De dingen des levens !

Samen met krullenbol stap ik naar het dichtstbijzijnde warenhuis. Hij heeft een hele lijst bij zich. Patiënten die niet buiten mogen komen hebben hem gevraagd om sigaretten te halen. Gezien hij niet graag alleen op stap gaat heeft hij me meegevraagd. Als we de parking van het warenhuis betreden krimpt hij in elkaar. Enkele meters van ons zitten een vijftal meisje samen de middag door te brengen vooraleer de school weer begint. Het zijn allemaal vroegere klasmaatjes van hem. Eén van hen ken ik ook. Ik ga haar goeiedag zegeen. Ze vraagt hoe het met mijn dochter is en of ik nog lang wegblijf. Krullebol houdt zich op de achtergrond. Met die meiden heeft hij liever niets meer te maken. Ik stel hem geen vragen en samen gaan we de verse voorraad sigaretten inslaan.
In de namiddag is het langverwachte feest aangebroken. Een therapeute gaat met pensioen en dat moet gevierd worden. Alle drankjes en hapjes staan klaar. Maar eerst nog een kwis over de dame in kwestie die ik van haar nog pluim ken. De spanning stijgt, want iedereen zit klaar voor de versnaperingen. In no time is alles op en kan ik samen met enkele andere patiënten aan de afwas beginnen.

Het is zondag. Er is weinig volk aanwezig voor het ontbijt. Een eenzame man zit zijn boterhammen op te eten. Ik zet me vlak voor hem. “Kunnen we straks samen wat wandelen ?” vraagt hij met zachte stem. Da’s goed voor mij antwoord ik hem. Misschien dat “mijn vriendin” ook mee wilt. Net op dat moment komt ze de eetzaal binnen, duidelijk nog slaapdronken. Zij neemt plaats tussen ons. Ik vraag haar of ze met ons mee gaat, maar zij ziet het niet zitten wegens “te moe”. “Die pillen zijn te zwaar denk ik” gaapt ze terwijl ik haar koffie schenk. Na het eten ga ik me wat uitleven op de hometrainer. Ik hoor mijn GSM een geluidje maken. Een bericht van de Ronny. Hij zal straks eens binnenwippen. Daar gaat mijn planning. Ik zeg het tegen mijn kameraad. Hij vindt het jammer maar heeft alle begrip. Een uur gaat voorbij en geen Ronny te zien of te horen. Ik lig wat op mijn bed na de inspanning op de hometrainer. Plots wordt er op mijn deur geklopt. Mijn vriendin komt de kamer binnen. “Klaar om te wandelen ?” Voor ik het weet zijn we in het nabijgelegen wandelpad. Tussendoor zitten we wat te keuvelen op een bank terwijl ze een sigaret opsteekt. Door haar heup kan ze niet constant wandelen en moet ze nu en dan halt houden. Dan trekken we verder. Een jonge lotgenot komt ons tegen en besluit mee naar het centrum te gaan. Aan de blik in har ogen te zien is dit niet echt naar haar zin maar ze zwijgt. Een kwartier later zijn we in het centrum. De jonge man gaat alleen verder om iets te regelen. “We gaan ons op een terras zetten !” Voor ik iets kan inbrengen zitten we samen in een beschut hoekje van een verder leeg terras met een koffie en gebak.
“Morgen kom ik terug want ik heb kleren nodig, weet jij de Brugsesteenweg zijn ?” Ja, maar te voet zal jij er niet geraken hoor”. Met haar heup is dat zeker niet te doen. “Dan nemen we de bus” gaat ze verder. “Na de ergo gaan we er direct heen dan heb ik tijd om te passen enzo”. Dit betekent dus dat ik mee moet. Wel grappig hoe ze met mij omgaat daar ze me vertelde dat ze relatieproblemen heeft omdat haar vriend veel te dominat is. Nu ja we zien wel.

Vandaag worden heel wat patiënten ontslagen. Ik hoor daar nog niet bij. Wel mag ik tijdens het weekend enkele uurtjes naar huis. Ik woon op 2 km afstand dus ik kan mijn plan trekken. Geen vervoer of wie dan ook nodig.

Ook zie ik heel wat nieuwe gezichten. Een van hen is een dame die ik ergens in de 40 schat. Ze komt met haar opzienbord de eetzaal binnen en zet zich aan mijn tafel. Ik schenk haar de koffie. Ze vraagt me of we ver van het centrum zitten. Ik leg haar uit hoe ze er kan geraken. “Kunnen we niet samen tot daar wandelen ?” vraag ze. Da’s goed voor mij. We spreken af dit op zondag te doen. Dan vertelt ze me over haar problemen en ik over de mijne. Het ijs is duidelijk gebroken. “Ga je mee naar buiten ? Daar kan ik roken”. Ik knik en wat later zitten we samen in de tuin. Enkele jongeren komen zich bij ons vervoegen. Het wordt koud en ik wil naar binnen. “Blijf nog maar wat totdat ik mijn sigaret opgerookt heb” reageert ze kort. Als de peuk in de asbak verdwijnt gaan we naar de eetzaal. Zij vraagt om een kaartspel en voor ik het besef zitten we met ons twee een hier erg bekend kaartspel, manillen, te spelen tot het tijd is om ons naar onze respectievelijke kamer te begeven.

