een kunstzinnige blogpost.
Onze kater had het gisteren lastig met die storm Benjamin .Eerst wou hij via de achterdeur naar buiten, maar de regen en wind stonden hem niet aan. Dan maar naar de voordeur. Daar was het weer even erg als aan de achterkant. Dan maar binnen blijven. Nu en dan liep hij mopperend door de woonkamer. Dan maar een dutje doen om de verveling te vergeten. Ja, zo’n storm maakt het leven van Louis een hel.
Voor zover ik weet viel het hier nogal mee met die storm. De enige schade die ik zag waren een paar op straat gewaaide PMD zakken die vakkundig kapot gereden waren. Straks even kijken op het internet of er ergere schade voorgevallen is hier in de streek.
Om in de stemming te blijven eindig ik met een gouwe ouwe van Louis Neefs met Benjamin, of wat dacht je ?
Enig tijd terug blogde ik over het feit dat de oude speeltuigen op het Damberdshof weggenomen werden en dat er nieuwe zouden komen.
Gisteren woensdag was ik in het buurthuis en zag hoe men druk bezig is het speelplein terug op te bouwen. De speeltuigen stonden deze zomer in de zandbak op het stationsplein. Nu krijgen ze dus een nieuwe bestemming op het Damberdshof.
De werken moeten tegen vrijdagavond (morgen dus) klaar zijn want zaterdag is de officiële inhuldiging. Ik zal er waarschijnlijk niet bij zijn want op dat tijdstip verwacht ik iemand hier thuis.
Onze zoon wou al een tijdje eens gaan eten in Kortrijk. We spraken een datum af. Afgelopen zondag was het zover. Eva en ik van uit Roeselare met de auto, Zoon met de trein van uit Gent Sint Pieters. Greet zag het niet zitten om mee te gaan omwille van haar rug. Dus waren we met drie op stap.
Zoon had een Indisch restaurant op de Grote Markt op het oog. Deze plek is op wandelafstand van het station. Eerst de auto parkeren, dan te voet naar het station en van daaruit enkele minuten stappen naar de Grote Markt.
Het eten was er heel erg lekker. Prijzen waren schappelijk en de bediening vriendelijk.
Na de koffie hadden de kids geen zin meer om nog langer in Kortrijk te blijven. Dan maar naar het station gewandeld en daarna Eva en ik naar de auto. Tijdens het stappen heb ik hier en daar foto’s genomen. Hier heb je het album. Niets bijzonders, maar heeft toch een indruk van wat ik zag. Vooral de buurt achter het station heeft een grote verandering ondergaan.
Fijne woensdag, tot de volgende en vergeet vandaag niet de matras te keren.
Op vrijdag 17 oktober, de Werelddag van Verzet tegen Armoede en Sociale Uitsluiting, werden de inwoners van Roeselare uitgenodigd om samen op het stationsplein een krachtig signaal te geven: wonen is een recht, voor iedereen.
Elk jaar zet het partnerschap Dag van Verzet Roeselare zijn schouders onder een basisrecht. Dit jaar stond het thema wonen centraal. De wooncrisis treft steeds meer mensen, en het zijn vaak zij die het minste middelen hebben die uit de boot vallen. Betaalbare, kwaliteitsvolle en veilige huisvesting blijft voor velen onbereikbaar. Daarom wilt men op deze dag de stem laten horen van mensen die dagelijks uitsluiting ervaren op vlak van wonen.
Eva en ik waren er ook. Er waren veel bekenden. Er was een chalet waar men soep kon krijgen. Aan een ander chalet kon men huisjes maken en versieren met slogans of gewoon een boodschap schrijven. Die werden dan naast elkaar op het plein geplaatst.
Achteraf gingen Eva en ik nog eens langs bij VOC Opstap. Daar vroeg een bezoeker me of zo’n initiatief voor resultaten zorgt. Ik antwoordde dat dit niet direct resultaat geeft, maar toch zorgt dat er aandacht aan besteed wordt en wie weet in de toekomst toch enkele resultaten ?
Wat was er in het journaal vraagt Oldman. De gewone onzin antwoordt nonkel Juul. Mijn man mag niet meer naar het nieuws kijken zegt buurvrouw Erna. Waarom niet vraagt Flip. Ik kijk liever naar Ketnet zegt Bieke. Zet de televisie maar aan roept Hans.
Vijf jaar geleden, op 17 oktober 2020 kwam deze knotsgekke kater in volle coronaperiode bij ons wonen. Of beter gezegd : wij mochten vanaf dan bij hem wonen.
Geen enkele kat heeft hier zo hevig zijn stempel gedrukt op ons doen en laten. Als hij wakker is bromt hij totdat we hem op zijn wenken bedienen. Vooral mij ziet hij als personeel. Pas als ik niet beschikbaar ben gaat hij achtereenvolgens naar Eva en dan naar Greet.
Hij was acht jaar toen hij hier zijn intrek nam. Dit betekent dus dat hij nu dertien is. Redelijk oud voor een kater, maar volgens de dierenarts is het hem niet aan te zien.
Deze blogpost had dus in feite gisteren moeten verschijnen, maar door omstandigheden is die vandaag verschenen.
De zetel waar Greet op zit heeft zijn beste tijd gehad. Dus besloten we een nieuwe voor haar te kopen. Daar ze last heeft met haar rug besloten we maar van den eerste keer een goede degelijke te kopen. Na wat heen en weer gesurf op het oneindige internet besloten we even langs te gaan bij de Thuiszorgwinkel. Daar raadden ze ons enkele zetels aan. Die zouden op maat gemaakt worden. Dit door een firma die aan huis komt om de maten te nemen en de gelegenheid te geven de kleur te kiezen.
Gisterenmorgen om 8 uur stipt belde een medewerker van die firma aan. Hij had een zetel bij die als model dient. Na wat heen en weer gepraat en weet ik nog allemaal meer werd de overeenkomst getekend.
Het zal zo’n vier tot zes weken duren totdat de zetel aan huis geleverd wordt.
De dingen des levens ! 