Gisteren liep ik over de parking van een supermarkt. Komt er in de verte een man in mijn richting. Hij blijft stil staan en kijkt in mijn richting. Ik kom naderbij. Hij wijst naar me. Hij roept de naam van mijn vader. Ik herken de man. Hij was heel lang geleden lid van de kaartersclub waar mijn vader ook lid van was. In de jaren 70 is hij met zijn vrouw en dochtertje bij mijn ouders op visite geweest.
“Leeft je moeder nog ?” begint hij het gesprek. Ik toon hem een foto op mijn GSM en vertel over haar dementeren. Dat ze in augustus 93 jaar wordt. Vervolgens hebben we het over de goede oude tijd van café De Tassche op de grens van Roeselare met Ardooie. Namen komen uit ons geheugen naar boven.
Het is duidelijk dat hij geniet van dit gesprek. We nemen afscheid en zeggen “het beste en tot ziens”.
Thuis gekomen haal ik enkele foto-albums van onder het stof en vind de foto die je hierboven ziet. De man heeft op deze foto een hoedje op en valse snor. Hij zorgde steeds voor de animatie tijdens de kampioenvieringen. Ik was er niet bij, dus zoek mij maar niet.
Dit was het voor deze woensdag. Houd het hoofd koel en de voeten natuurlijk ook.
Tot dan.
🙂
De dingen des levens ! 
Toch wel leuk zo’n ontmoeting Suske.
LikeLike
Wat leuk joh! Zulke ontmoeting zijn een unicum en met fijne herinneringen aan wat zo iemand dan in jou naar boven haalt is het extra leuk.
LikeLike
mogge Suske
dat is een heel fijne ontmoeting geweest , en dat hij je nog kon , prachtig mooi
ja dan zijn die oude foto’s echte parels hé
geniet de dag
LikeLike
Dat is een behoorlijke club bij elkaar. JE zal goed op je vader lijken als die man je zo herkende.
Het zal voor hem zeker fijn zijn geweest over die oude tijd te praten.
LikeLike
Dan lijk je vast goed op je vader. Staat je vader ook op dit mooie portret?
LikeLike
ja hoor, helemaal achteraan tweede van rechts.
LikeLike
Dan ben je zelf toch ook heel herkenbaar geweest voor die man. Altijd fijn om eens herinneringen op te kunnen halen.
LikeLike
Altijd leuk zo iemand tegen het lijf te lopen
Aum Shanti
LikeLike