“Morgen wandelen we naar stad ?” roept ze me nog na. Ik zeg haar dat het moeilijk zal gaan daar ik in de namiddag thuis zal zijn. Dan trek ik mijn deur toe en maak me klaar om te gaan slapen. Nog vlug een lief sms’s van een jonge dame lezen en beantwoorden en dan gaat het licht uit.

Vandaag voel ik me al heel wat meer op mijn gemak in de eetzaal. Ik heb al enkele mensen leren kennen waarmee het leuk keuvelen is. Net ik terug op mijn kamer ben wordt er op de deur geklopt. Een jonge dame komt binnen en samen praten we wat over mijn situatie. Oplossingen zullen gezocht worden. Straks moet ik op doktersvisite en die zal het onderwerp verder met me uitdiepen. Klinkt goed. Mijn armen en benen zijn stram. Of dit door de oefeningen van gisteren komen of door mijn vermoeidheid weet ik zelf niet.

Ik mag in de keuken helpen. Een man met ervaring thuis mag beslissen wat we zullen klaarmaken. Het wordt spaghetti. Met man en macht worden wortels en paprika’s versneden, tomaten gepeld enz. Ik ben helemaal geen keukenprins, dus laat ik me zeggen wat en hoe ik het moet aanpakken. Als alles klaar is, voorgerecht en dessert inbegrepen, mogen we het zelf oppeuzelen. Lekker is het in ieder geval.

Tijdens de afwas vraagt de “kok” me hoe hij in het centrum kan geraken. Ik besluit met hem mee te stappen. Het is mooi weer en het kan maar deugd doen. Nadat ik hem ter bestemming gebracht heb besluit ik een ommetje te maken en eens binnen te springen in mijn bank om via de terminal iets te regelen. Wanneer ik terug naar buiten stap rijdt er net een bromfiets met een bekend figuurtje erop weg. Ze heeft mij niet opgemerkt. Ik kijk haar na. Nog wat wandelen en dan terug naar mijn verblijf voor het avondeten, gevolgd door een diepe slaap.

Deze morgen word ik wakker na een onrustige slaap. Ik kijk rond me en herinner me dat ik me niet in mijn vertrouwde slaapkamer bevind. Ik kijk op mijn uurwerk. 7 uur reeds. Het is dinsdag en normaal gezien moet ik pas om 11 uur beginnen werken. Maar vandaag niet. Wanneer wel weet ik ook niet. Ik lig op mijn rug en probeer te reconstrueren wat de avond voordien plaats vond. Ik zie de ontredderde gezichten van de kinderen wanneer ik samen met de dokter in zijn auto stap. “Laat weten waar je bent” hoor ik de zoon zeggen terwijl we wegrijden. Of ik geantwoord heb weet ik niet meer. Nu lig ik op het bed in een vreemde kamer. Ik voel me schuldig. Schuldig omdat ik hen achter liet, schuldig omdat ik vandaag niet op mijn werk zal zijn. Allerlei doemscenario’s spelen zich af in mijn hoofd. ik ben moe, heel erg moe. Een jonge dame komt binnen en vraagt hoe het met me gaat. “Wil je op de kamer eten of ga je naar de eetzaal ?” Ik heb moeite om de vraag te vatten maar antwoord tenslotte dat ik naar de eetzaal ga.

Daar ga ik me in een hoekje zetten, kijken wie er zoal nog zit. Geen bekende gezichten. Sommigen zitten gezellig te keuvelen terwijl ze een boterhammeke smeren, anderen zitten in het luchtledige voor zich uit te kijken. Ik voel me niet op mijn gemak. Mijn hart bonst, deels van angst, deels van vermoeidheid en dit terwijl ik pas opgestaan ben. Een ergo therapeute komt op mij af en vraagt of ik straks mee ga doen met de oefeningen. Ik knik.

Een beetje later sta ik tussen vreemden rek en strekoefeningen te doen. Alhoewel ik dit al jaren doe met de karate voelen mijn spieren stijf. Ik heb moeite met het ritme. Ik kijk naar de andere mensen rondom mij en moet constateren dat ik het nog niet slecht doe. Enkelen hebben echt probleem met hun motoriek ook al zijn ze nog geen 20. Enkele kranige oudjes maken er het beste van en geven wat ze kunnen. Na de pauze kunnen we kiezen uit enkele voorstellen van de ergo therapeuten. Ik laat het voor wat het is en blader doelloos in een oude Dag Allemaal. Zo gaat dit alles gestaagd door tot 17 uur. Dan zijn we vrij.

Ik sleep me naar mijn kamer. Op mijn GSM zie ik heel wat berichten en misgelopen oproepen. Eén voor een beantwoord ik deze of bel de persoon in kwestie op. Na het avondeten trek ik mijn pyjama aan en sleep me op mijn bed. De dame van de avondploeg komt me mijn pilletje voor cholesterol brengen en dan doe ik het licht uit om dra van deze planeet weg te zijn.