De dingen des levens !

Zondagnamddag was ik weer op bezoek bij mijn moeder in het woonzorgcenter. Ze was beduidend rustiger dan vorige week. Nu moet ze na het middageten wat rusten in haar zetel. Vroeger mocht ze in haar rolstoel blijven maar ze matte zichzelf af door rond te rijden en niet te rusten.

Regelmatig vroeg ze achter mijn vader. Of ik hem gezien had de voorbije dagen. Ook vroeg ze of Eva nonkel Juul gekend heeft. Nonkel Juul is gestorven in 1977 en Eva is geboren in 1997. Dat zou dus een beetje moeilijk geweest zijn, maar ik ging er niet verder op in.

Hierboven een foto uit 1973 toen tante Clara en haar dochter Liliane van uit het verre Canada bij ons op bezoek kwamen. Op de foto van links naar rechts Mijn moeder, nicht Liliane en nonkel Juul. Gehurkt nicht Irene.

Fijne maandag en tot de volgende.

🙂

Gina : wat heb je gekregen voor Valentijn ?
Nonkel Juul : aan die zever doen wij hier niet mee !
Tante Martha : Hij bedoelt dat het enige dat ik ooit van hem gekregen heb een papieren zak met twee kabeljouwen was. Hij was zo zat dat hij dacht dat hij me bloemen gaf.
Gina : niet bepaald romantisch !
Bieke : Wat heb jij gekregen Gina ?
Gina : Ik ontmoette een knappe goser in de het winkelpand en we zijn samen met de lift naar de vrouwenafdeling geweest. hi hi hi !!!
Flip : ik kan het me voorstellen. Daarom volgende plaat op de draaitafel :

Wat Gina in die lift beleefd heeft kunnen we inderdaad raden.

Fijne zondag en tot de volgende.

🙂

Gisteren reed ik met Eva naar Tielt. Daar zou een voorstelling doorgaan in de schouwburg. Toen we aankwamen bleek die voorstelling op het laatste nippertje geannuleerd. Blijkbaar hadden de mensen van het gezelschap pech onderweg met de auto.

Deze morgen reed nadat ik Eva afgezet had bij haar tijdsbesteding met Greet naar het ziekenhuis in Izegem voor een dagopname. Een groot deel van haar tanden dienen getrokken. Deze namiddag of avond mag ik haar terug naar huis brengen.

In de voormiddag met buurman naar zijn kapster geweest. Hij is aan de knie geopereerd en kan/mag niet met de auto rijden. Achteraf nog even gestopt bij een bakker.

Nadat ik dit getypt heb zal ik Eva terughalen van haar tijdsbesteding.

Zo blijven we bezig.

Fijne vrijdag.

🙂

Gisteren stond bij mij in het teken van “boodschappen in de Colruyt”. In de voormiddag naar de Colruyt in Roeselare voor boodschappen voor VOC Opstap. Daar kwam ik een collega van het Stadsbestuur tegen. Was jaren geleden dat we elkaar nog gesproken hadden. Deels door mijn vertrek naar het Fietspunt, deels daar zij op een andere plaats werkt naar aanleiding van de bouw van het nieuwe stadhuis. En ondertussen ben ik ook al een tijdje uit de running.

Over de middag ging ik nog even langs bij de Aldi. Daar kwam ik ook iemand tegen die ik al een tijdje niet meer gezien had. Met nog andere mensen zaten we vroeger veel samen in de destijds op deze blog beruchte frituur. Toen de uitbater er mee ophield en de zaak overliet gingen de klanten elk hun weg.

s’Avonds ging ik met Greet nog even naar de Colruyt hier vlakbij. Geen bekenden gezien. Nog zo rustig.

De foto nam ik toen ik met Eva enkele weken geleden naar haar oude school ging voor de rommelmarkt. Die wou ik hier ook eens tonen.

Vandaag 17 graden voorspeld. We zullen zien. Geniet in ieder geval van je donderdag.

🙂

Vandaag vieren sommigen onder ons valentijn.

Volgens een legende kwam een jong paar bij bisschop Valentijn met het verzoek hen te trouwen. De man was een heidense soldaat, de vrouw een christen. Valentijn vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer, en huwde het stel. Al gauw kwamen meer paren met hetzelfde verzoek. Hij werd aangegeven en gearresteerd. Toen hij voor de keizer moest verschijnen, probeerde hij die te bekeren. Claudius voelde zich beledigd en liet Valentijn martelen en onthoofden. Dat gebeurde op 14 februari, maar welk jaar het was, is onduidelijk. Voordat het vonnis werd uitgevoerd, zag Valentijn nog kans het dochtertje van de gevangenisbewaarder een briefje toe te stoppen; Van je Valentijn, stond erop.

Dat de liefde niet leeftijdgebonden is bewijst volgende video :

Tot de volgende !

🙂

Zondag waren Eva en ik even op bezoek bij mijn moeder. Ze lijkt steeds dieper weg te zakken in haar bizarre wereld. Gelukkig herkent ze ons nog. De vraag is : hoe lang nog. “Heel jammer.” reageerde een vrijwilliger toen hij haar bezig zag in de zaal waar de bezoekers samen met hun familielid iets kunnen nuttigen.

In diezelfde zaal zat een koppel met hun bejaarde (schoon)moeder. “Ben jij van Roeselare ?” vroeg de dame van het koppel me. Ze herkende me van de tijd toen ik haar zoon karateles gaf. Die is gestopt toen hij twaalf was. Ondertussen is hij dertig. OMG ! Ben ik nog steeds zo herkenbaar na al die jaren ? :)

Die twee modellen dwalen rond in het rusthuis en wilden maar al te graag op de foto.

Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