De dingen des levens !

Element: Vrouw.
Symbool: Vr.
Ontdekker: Adam.
Atoomgewicht: Algemeen gezien als 53,6 kg maar kan varieren tussen 4 kg en 200 kg.
Vindplaats: Overal.

Fysieke eigenschappen:
Oppervlak normaal gesproken bedekt met verf.
Bereikt kookpunt razendsnel maar bevriest op onvoorspelbare momenten.
Smelt bij de juiste hoeveelheid aandacht.
Wordt bitter indien onjuist gebruikt.
Kneedbaar indien druk wordt toegepast op juiste punten.

Chemische eigenschappen:
Grote affiniteit met goud, zilver en diverse waardevolle stenen.
Absorbeert enorme hoeveelheden kostbare substanties en goederen.
Kan zonder waarschuwing of aanleiding exploderen.
Niet oplosbaar in water, maar indien gedrenkt in alcohol kan nuttige toepasbaarheid vergroot worden .
Duur in aanschaf en onderhoud, laag rendement bij Westerse elementen. Aanzienlijk hoger rendement en lagere aanschafkosten zijn haalbaar bij bepaalde elementen uit Azië en het voormalige Oostblok.

Algemeen gebruik:
Uitermate decoratief, met name in/op dure sportwagens.
Kan uitermate effectief zijn om bij te ontspannen.
Kan uitermate effectief reinigingsmiddel zijn.

Testgegevens:
Puur specimen wordt roze indien ontdekt in natuurlijke staat.
Kleurt groen indien geplaatst naast beter uitziend specimen.
Jong specimen oefent aanzienlijke aantrekkingskracht uit, die echter met de leeftijd vermindert.
Claimt aangetrokken te zijn tot tegenpoolelement Man indien dit element de juiste eigenschappen bezit. Deze eigenschappen zijn: geld en uiterlijk. Element Vr ontkent dit meestal in alle toonaarden.

Risico’s:
Uitermate gevaarlijk, behalve in ervaren handen.
Het is illegaal om meer dan één specimen tegelijk te bezitten, hoewel het mogelijk is om diverse specimens op verschillende lokaties te beheren, zolang deze niet met elkaar in contact komen.
Neigt naar reproductie. Neem daarom bij het behandelen voorzorgmaatregelen, bijv. rubber handschoenen.
Indien het element uit uw beheer verdwijnt kan dit aanzienlijke kosten met zich meebrengen.

Tegengif bij besmetting:
Een mix van sport, alcohol en Netsurfen kan tijdelijke verlichting brengen, maar permanente resistentie wordt slechts opgebouwd door homoseksualiteit of het bezitten van meerdere exemplaren. Bij ernstige besmetting dient u onmiddelijk hulp te vragen bij een geestelijke of een ambtenaar van de burgelijke stand (onder huwelijkse voorwaarden!)

Terwijl je dit leest zit ik met volle aandacht op de schoolbanken.
Korte broek en schooltas heb ik gelukkig niet nodig.
Wel een klare geest en die is meestal niet in de buurt als ik hem nodig heb.

Vorige week kreeg ik een mailtje ter herinnering dat ik me ingeschreven had voor een cursus “Outlook”.
Zoals altijd was ik dit weer compleet vergeten en viel zowat uit de lucht.
Gelukkig zijn er collega’s die in mijn plaats zaken herinneren.

Wat ik daar allemaal zal opsteken weet ik niet.
Blijkbaar heeft dit programma meer in zijn mars dan de meeste gebruikers beseffen want ik zal toch wel enkele uren zoet zijn.

Gisteravond ben ik mijn auto gaan ophalen bij de garagist.
Daar ik lang moest werken was de zaak reeds gesloten toen ik aankwam.
Gelukkig had ik hem in de namiddag opgebeld om af te spreken hoe ik aan de autosleutels zou geraken.
Dan maar rechtstreeks met de fiets richting garage, fiets in de koffer en naar huis.
Het defect was niet wat de pechdienst vermoedde.
Het was de batterij die het begeven had en nodig diende vervangen te worden.
Kan gebeuren.

