De volgende ochtend bel ik aan. Hij is alleen thuis. De vrouw is gaan werken en de kinderen op school. Hij heeft de afgelopen nacht geen oog dichtgedaan en is een beetje humeurig. Een sigaret brengt soelaas. Even checken of alles wat hij nodig heeft in zijn rugzak zit en daar gaan we weer.

Nadat de auto geparkeerd is op de immense parking gaan we richting balie. Ik draag zijn rugzak want voor hem is het niet te doen. Zijn gezicht is één en al grimas door de pijn. Ik stop zijn identiteitskaart in de terminal en daar verschijnen de nodige gegevens. Hij krijgt een ticket met een nummer en dient zich daarmee aan te melden. Terwijl hij zich aanmeldt blijf ik wachten met zijn rugzak. Horden mensen zie ik in en uit lopen. Allemaal met diverse problemen op gebied van gezondheid. Oud en jong, groot en klein, niets of…