Daar de dagen steeds korter worden zitten we na 17 u in het donker. Dan kom ik niet meer buiten. Zit ik wat met AI te prutsen, lees ik blogs of schrijf ik stukjes voor de blog hier of die van nonkel Juul. Dit alles met de koptelefoon op met onder andere de GGOS van Hans Bank waar onze nonkel en de meiden ook de buurt onveilig maken.
De afbeelding hier boven is het resultaat van dat gepruts. Het toont ook aan wat je kan verwachten bij nonkel Juul.
Dit alles om jullie een fijn weekend toe te wensen.
Toen ik in de namiddag in de buurt van het station moest zijn zag ik dat men op het stationsplein druk bezig was met het plaatsen van de stalletjes en ander feestmateriaal.
Dit doet me beseffen dat het eindejaar met rasse schreden dichterbij komt. Wel moet eerst de sint nog langs komen. Als die weg is staat de kerstman klaar om zijn plaats in te nemen. Zo gaat het tegenwoordig.
Na enkele dagen “out” te zijn ben ik hier terug online. Het beestje doorgespoeld in het riool.
Sinds enige tijd staat hier vlakbij een taxi paraat om je van hier naar daar te vervoeren. Veel beweging lijkt er niet in het voertuig te zitten. Zou het aan de naam van het bedrijf of de taxi liggen ? Hopelijk geen pijnlijke rit. Waarom moet ik nu aan Juffrouw Roofvoghel denken ? 🙂
Gisteren kreeg ik een telefoontje van een kennis met de vraag of ik hem kon helpen. Hij en zijn vriendin vormen geen paar meer. De laatste weken was hij ingetrokken bij een vrouw wiens man in de gevangenis zat. Die komt vandaag vrij. Dus moet de kennis buiten. Terug naar zijn ex. Dit totdat hij een nieuwe stek heeft. De vraag was of ik kon helpen zijn spullen terug naar de woonst van zijn ex te brengen.
Gisteren was ik in de Colruyt. Kom ik daar een vriendin van Grote Muis tegen. “Grote Muis is al een jaar dood” weet ze te zeggen. “Ik mis haar” laat ze weten vooraleer naar de kassa te trekken.
Gisteren kreeg ik een telefoon van Kleine Mama. Ook zij mist Grote Muis. Hoe het met haar dochter, Grote Baas, gaat vraag ik om van onderwerp te veranderen. “Haar huidige vriend is nog marginaler dan de vorige” is het antwoord vooraleer het gesprek af te sluiten.
Op 22 oktober stuurde ik volgende mail naar het stadsbestuur :
Sinds enkele weken staat deze fiets onaangeroerd in de Vijfwegenstraat nabij het kruispunt met de Albert laan. Die is volgens mij niet gelabeld en is op slot.
Wat later kreeg ik een antwoord terug :
bedankt voor jouw melding. Ik stuur een gemeenschapswacht langs om de procedure op te starten.Â
We zijn nu 7 november en de fiets staat er nog. Volgens mij is hij wel zo’n 10 centimeter naar links opgeschoven. Hoe het zit met die procedure weet ik niet, maar men zal er mee bezig zijn.
Rest mij jullie een fijne donderdag te wensen en hopelijk liggen jullie niet wakker van Trump.
Die zaal waar alles gebeurde heet Maeke Blyde. Westvlaanderen mag dus als de bakermat van het metalgebeuren beschouwd worden.
Over deze geschiedenis is dit jaar een lijvig boek verschenen met anekdotes en vooral veel foto’s die nergens anders te vinden zijn. Het boek heeg “Heavy sounds in the west”. Die heb ik dus nu in mijn verzameling. Dit dankzij Greet die een artikel over dit boek las in de krant.
Zoals ik gisteren al schreef in reacties waren de afgelopen dagen hier duister en kil. Gisteren kwam er ’s morgens een mistlaag bij om de herfstsfeer compleet te maken. De weergoden beloven zonniger weer de komende dagen. Laten we het geloven.
Verder gebeurde er hier niets opzienbarends. De herfstvakantie zit er op voor iedereen die werkt of naar school gaat. De routine is er dus weer voor Eva en ook voor mij als haar chauffeur.
Ook is het boek dat ik besteld heb geleverd. Daar heb ik letterlijk mijn handen vol mee. Binnenkort mag je dus hier een boekbespreking verwachten. Ik verklap alvast dat het een geschiedenisboek is. 🙂
De foto nam ik in de haven alhier. Ik stond met de auto langs de kant. Dus niet denken dat ik met de telefoon bezig ben als ik rijd. Doe ik nooit.
