Greet schrijft.
In de autistische levensloop van onze dochter hebben wij tot nu toe echt al wat meegemaakt. Soms verdwijnen bepaalde gebeurtenissen en feiten naar de achtergrond doordat veel dwingender en dringender zaken de aandacht van ons ouders in beslag nemen.
Maar dat wij met Mohammed en Eva naar Bobbejaanland geweest zijn, dat herinner ik me nog wel.
Zie blog : een gezin met autisme van 29 augustus 2012, onder de titel verdraagzaamheid. Alles wat ik daarin heb beschreven geldt waarschijnlijk nog altijd, behalve dat het door de polarisering wel in een voor mij wat grimmiger licht komt te staan
Verdraagzaamheid komt toch echt van twee kanten.
In een moslim- of moslimfamiliegemeenschap moet het echt moeilijk zijn om autisme of een andere stoornis te hebben, want het lijkt mij wel realistisch te stellen dat het toch nog altijd heel erg gesloten gemeenschappen zijn. Zijn ouders en de rest van het gezin wisten wel dat hij autistisch was en naar het aangepaste onderwijs ging, maar voor de rest van zijn familie en vrienden werd dit angstvallig geheim gehouden.
Van Mohammed zelf mochten wij ook niets weten over zijn ouders of familie. Toen we terugkeerden van Bobbejaanland moesten hem s’avonds ergens in de buurt van zijn huis afzetten. Hij wilde perse niet gezien worden met ons in zijn buurt. Bang van pesten, inderdaad.
mvg
Greet
De dingen des levens ! 
vreselijk toch, dat je je zelfs niet kan verantwoorden voor wat je doet of met wie je omgaat.
Onverdraagzaamheid komt meestal uit onwetenheid…
Zoals Kakel hierboven zegt: met onverdraagzaamheid kom je geen stap verder. Meer nog, je maakt een mensenleven kapot door er niet de nodige aandacht aan te besteden door het niet te aanvaarden. Jouw lieve dochter (én jullie) hebben het al zo moeilijk, wat moet het dan wel voor Mohamed zijn? Men zegt dat je de cultuur van een ander moet aanvaarden, maar er zijn beslist grenzen, en dit is er één van!
Er is een groot verschil tussen verdraagzaam proberen te zijn en onverdraagzaamheid als levensvisie te hebben. Met het laatste kom je geen stap verder.
Lieve groet
Onverdraagzaamheid komt in alle gelederen voor, maar aan de éne onverdraagzaamheid wordt meer aandacht geschonken dan aan de andere.
Tja het is heel triest, dat mensen zich moeten houden aan een bepaald standaard… zo kun je nooit jezelf zijn….
Kwam deze net tegen in de wandelgangen en is hier ook op zijn plaats.
Het doet er niet toe welke bloem je bent ,
het gaat om de bloeiwijze ……….
een gemeenschap die meer gesloten is, wat mogelijk komt door wantrouwen..
het probleem met autisme is, dat anderen niet begrijpen dat iemand met autisme op een andere manier denkt..
schaamte is zeker niet op zijn plaats en helpt niemand vooruit,, integendeel…..
groeten
Als iets vertelt over gebrek aan integratie, dan dit wel! Triest!
De schaamte helpt niet en lost niets op.
Bezorgde groet,
Autisme is voornamelijk iets in de westerse wereld of daar waar de invloeden van het westen zijn toegeslagen.
Jammer dat in bepaalde kringen niet open gesproken kan worden of bepaalde zaken en dat er zelfs schaamte is. Gelukkig is het hier in Nederland iets beter.
Het doet je telkens weer nadenken hoe ver wij als maatschappij opschoven naar how it should be. Laat ons er blijven aan werken, aan openheid en verdraagzaamheid.
Verdraagzaamheid moet toch echt van twee kanten komen, dan pas kan het werken.
Ja, elk gezin gaat er anders mee om. En dat zal altijd wel zo blijven.
sneu voor die mensen dat ze zich zo opstellen, ze weten niet wat ze missen!
verdraagzaamheid en respect ..
daar draait alles om!
inderdaad .. van 2 kanten ..
of beter nog, van iedereen en vóór iedereen! 😉
Als je ook maar iets hebt of afwijkt kun je een slachtoffer van pesten worden, helaas. Hans
Het wordt echt tijd dat mensen elkaar leren respecteren.
ik vind zoiets een slechte zaak en een vorm van mishandeling
openheid is een groot goed vind ik dan hoor
ben nu zover dat ik zeg , ze doen maar
want als je er iets van zegt wordt jij gepest en dat is dan zachtjes uitgedrukt
zo jammer 😦
Dat is een probleem in sommige Turkse en Marokkaanse gemeenschappen en misschien ook in andere landen. Ze blijven zorgvuldig bij elkaar en houden elkaar streng in de gaten. Vreemden horen er slechts zijdelings bij, over ziektes en aandoeningen wordt niet altijd gesproken. Heel jammer voor jongens en meisjes als Eva en Mohammed.
We lezen er vaak genoeg over.
Het doet me denken aan vroeger