Maandagavond zat ik samen met Eva in de wachtzaal van de dokter.
In feite is het een wachtzaal voor meerdere huisartsen.
Enkele jaren terug besloten zij samen te werken.
zo kunnen zij beter op elkaar inspelen en
is er steeds een dokter in het gebouw aanwezig.
Onze eigen huisarts was er nog niet
en de aanwezige moest dringend weg
dat werd dus een half uur wachten
Een moeder meldt zich aan bij de receptioniste met haar pakweg 15jarige dochter.
Heel diskreet vraagt de receptioniste welke dokter ze wenst te spreken.
“Maakt mij niet uit” reageert de mama,
“Mijn dochter moet zo’n prik tegen baarmoederhalskanker” gaat zij duidelijk artikulerend verder.
Beide dames komen ons en de andere wachtenden vervoegen.
De tijd kruipt rustig verder.
Plots komt er een dokter op de proppen.
Het is de ouderdomsdeken van het team.
Hij is 80 lentes jong, spreekt onduidelijk en is zijn gezicht is duidelijk ook je dat niet meer,
want de receptioniste moet hem helpen zijn sleutel in het sleutelgat te mikken.
“Iemand voor deze dokter ?” vraagt de receptioniste met oprechte bedoelingen.
Iedereen kijkt verschrikt op bij het horen van deze vraag/verzoek/noodkreet (?)
“WIJ” roept de mama van de blonde langbenige tiener die een prik tegen baarmoederhalskanker nodig heeft.
Met volle moed volgen zij de bejaarde dokter die de meid haar prik zal geven.
Iemand in de wachtzaal slaakt een zucht van opluchting en ik lees rustig verder in het aanwezige mannenblad.
Eva merkt niets van dit tafereel.
Hoe dit verhaal afliep ?
Geen idee.