Zaterdag was ik op weg met onze klusjesman richting Izegem.
Een kabel nodig voor de internetaansluiting van de pc van zoonlief.
Op de terugweg zag ik plots een lampje branden op mijn dashboard.
Een flits en dan weer weg.
maar ik had het wel gezien
het was het lampje voor de batterij.
problemen op komst dus.
En inderdaad
Terwijl klusjesman bezig was gat in het plafond te boren zou ik boodschappen bij mijn schoonzus afleveren.
Zij is onlangs geopereerd en haar man kan de zaak niet verlaten voor boodschappen, dus……
Contact aan en……niets.
Dan maar pechdienst opgebeld
en nu rijd ik hiermee :

De lerares van de tekenles is bezig een figuur op het bord te tekenen.
Op een bepaald moment is ze de bordpasser nodig om een cirkel te tekenen op het bord.
Na alles afgezocht te hebben komt ze tot de conclusie dat de passer de week daarvoor boven op de kast gegooid is.
Daarom neemt ze een stoel, gaat op de stoel staan en rekt zich wat uit.
Kareltje zegt: “Juffrouw, ik zie bijna uw slipje.”
De juf zegt: “Kareltje, ga maar naar huis en blijf morgen ook maar eens thuis, jij stoute jongen.”
Kareltje gaat naar huis en de lerares rekt zich nog wat verder en heeft de passer te pakken.
Daarop zegt Pietje: “Juffrouw, ik zie dat u een roze slip draagt.”
De juffrouw is danig verontwaardigd en zegt: “Pietje, direct naar huis en blijf de rest van de maand maar thuis, jij stoute jongen.”
Pietje gaat gniffelend naar huis.
Dan verstapt de lerares zich en valt van de stoel met haar benen in de lucht en haar rok omhoog, waarop de hele klas roept: “Hoera, het is vakantie!”

En wat heeft onze dochter gemaakt in de tekenles ?

Nog een fijne zondag verder en geniet met volle teugen want voor je het weet is het weeral M…….

“wie is die oude lelijke mevrouw die op de televisie te zien is ?” vroeg dochter gisterenavond aan haar moeder.
“Dat is Steven Tyler, een bekende rock-zanger” (van Aerosmith) antwoordde mama hierop.
Kun je het mijn dochter kwalijk nemen ?

Sinds kort gaat dochterlief mee naar de karatetraining op vrijdag.
Daar heeft ze een meid van ongeveer haar leeftijd leren kennen.
Hetzelfde kind dat eenmaal in de maand op maandag met mij mee gaat naar de jongerentraining.
Haar ouders runnen een broodjeszaak in het centrum van Roeselare.
Eva wilde daar wel eens een broodje gezond gaan eten en dat hebben wij woensdagnamiddag dus gedaan.
Iedereen tevreden.

Hier demonstreert het tere wicht op het einde van de kata hoe je iemand kunt uitschakelen door hem met je vingers in de lies te steken en hem dan vervolgens uit zijn evenwicht te brengen.
Niet voor gevoelige mannen dus.

Hoezo, weerloze kinderen ???

De dagen zijn nog kort maar toch worden ze al wat langer.
Vandaag vieren heel wat leerlingen het naderend einde van hun laatste jaar in het middelbaar onderwijs.
Hier en daar worden al reizen geboekt voor tijdens de grote vakantie.
Men droomt dus al van mooi weer.
Hier weet men nooit wat voor weer het zal zijn.
Sommige bronnen beweren dat de zomer van 2010 een warme zomer was.
Ikzelf vond het niet zo’n fantastische.
Ik herinner me heel wat mooiere.
Of worden de herinneringen mooier met de jaren ?

Hier een filmpje van onze vakantie te Nieuwpoort verleden jaar.
We namen deel aan een boottocht op de Ijzer.
De boot vertrok vanuit Nieuwpoort richting Diksmuide en dan terug.

Wat de vakantie dit jaar zal brengen weten we nog niet.
Wel zijn er reeds enkele plannen voor dochter’s vakantie.

Les volgen in het middelbaar onderwijs heeft volgens mijn dochter een goed nadeel en een slecht nadeel. (sic)
Het “goede nadeel” is dat ze zich minder verveelt dan vorig jaar toen ze nog in de lagere klas zat.
Het “slechte nadeel” is dat het middelbaar nog zo lang duurt. (iets meer dan 5 jaar dus).

