De dingen des levens !

Op Facebook zag ik deze week dit voorbij komen :

Ik herkende de kater onmiddellijk. Die komt hier ook langs voor voedsel. Als de achterdeur open staat sluipt hij naar binnen op zoek naar eten. Die noemen we de dubbelganger daar hij goed op Louis gelijkt.

Gisteren kwam hij ook weer langs. Ik toonde hem een schelleke vlees. Hij kwam op me af en nam het uit mijn handen. Hij ging op veilige afstand het vlees opeten. Toen het op was kwam hij terug. Ik had nog wat kattenvoer dat Louis niet lust en gaf het hem. Weer kwam hij dichterbij. Hoe bang hij ook is, toch riskeert hij dichtbij te komen voor zijn maag te vullen.

Iemand gaf me de tip om stad te contacteren in verband met zwerfkatten. Afwachten hoe het verder gaat. De zwarte kat die hier regelmatig op bezoek komt lijkt me geen zwerfkat. Dubbelganger dus wel.

Fijne donderdag.

Maandag omstreeks 22 uur. Het is zwoel als ik in de auto stap. Overal lichtflitsen aan de hemel. Nu en dan een dreigend gerommel. Het lijkt of ieder moment de hel los kan barsten. Ik ben nog maar net onze straat uit of de hemelsluizen gaan open. Het lijkt of ik in een carwash rond rijd.

Evan later ben ik aan hun huis. Rond 21u30 kreeg ik de vraag of ik haar naar haar huis wou brengen. Haar vriend is weer lastig en ook zijn hond gedraagt zich agressief. Het gaat dus om de vriendin van de man met wie ik naar de voedselbank trek. Het is niet de eerste keer dat de boel er op stelten staat. “Jou zal hij niets doen hoor” laat ze weten via messenger. Een hele geruststelling.

Wat later stoppen we aan haar appartement. Alles uit de koffer en er mee naar binnen. Ik blijf wachten in de auto. Het blijft gieten. Nog steeds bliksemflitsen die de omgeving verlichten. Ze komt terug naar buiten. In haar handen heeft ze haar regenkledij. We rijden terug naar zijn huis waar haar fiets staat. Die heeft ze nodig voor haar werk. Die kan niet in mijn auto. Gelukkig is het niet ver en de regen wordt minder. Ik laat haar bij zijn woning. Ze belooft een berichtje te sturen als ze terug thuis is. Ik rijd terug naar huis. Mijn taak zit er op.

Een stormachtige avond op alle vlakken.

Fijne woensdag en tot de volgende.

Toen we in de namiddag door de gangen van het rusthuis stapten hoorde we een gehuil zoals van een wolf. Die stem kwam me bekend voor. De deur van haar kamer was dicht en het licht boven de deur was aan. Dit betekent dat de verpleegsters met haar bezig waren. Het gehuil kwam duidelijk van bij haar. Ik weet dat ze soms overstuur geraakt als men haar verzorgd maar nu ging ze als een furie tekeer.

Even later ging de deur open. Ik zag hoe ze probeerde een van de verpleegsters een mep te geven. Gelukkig zat ze vast in haar rolstoel. De verpleegsters waren blij ons te zien. Onze aanwezigheid zou haar vast en zeker kalm maken. Integendeel. Ze vloog tegen ons uit omdat we die vreemden in haar huis toe lieten. Ze raasde gelijk een bezetene. Eva ging in de gang met de verpleegsters praten. Blijkbaar kan ze het ene moment poeslief zijn en het andere moment enorm agressief. Zonder ons een blik te gunnen reed ze de gang in en reed ze een andere kamer binnen. We besloten te wachten tot ze terug kwam. Even later bracht een verpleegster haar terug naar haar kamer. Ze at haar taartje en dronk er koffie bij. Eens klaar verdween ze weer.

We besloten niet langer te blijven. Moeder was duidelijk in een slechte bui. Blijkbaar zijn de verpleegster dit van haar gewoon. Toch zullen we hoe dan ook nog eens terug op visite gaan hoe hard het ook moge zijn.

Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂

De zon scheen afgelopen weekend. Toch even buiten gezeten op ons terras maar niet echt lang. De wind zorgde er voor dat het niet echt aangenaam zitten was. Toch leuk na die duistere dagen vol regen. Nu afwachten wat deze nieuwe week ons zal brengen wat het weer betreft. De foto nam ik zondagnamiddag in onze tuin.

Ondertussen heb ik wat nagedacht over de blog(s). Tenslotte heb ik het besluit genomen om niets meer te posten tijdens het weekend. “Muziek op zondag” wordt “Muziek op maandag”. Die valt dan mooi samen met de “Van de Bankplaat” van Hans Bank. Ik vond het nodig om even tot rust te komen wat bloggen betreft. Men is vlug enkele uren per dag kwijt als met blogt en tevens een blogronde heeft. Dan heb ik het nog niet over de tijd die ik nodig heb om mijn absurde verhalen uit te werken. Ik vond dit een leuke oplossing. Ik ben natuurlijk vrij om eventuele aanpassingen door te voeren aan dit schema moest het om één of andere manier tegenvallen.

Rest mij jullie een fijne maandag en nieuwe (werk)week toe te wensen.

Groetjes.

🙂

Nonkel Juul : pff ik heb weer niet kunnen geslapen vannacht.
Tante Martha : ge hebt nochtans genoeg gesnurkt.
Bieke : da’s waar hoor ! De buren bonkten heel de tijd op de muren omdat ze ook niet konden slapen door uw gesnurk.
Dokter Vander Spuyt : ik zal je een slaapmiddel voorschrijven die een kudde olifanten doet slapen.
Flip : dan zal ik maar vlug een plaat opleggen. Daar wordt je rustig van.
Hans Bank : zorg maar dat de luisteraars niet in slaap vallen door die plaat.

Voor

Gisteren vroeg iemand me of ik hem naar de voedselbank kon brengen. Ik ken die man nauwelijks, maar hij is de vriend van de vrouw met wie ik enige tijd terug naar de voedselbank trok. Zij heeft nu een inkomen zodat ze niet meer naar de voedselbank kan. Officieel wonen ze apart. Het paste in mijn schema. Enkele uren laten waren we bij de voedselbank.

Met zijn tattoo’s, ringen en kettingen viel hij op tussen al dat volk. We raakten in gesprek met een dame waarmee hij heel wat gemeen leek te hebben, namelijk de rock en metal scène alhier uit de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw.

Ollie was van dienst en kwam op mij af. “Chauffeur” liet ik hem weten. Hij knikte. “Er komt steeds meer en meer volk” liet hij nog weten vooraleer hij de volgende klant bediende. Niet bepaald iets om vrolijk van te worden. Dat betekent dat er steeds meer en meer mensen in armoede leven.

Ziezo, de eerste week van april zit er bijna op. Op naar het weekend met “hopelijk” zon en warm weer zoals voorspeld.

Groetjes.

🙂