De dingen des levens !

Soms gebeurt het dat ik op Facebook vriendschapsverzoeken of berichten via messenger krijg van onbekenden . Wat hierna volgt is een deel van een gesprek met deze dame.

Vrouw : kennen wij elkaar ?
Nee ik kreeg een vriendschap verzoek van je. Was jíj het niet?
vrouw : Ohh okee. Soryy. Zal perongeluk geweest zijn.
ik : Geen probleem. Als je wilt mag je me verwijderen.
vrouw : Oh da doe ik nie hoor je lijkt me best wel vriendelijk.
ik : Ok dan worden we vrienden.
vrouw : Leuk.Hoe oud ben je als ik vragen mag?
ik : Dat mag. 64 jaar.
vrouw : Ohh okee. Dat zou je niet zeggen.
ik : Dat zeggen er meer.
vrouw : Leuk seg.
Vrouw : Heb jij een auto?
ik : Ja, een opel mokka. Jij ?
Vrouw : Oh oke ik heb toevallig ook een opel. Opel astraatje. Ma die van mij zit nog in de garage.
Ik : Oei, problemen met je wagen ?
Vrouw : Ja er was iets met de roetfilter. Die is gelukkig ondertusse al herstel maar ik krijg die niet tot ik betaalt heb, maar dat lukt me momenteel even niet, kom juist 90 euro tekort. Zou je mij ermee willen helpen francky? Wil er echt veel voor terug doen.. betekent enorm veel voor me.

Het gesprek valt stil. Ze zal aangevoeld hebben dat ik niet van plan ben te “helpen” met haar schulden.

Raar volk vind je op sociale media. Gelukkig kan ik er mee lachen.

Foto even geleend van haar FB pagina.

Fijne vrijdag en tot binnenkort.

🙂

Nadat Eva en ik even naar de pompeschitter waren gaan kijken stapten we naar de basiliek.

De Basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele is een basiliek in de Belgische plaats Dadizele. Het is een basilica minor. De titel van basilica major is voorbehouden aan kerken in Rome. Ze is toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw en opgetrokken in neogotische stijl, naar ontwerp van de Engelse architect Edward Welby Pugin. Later werden de plannen hernomen door Jean-Baptiste Bethune.

De eerstesteenlegging gebeurde op 8 september 1857 en op 1 september 1867 werd de eerste heilige mis opgedragen. Paus Leo XIII kende op 31 januari 1882 aan de kerk van Dadizele het statuut van basiliek toe: naast de Heilige Bloedkapel te Brugge, de enige basiliek in het bisdom Brugge.

Hier heb je een kort filmpje dat ik tijdens het wandelen in de tuin maakte.

Tenslotte stapten we naar de auto en reden richting Roeselare. Dadizele is pakweg 10 km ver van Roeselare. Eens te meer een bewijs dat je niet ver moet reizen of rijden om dingen te zien of te ontdekken.

Meer over deze basiliek en haar geschiedenis kan je hier lezen.

Alle foto’s die ik genomen heb, gelukte en mislukte kan je hier bekijken.

Dank voor uw aandacht en tot de volgende.

🙂

Nadat Eva en ik even langs geweest waren bij mijn moeder in het WZC besloten we even een toertje te maken in plaats van rechtstreeks naar huis te rijden. Via velden en wegen kwamen we tenslotte in Dadizele terecht. Daar hielden we even halt om de basiliek en omgeving te verkennen. In het gemeentelijk domein ’t Torreke naast de basiliek bevindt zich het beeld van de pompeschitter. Schitten beteken kakken of poepen. Dit om misverstanden te voorkomen.

Met het begin van de feest- en avondmarkt op 15 augustus 1975 werd een oude sage van onder het stof gehaald. Die van de dorpsbewoner die zich in kermistijd in overdreven mate te goed deed aan bier en pruimentaart. Hij raakte niet meer tijdig thuis en deed zijn behoefte in een pompbak op de Plaats. Er werd toen een taart gebakken met die naam en Filip Cardoen tekende er een karikatuur van.

