De dingen des levens !

Ook zo’n zin in pasen ?

Of hoe een elektrisch draadje je hele dag kan verpesten :

maar voor ieder dit gewenst :

Suske : ga je zondag Pasen vieren nonkel ?
Nonkel Juul : Pasen vieren, Pasen vieren….
Suske : wa ga je dan doen op deze hoogdag ?
Nonkel Juul : vieren in café Vlaanderen, da ga ik doen….paas vieren…al dienen zever, daar moeten ze bij mij niet mee afkomen.
Suske : dus naar de mis ga je zeker niet ?
Nonkel Juul : ZIE JE ZOT ???? Wuk moet ik by dienen pastoor en al die oude kwezels gaan doen? Ge gelooft toch al dienen zever zelf toch niet zekers !?
Suske : Dat God voor onze zonden aan het kruis gestorven is, is het dat wa da je wilt zeggen ?
Nonkel Juul : Dienen gast heeft helemaal niet voor ons afgezien, integendeel !!!!
Suske : integendeel ?? wat wil je daar nu mee zeggen Nonkel ?
Nonkel Juul : Ik ga tje ne keer explikeren : welk ne stiel had zijn vader ?
Suske : Timmerman voor zover ik weet.
Nonkel Juul: JUST ! en dat kruus, van wat was da gemaakt ?
Suske : Van hout nonkel, peinze kik toch.
Juul : juust, en wat kun je daar uit concluderen ?
Suske : ???
Nonkel Juul : Dat dienen jonge gast gewoon was om met zware houten spullen te sleuren, dus dat kruis zal voor hem een niemendalletje geweest zijn.
INTEGENDEEL !!! Hij zal dat zo goed gewoon geweest zijn dat de romeinen hem met moeite zullen kunnen volgen hebben. Zo rap liep ie met da kruus naar boven up den berg.
Suske : jamaar, hij heeft er toch aan gehangen en dat moet toch zeer doen, die nagels door je handen ?
Nonkel Juul : Maar vent toch : timmermannen zijn toch gewoon om met nagels te werken en die romeinen hadden daar geen verstand van.
Suske : hoe denk je dat ?
Nonkel Juul : Awel, waarom peins je dat hij plots riep : mijn vader, waarom heb je mij verlaten”
Suske : God bleef achterwege op dat moment !
Nonkel Juul : onnozel manneke ! Nee hij riep achter Jozef omdat die romeinen hem niet vast konden nagelen en dat begon hem danig op de zenuwen te werken, dat gepruts. Wat later kon hij vrij wegwandelen binst de romeinen lagen te slapen. En dienen die ze dan in dat graf gelegen hebben was één van zijn volgelingen die van verveling was beginnen zuipen en daar zijn roes lag uit te slapen.
Die heeft toen hij wakker was vlug de benen genomen en is naar huis gestormd hopende dat zijn vrouw nog sliep.
Suske : maar dat niemand het verschil zag, dat kan toch niet ?
Nonkel Juul : Al die hippies lijken op elkaar ventje : lang haar, baard en holle ogen door van dat spul te roken. Is het niet waar misschien ?
Suske : bedankt voor dit verhelderend gesprek nonkel.
Nonkel Juul : en nu ga ik kakken.

In de jaren 1980 was ik ergens in de twintig.
geboren in 1960 weet je wel
Tijdens de week ging ik net als nu werken,
maar in het weekend ging het er wel wat anders aan toe.
Dancings, dames, meiden, cocktailbars, privé-feesten
was er iets, ik was er bij.
Surieus leven en dito relaties was niets voor mij.
En alles eindigde steeds in een absurde toestand.
zoals mijn trip naar spanje die ik al beschreef in een vorige blog.

Zo zat ik s’ avonds op mijn kamer te studeren
ligt daar een streekkrant vol advertenties in een hoekje
Ter afleiding neem ik de krant en blader hem door
zie de traditionele zoekertjes en neus verder
mn zkt vr mt grt tttn, vr zkt mn vr srze rltie
enz
Zot als ik steeds geweest ben neem ik een balpen en een vuil blad papier en schrijf daar de meest dwaze kwaliteiten van mezelf neer en het nummer van zo’n zoekertje er bovenop.
vervolgens de troep in een envelop en geadresseerd tav de streekkrant.

Dagen gaan voorbij en ik ben de hele zwik weer lang vergeten.
Totdat op een dag de telefoon gaat.
mijn moeder neemt op en aan de andere kant van de lijn vraag een zware mannenstem om Dhr. Spruytte.
Moeder roept vlug mijn vader die ergens in zijn kot de patatten aan het schillen is.
Hij neem de hoorn en dezelfde mannenstem vraagt indiscreet ;
“zo zo meneer Spruytte, U bent dus op zoek naar een vrouw ?”
Mijn vader weet niet wat hij hoort en begint vreselijk te stotteren.
De sigarettenpeuk vliegt van de ene mondhoek naar de andere en terug.
Mijn moeder neem vader vervolgens de hoorn uit de hand en vraagt aan het heerschap hoe het zit.
Blijkt het een vergissing te zijn en dat de man niet mijn vader maar mij aan de lijn wilt.
Hij zal in den avond wel ne keer terugbellen als ik thuis ben.

Ik begrijp rap dat hier een huwelijksmakelaar achter zit, maar de man in kwestie dringt aan om toch maar eens langs te mogen komen. Tenslotte stem ik toe.
De volgende morgen stopt er een sportieve car voor onze deur.
Uit de wagen stapt een klein mannele met lange jas, deukhoed en hangsnor.
Aktentas onder de arm.
De huwelijksmakelaar met andere woorden.

Mijn moeder kreeg bij het zien van het ventje de slappe lach en mijn vader kroop vlug samen met zijn hond in zijn kot om verse patatten te schillen.
Ik heb me er vanaf gemaakt met hem wijs te maken dat ik ondertussen een lief gevonden had en dus niet meer van zijn diensten gebruik kon maken, ‘jammer genoeg”.

Het ventje voelde aan dat hier niets te verdienen viel en stopte zijn contracten terug in zijn aktentas en droop af met zijn sportkar op zoek naar nieuwe radelozen.

Daar was ik dus vanaf.