“Je moet dieren nooit kussen,” waarschuwt een leraar, “want dat is gevaarlijk met het oog op ziekten die ze kunnen overbrengen.
Weet een van jullie misschien een voorbeeld?”
“Ik, meester,” roept Jantje. “Mijn tante kuste haar papegaai steeds.”
“En wat gebeurde er toen Jantje?”
“De papegaai is gestorven, meester.”

Morgen vieren de leerlingen van het zesde middelbaar uit de diverse scholen hier in Roeselare hun 100 dagen.
Dit betekent vanavond feesten en na een korte onderbreking zijn ze er op vrijdagochtend weer vanaf 6 uur. Zien of ik enkele foto’s kan schieten.
Stay tuned m.a.w.

Traditioneel zijn er na de feestdagen de al even traditionele ongemakjes zoals buikgriep.
Er zou volgens ik op de radio hoor een ware epedemie in onze streken zijn.
Tientallen, nee honderden zelfs duizenden mensen zouden niet kunnen gaan werken hierdoor.
Oppassen dus en zorgen dat alles op een hygienischa manier verloopt.

Vrijdagavond tijdens de al even traditionele vrijdagavondtraining waren er weer kindertjes die noodgedwongen naar het toilet moesten, ook al hadden we hen voor de honderdduizendste keer duidelijk gemaakt naar het toilet te gaan VOOR dat de training een aanvang nam , maar tevergeefs dus.
Zoals steeds houd ik een oogje in h et zeil want niet zelden zouden ze durven blijven zitten tot aan het einde van de training en da’s nu niet bepaald de bedoeling . Ook zijn er die van alles op de muren van het toilet zouden durven smeren. Verdere info zal i k jullie dus maar onthouden.
Na afloop van de al dan niet grote boodschap moeten ze van mij dan hun handen wassen, wat ook niet altijd even vanzelfsprekend is voor sommigen.

Ben je ervan overtuigd dat alles volgens de geldende hygiënische voorschriften verloopt roept er een meisje tijdens de training dat ze last van een druipneus heert en of ik geen zakdoekje voor haar kan halen. Ik heb altijd papieren zakdoekjes bij de hand en overhandig haar er ene. Dankbaar neemt zij het kleinood in ontvangst, snuit er haar neus mee en vervolgens duwt ze het zakdoekje terug in mijn hand met een “dank je wel” er bij.
Wie heeft hier nu zijn handen niet gewassen ?

Jaren geleden
Ik was lid van het oudercomitee van de school waar mijn zoon toen zat.
Het was laat op de avond ergens eind oktober.
We hadden een lampiontocht georganiseerd en jong en oud leefde zich uit in de duisternis, koude en regen. Plassen trappen kan leuk zijn. Achteraf waren er hotdogs en soep voorzien.
Rond 11 u was ik in de schoolrefter aan het opruimen. Komt daar een +/- tienjarig meisje binnen met haar broodje worst in de hand. Met vaste tred komt zij naar mij toe en begint vervolgens honderduit vragen te stellen over mijn zoon die in haar klas zit. Waarom hij liever alleen is dan met haar en de rest van de klas te spelen enz enz.
Voorzichtig leg ik haar uit wat autisme is en hoe het mijn zoon in de greep houdt.
Haar moeder komt er bij zitten en luistert ook mee. Het kind is duidelijk tevreden met mijn uitleg.

15 januari 2011.
Ik sta met mijn moeder aan te schuiven aan de kassa van den Aldi.
Komt daar een knappe jonge dame met haar moeder achter ons aanschuven met hun karretje vol aankopen.
De meid kijkt me aan en glimlacht naar me net alsof ze een oude bekende terugziet. Ik twijfel eerst maar dan weet ik het zeker, het is het meisje van zoveel jaren geleden die mij over onzen zoon aansprak.
“Hoe gaat het met Jasper ?” vraagt ze meteen. Ik vertel haar hoe hij het stelt , onder meer dat hij van plan is om later verder te gaan in de informatica.
“Dat zat er toen al in” is haar reactie. Zij is hem duidelijk niet vergeten na zoveel jaren.
Ik kom thuis en vertel hem wie ik gezien heb. “Herinner je haar nog ?” vraag ik hem.
“NEEN” is zijn antwoord.
Nou, dan weet je het weer.

Een doordenkertje.
Denk er niet te lang over na.
De week is nog lang genoeg.
Prettige maandag verder.