De dingen des levens !

Zoals eerder vermeld was het zaterdag Eva’s verjaardag. Als verjaardagsgeschenk wou ze naar Kortijk. Haar broer was ook afgekomen uit Gent. Die was met de trein.

Nadat we hem afgehaald hadden stapten we naar de Graanmarkt. Eva had een restaurant op het oog. Het chinees restaurant was echter omgevormd tot een shushibar maar dat mocht de pret niet drukken. Het eten viel redelijk mee.

Daarna wou Eva naar een bar die volledig in het teken staat van Disney. Het was deels winkel, deels thearoom. Het was er knus en de versnaperingen waren de moeite.

Tenslotte nog even langs gaan bij boekenvoordeel. Daar koos ze enkele spullen uit om mee te knutselen.

Halverwege de namiddag stapten we terug naar het station. Daar namen we afscheid van zoon en wandelden we naar onze auto. We waren net op tijd weg want er stonden lange rijen auto’s aan te schuiven om Kortrijk binnen te rijden. Een deel zullen ook naar het Shoppingcentrum afgezakt zijn. Toch waren we blij dat we niet hoefden aan te schuiven.

Al bij al een geslaagde verjaardag voor Eva.

Voor meer foto’s klik op de link.

Dit was het weer voor vandaag.

🙂

Geesje geeft in de eerste week van de maand een woord waarover een stukje wordt geschreven in precies 101 woorden, het gegeven woord mag niet genoemd worden. Het woord voor de maand December is “Aanval”

Het dorp van Bieke en Nonkel Juul werd op een ochtend verrast door een zwerm drones die vanuit de richting van Rusland kwamen, compleet met een klein schermpje waarop Poetin zwaaide alsof hij een koekjesverkoop opende. Juul greep zijn tweeloops, niet om te schieten, maar om te poseren alsof hij de officiële dorps-antenne was. Tot ieders verbazing begonnen de drones netjes rond hem te cirkelen, alsof ze instructies kregen van zijn grijze snorharen. Bieke riep dat Juul nu waarschijnlijk de technische chef van Rusland was, waarop Juul trots antwoordde dat hij gratis koffie eiste voor diplomatieke diensten van internationale topkwaliteit vandaag.

Dit was dus mijn bijdrage voor deze maand. Hope you enjoy it.

Tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

We hebben vandaag les geschiedenis zegt Bieke
Ja, de juf zal hebben over het oude Egypte zegt Mieke.
Volgens mij is daar alleen maar zand antwoordt Nonkel Juul.
Ben jij daar misschien al geweest vraagt Flip.
Vertel ons vanavond dan maar wat jij over dat land geleerd hebben besluit Oma.

En nu allemaal oefenen om te wandelen zoals Toeter and Kamon en Cleopatra. Hopelijk brengen we Sjeik El Kanikakh niet op ideeën.

Afbeelding met dank aan bvision.

Fijne maandag, afspraak in de bankshow !

🙂

Vandaag komt de sint bij de brave kindjes hier in België. Veel leuk speelgoed en snoep zal er uitgedeeld worden. Gisteren was de sint in Nederland. Die hebben dus al hun deel gehad.

Wie vandaag ook reden tot vieren heeft is onze Eva. Zij was een geschenk van de sint en zijnen Piet. Dit belooft een leuke en drukke dag voor haar te worden. Hoe het verlopen is lees je wellicht volgende week.

Fijne zaterdag en niet teveel snoepen.

🙂

De eerste maal dat de stadsarchieven van Roeselare melding maken van “brandbestrijding” is in 1499. Er is dan sprake van de aankoop van een emmer en een vat ter waarde van 12 shilling ten laste van de Stadskas. Deze waren tijdens bluswerkzaamheden verloren door een Pieter Coene en een Katelijne van Houte. De brandbestrijding was toen nog georganiseerd op buurtniveau waarbij buren elkaar hielpen en het blusmateriaal bestond uit emmers, vuurzwepen, ladders en ander bruikbaar handmateriaal.

Ook tijdens deze donkere dagen schijnt nu en dan de zon. Dan neem ik de fiets om naar mijn bestemmingen te trekken. De kans is dan groot dat ik hier en daar foto’s neem.

Zo zag ik de kans om een foto te nemen van de toren van de brandweerkazerne. Binnen de kazerne bevindt zich een grote mural. Als er publiek toegelaten wordt zal ik even langs gaan om die op de foto te krijgen. Of die mural op de toren deel uitmaakt van een geheel weet ik niet.

Nu hopen op enkele zonnige droge dagen. Ook hopen dat ik dan tijd vind om er op uit te trekken met fiets en telefoon. Ik heb het druk hoor sinds ik op pensioen ben. 🙂

Dit was het weer voor vandaag. Rest mij jullie een fijne donderdag te wensen.

😉

Zondag was ik met Eva in Dadizele, een plaats gelegen tussen ruwweg Roeselare en Menen. Daar is een groot tuinbouwcenter en Eva wou er even heen.

Binnen was het van kop tot teen in kerststemming. Gezien het vroege uur was het er nog niet druk, maar toch liepen er al mensen met winkelkarren vol kerstversieringen en kerstbomen richting kassa. Het kan niet op. Gelukkig vond Eva vlug wat ze wou hebben en waren we na een uur ofzo terug thuis.

Ook aan de lengte van de dagen is het te merken dat we vlug naar het einde van dit jaar trekken. De zes donkere weken sprak men vroeger over deze periode. Niet mijn favoriete periode van het jaar, maar we moeten er door.

Fijne woensdag en alvast tot de volgende.

😉

De drie woorden van Bert zijn deze keer: Wekker, Geit en Mijnwerker.