De pompeschitter bleek wel een vat vol inspiratie want hij verscheen in alle maten en vormen. De Pompeschitter werd door de Brugse kunstenaar Marcel Eneman in koper geslagen en prijkt op zijn pompsteen in ’t Torreke. Vandaar dat Dadizele vaak de Pompeschittersgemeente wordt genoemd.

We lieten onze vriend verder kakken binst het genieten van de pruimetaart en trokken naar de Basiliek.

Dit was het voor vandaag. Morgen de rest van dit korte bezoek in Dadizele.

🙂

Ik ging onlangs boodschappen doen in de Aldi. Op de parking liep ik onze vroegere buurman tegen het lijf. Enige tijd stonden wij gelijk echte viswijven te kletsen over vroeger en nu. Zijn vrouw was lange tijd de kapster van mijn moeder geweest. Dus ging het gesprek voor een deel over mijn moeder.

Tijdens ons gesprek werd ik aangesproken door een jonge vrouw in een rolstoel. Ook zij vroeg naar mijn moeder. Zij woont vlakbij waar mijn moeder woonde. Zij wil wel mijn moeder gaan bezoeken, maar vindt het moeilijk daar zij gehoord heeft dat moeder de meeste mensen niet meer herkend.

Toen ik tenslotte toch de kans kreeg om de Aldi binnen te stappen kwam ik een bekende tegen. Een heerschap dat ik in de Aldi heb leren kennen. Telkens vertelt hij over zijn gezondheid en wat hem op de lever ligt. Nu had hij het vooral over het volk dat de stationsbuurt onveilig maakt. En wat er nog zoal volgens hem rondloopt. “De kampen komen terug” liet hij profetisch weten vooraleer verder te stappen. “Zo kan het niet verder.” riep hij me na vooraleer ik een winkelwagen nam en naar binnen stapte.

Dit laatste liet ik aan de verbeelding van AI over. Hierboven dus het resultaat.

Fijne dag verder.

🙂

Deze morgen aan de onbijttafel :

Nonkel Juul : hoe laat is het ?
Tante Martha : waarom moet jij dat weten ? Je gaat toch niet gaan werken ?
Nonkel Juul :Ik ben te oud om nog naar de fabriek te trekken.
Tante Martha : Je bent altijd te oud geweest om te werken !
Buurvrouw Erna : mijn man mag niet stoppen met werken. Rust roest !
Oldman : zo vroeg in de ochtend en reeds over werken praten !
Flip : laten we de dag beginnen met wat vrolijke muziek !

Ziezo, het lange weekend zit er weer op. Voor zij die gaan werken wens ik een leuke werkweek en voor zij die niet (meer) werken ook een zalige week gewenst.

Tot de volgende.

🙂

Vandaag is het een feestdag voor Maria. Een lang weekend voor velen. Zelf heb ik weinig met Maria. Trouwens, voor mij een dag gelijk alle andere.

Deze morgen omstreeks 8 uur : iemand belt aan. Het is een oude man uit de straat. Of ik even kan helpen zijn zoon van de toiletpot te helpen. Die is sinds gisteren terug thuis van een verblijf in het ziekenhuis. Zijn been is geopereerd en hij kan er niet op steunen. De thuisverpleegster is er ook. Samen bedenken we hoe we die zwaarlijvige man van de pot kunnen rukken. Na enkele probeersels lukt het uiteindelijk toch.

Rond 10 uur belt weer iemand aan. Het is een dame die de toiletbril komt ophalen die ik op Gift Roeselare, een groep op FB, gratis aangeboden heb. Die bril was oorspronkelijk van buurman R. Die wou ermee naar het containerpark, maar ik besloot die gratis weg te geven via FB. Weer iemand gelukkig met dit ding.

Dit was het voor vandaag.

Tot de volgende.

🙂