Zondag zat ik in de keuken aan de laptop te werken. Naast de laptop stond nog een tas op tafel, met daarin een map die ik misschien nodig zou hebben. Felix had de tas blijkbaar ook opgemerkt en besloot prompt dat dit de ideale plek was voor een middagdutje. Parmantig nestelde hij zich boven op de tas, alsof hij wilde duidelijk maken dat die map voorlopig van geen enkel belang was.

Dan gaat mijn telefoon. Ik heb de map nodig en probeer Felix voorzichtig van de tas weg te jagen. Tevergeefs. Felix verroert geen poot. Blijkbaar is hij van mening dat ik maar een andere map moet zoeken.

Dan maar de grove middelen. Ik grijp het handvat van de tas en trek er voorzichtig aan. Dat had ik beter niet gedaan. Felix verandert in een fractie van een seconde van een vredig slapende kater in een wilde leeuw. Hij briest, zet grote ogen op en haalt met zijn klauwen naar mijn hand. Ik kan ze nog net ontwijken.

De boodschap is duidelijk: afblijven!

De tas is niet langer mijn tas. Het is Felix zijn persoonlijke rustplaats. Dat ik toevallig eigenaar ben van de tas, doet blijkbaar totaal niet ter zake. In dit huis gelden de kattenregels. En Felix heeft zojuist duidelijk gemaakt wie ze uitvaardigt.

Maandag ligt de map naast de laptop. Felix merkt het meteen op en kijkt aandachtig om zich heen. Ik vermoed dat hij op zoek is naar zijn geliefde rode tas. Om verdere discussies te vermijden, neem ik de tas en leg ze op tafel.

Felix heeft blijkbaar niet meer nodig dan dat. Zonder aarzelen springt hij erop, draait een paar keer rond en nestelt zich tevreden neer. Enkele seconden later valt hij in slaap.

Missie geslaagd. De map is vrij, Felix heeft zijn troon terug en de rust in het huishouden is hersteld.

Dit was het weer voor vandaag. Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