Wil jij ook eens meedoen klik dan op de volgende linkhttps://sportnietaltijdleuk.com/2025/11/30/drie-woorden-18/

Nonkel Juul werd op een dinsdagmorgen wakker van een geluid dat klonk alsof iemand een xylofoon aan het villen was. Het bleek echter Bieke te zijn die probeerde een wekker te repareren door er heel hard tegen te schreeuwen.

“Hij tikt niet meer,” zuchtte ze.
“Misschien is hij bang,” zei Nonkel Juul plechtig. “Of misschien heeft hij gewoon vakantie.”

Op dat moment stormde een geit binnen die Juul ooit had gewonnen in een tombola zonder de bedoeling mee te doen. De geit droeg een mijnwerkershelm met lichtje.

“Waarom draagt die geit dat?” vroeg Bieke.
Voordat Juul kon antwoorden, kwam een mijnwerker uit de kelder gekropen. Een echte, met kolenzwarte wangen en een blik alsof hij net 40 jaar in een gang had gezocht naar de uitgang van de mijn.

“Uw kelder,” zei de mijnwerker, “zit vol gangen die volgens mij niet zouden mogen bestaan. Ik ben er gisteren per ongeluk in gevallen toen ik op zoek was naar mijn boterhamdoos. Ik heb een ondergrondse rivier gevonden die enkel lawaai maakt als niemand kijkt.”

Juul knikte alsof dit dagelijks nieuws was. “Ja, ja. Die rivier. Ze luistert niet graag.”

De geit mekkerde instemmend, drukte op het knopje van de wekker en tot ieders verbazing begon het ding luid te zingen. Niet te rinkelen. Te zingen. Een schlager uit 1983, compleet met valse achtergrondkoortjes.

“Hij werkt weer!” riep Bieke.
“Nee,” zei Juul trots, “hij performt.”

De mijnwerker besloot ter plekke dat de kelder te vreemd was voor verder onderzoek. Hij klom naar buiten, gevolgd door de geit die nu deed alsof ze een officiële veiligheidsinspecteur was.

Juul pakte de zingende wekker vast. “Wel,” zei hij, “als dit ons wakker houdt, hebben we geen koffie meer nodig.”

“Of oren,” mompelde Bieke terwijl de wekker zijn vierde bisnummer inzette.

Dit was dus mijn inzending voor deze uitdaging.

Fijne dag verder

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Waar is Tol Kerkhof gebleven vraagt nonkel Juul.
Die is ergens op zolder aan het spoken antwoordt tante Martha.
Mijn man mag niet in spoken geloven bromt buurvrouw Erna.
Ik dacht al dat jij een spook was zegt Oldman.
Ik ga eens kijken wat Tol daar boven uitspookt zegt Bieke.
Ik ga mee zegt Flip.

Spoken of niet, geniet van deze nieuwe maand vol feesten en wat nog meer.

Doei !

🙂

Schrijfopdracht van Geesje, 300 woorden schrijven over woestijnzand, maar het niet vernoemen.

Nonkel Juul had altijd beweerd dat hij “perfect weer kon voorspellen”. Dat bleek opnieuw onwaar toen hij samen met Bieke en Dikke Annie een wandeling maakte door de duinen. Het begon allemaal met een zacht briesje dat door Juuls oortjes floot alsof iemand een fluitles volgde in zijn hoofd.

“’k Voel het,” zei hij plechtig. “Er komt een wervelende woestijn-wals aan.”

Bieke rolde met haar ogen. “Nonkel, je voelt alleen dat je oorharen te lang zijn.”

Maar voor iemand nog iets kon zeggen, begon het hele duinlandschap te bewegen. Een gigantische wolk van los, kriebelend woestijnpoeder kwam op hen af alsof de natuur zelf een gigantisch tapijt probeerde uit te kloppen.

Dikke Annie, die doorgaans niet snel onder de indruk was — behalve door buffetformules — gilde: “Mijn boterhammen! Ze gaan vol kruimels zitten!” Ze trok haar rugzak open, stopte er snel haar broodpotje in en probeerde dan zichzelf ook in de rugzak te proppen. Het lukte half.

Bieke hield zich ondertussen vast aan een sint-jakobsschelp die er al eeuwen lag en daar precies ook klaar voor was. “Waarom zijn we hier eigenlijk?” riep ze.

“Avontuur!” schreeuwde Juul terwijl de wind zijn pet afrukte en die als een hysterische frisbee wegvloog. Hij rende erachteraan, werd meteen omvergeblazen, en rolde door de duinen als een menselijke boule die haar team minstens twintig punten zou bezorgen.

De lucht werd nog donkerder. Het poeder sloeg overal in: in schoenen, oren, en vermoedelijk ook in Annie’s ziel. “Ik proef vakantie!” riep ze vrolijk.

Toen het eindelijk ophield, zaten ze alle drie half begraven. Juul stak zijn hoofd boven het duin uit en sprak: “Zie je wel? Perfect voorspeld.”

Bieke en Annie keken elkaar aan.

“Nonkel…” begon Bieke.
“Ja?” zuchtte hij.
“Wij kiezen morgen het uitstapje.”
En voor het eerst die dag was het zéér, zéér stil.

Verder hier ook alles rustig. Vandaar dit intermezzo.

Groetjes.

🙂

De Bonte Os is een hotel vlakbij het station. Het is in 1903 begonnen als Beenhouwerij. Tegenwoordig kan je nog zien dat het ooit een beenhouwerij was.

Het was destijds een van de hoogste gebouwen in centrum Roeselare. Tegenwoordig heeft het het moet afleggen tegen Roelevard wat hoogte betreft. Binnen enkele jaren komen er nog hoge gebouwen bij.

Via de link kan je nog enkele foto’s van dit gebouw zien.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