De dingen des levens !

bloemen en planten komen weer tot leven. De natuur bloeit !

De vrouw van klusjesman, dochterlief en de nieuwe vriend hadden zich geout ! Ze begonnen zich meer en meer voor te doen als een nieuw samengesteld gezin. Geen vuiltje aan de lucht, alhoewel….. Mevrouw klusjesman en haar vriend hadden besloten samen naar Spanje te trekken in mei en tot grote onsteltenis van de 16 jarige dochter was er voor haar geen plaats om mee te gaan. Alhoewel ze mee betrokken was in het overspel van mama moest ze dus een weekje terug naar de stoute papa.

rommelmarkt in krottegem

Op mijn bureau was ik al druk bezig met voorbereidingen te treffen voor mijn vertrek. Zwijgend kwam ze binnen om de bureau’s te stofzuigen. Toen ik vroeg wat er scheelde pruilde ze dat haar dochter niet meer tegen haar sprak. “Dat kan ik best begrijpen” reageerde ik, eerlijk zoals steeds. Dit schoot haar duidelijk in het verkeerde keelgat en voor ik het wist spoog ik mijn onverzouten mening. Gelukkig waren de collega’s net niet in de buurt zodat niemand ons gesprek hoorde. Toen ging ze verder met haar werk en ik met het mijne. In de late namiddag zat ik alleen op mijn bureau. Zachtjes kwam ze naar binnen, zich goed vergewissend dat niemand in de buurt was die haar kon horen. Met een schaapachtige glimlach maakte ze me duidelijk dat ze die middag met haar vriend over ons gesprek gesproken had. Hij had liever dat ik er niet meer over de vloer kwam ook al was het zijn appartement niet. Ik antwoordde dat ik haar begreep. Een last leek van mij af te vallen. Met haar wou ik niets meer te maken hebben. Dat ze me nog wat moest terugbetalen was geen probleem. Ik had haar handtekening en indien nodig liet ik alles over aan mijn advocaat.

Enkele dagen later moest ik naar de nieuwe school van Eva.
De kennismaking was positief voor allen.
Toen ik de volgende dag op mijn bureau aankwam vroeg de poetsvrouw onmiddellijk hoe ik het met Eva gesteld had.
Eerst wist ik niet of ik haar nog wel zou antwoord geven, maar tenslotte vertelde ik haar dat alles goed verlopen was.
Tevreden ging ze verder met haar werk, mij met vraagtekens achterlatend.
Was ik toch te rigoureus geweest !?

In een nabijgelegen cafe/restaurant vierde ik mijn afscheid met mijn collega’s van de financiële dienst. Dat het er gezellig aan toeging en op geen uurtje gekeken werd……….

mijn nieuwe werkplaats vanaf mei.

De maand eindige met een avondmarkt. Ik kwam er oude bekenden tegen en voor het eerst in decennia stapte ik mijn oude stamcafé binnen.
De tijden bleken er niet zo erg veel veranderd.
En in een ander café deed een balorkest zijn ding !

piet gein, eind jaren 80 mijn vaste stek.

Traditioneel gaat in maart de carnavalsstoet uit in Roeselare.

Klusjesman heeft ondertussen kennis gemaakt met zijn nieuwe vlam. De vlinders vliegen als het ware uit zijn ronde buik. Iedere dag zit hij klaar om met haar te chatten. Wanneer blijkt dat ze eens een namiddag met hem zal doorbrengen bij hem thuis belt hij me op om hem te helpen zijn bed naar beneden te brengen en het in de living te plaatsen. Boven is het nog veel te koud en in de living is het lekker warm. Geen probleem voor mij. 🙂

Zijn vrouw heeft ondertussen ook niet stilgezeten en langzaam maar zeker komt de waarheid naar boven. Al die tijd heeft hun “vriend des huizes” zich teruggetrokken opdat niemand hen samen zou kunnen betrappen. Nu de meeste vrienden en kennissen het weten van de vriendin van klusjesman moeten ze hun relatie ook niet meer verborgen houden. Geloof me dat klusjesman furieus was toen hij vernam met wie ze samen was. Onmiddellijk belde hij me op met de vraag of ik hiervan al lang op de hoogte was. Ik wist absoluut van niets, maar nu ik dit vernam werden vele zaken me duidelijker.

ondertussen een spelletje in de Evangelische kerk !

Van de personeelsdienst kreeg ik te horen dat de vzw me aanvaard had als hun nieuwe medewerker. Dat was dus goed nieuws ! Eindelijk kon ik weg van deze dienst waar ik meer dan 30 jaar van mijn leven doorgebracht had. Sommige dingen uit het recente verleden hadden het me danig verpest. Blijven had voor mij geen zin. De grote baas riep mij. Ik mocht het aan mijn collega’s mededelen. Toen ze vernamen dat ik hen ging verlaten vielen sommige monden letterlijk open. Niemand had dit zien aankomen. Ik zou blijven tot 30 april zodat al mijn lopende zaken tegen dan zouden opgekuist zijn en iedereen tijd hebben om samen met mij mijn taken te overlopen. Er werd beslist dat ik niet zou vervangen worden. Dus werd de koek onder mijn collega’s verdeeld.

Ondertussen had ik ook nog mijn handen vol thuis daar de vrouw al een tijdje opgenomen was in het ziekenhuis. Nee, veel tijd om op adem te komen werd mij niet gegund. Daarom besluit ik een tijdje te stoppen met deze blog. Heel lang zou het echter niet duren !

Het sollicitatiegesprek met de mensen van de vzw was heel leuk en onderhoudend. Dit gaf me een goed gevoel, maar eenmaal terug op mijn bureau voelde ik weer die beklemming. De grote baas was ondertussen op de hoogte gebracht en riep me op haar bureau. Ze vond het een uitstekend initiatief van mij om kans te wagen in een totaal andere werkomgeving. Was ze nu blij omdat ik vernieuwing zocht al vijftigplusser of was ze blij me kwijt te zijn ? Weer die gemengde gevoelens. Terug tussen mij collega’s van de dienst voelde ik me nu minder op mijn gemak. We hadden ondertussen een nieuwe dienstchef gekregen en zij was druk bezig de taken onder ons te herverdelen en plannen te maken voor onze opleidingen in de nabije toekomst.

Ondertussen zat klusjesman ook niet stil. Via een datingsite was hij in contact gekomen met een gehuwde dame van zijn leeftijd die nog wat “van het leven wilt genieten”. Zijn eigen vrouw had ondertussen contact opgenomen met mij. Ze was ziek en kon haar medicijnen niet betalen. Ik schoot haar het bedrag voor en vroeg aan de personeelsdienst of ik haar haar maaltijdcheques niet kon overhandigen. Toen ik bij haar appartement aankwam stond daar een oude bekende aan de deur. Hij was “toevallig” ook eens langsgekomen om gedag te zeggen. Nietsvermoedend ging ik samen met hem naar binnen nadat ze de deur voor ons opengedaan had.

En de karate ging ondertussen gezapig door !
Hier oefent men Heian Nidan in.
Tweede kata voor beginners als het ware !

Ik wist al een tijdje dat ze zou weggaan, maar tegen haar man had ze nog niets laten weten. Toen we met oudejaarsnacht gevraagd werden ging ik er met gemengde gevoelens heen. Er werd gefeest en gedronken alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Enkele weken later was het zover. Terwijl hij op zijn werk was haalde ze met enkele vrienden het nodige weg en vertrok zonder adres achter te laten. Wel lag er een briefje waarin ze verklaarde dat er geen andere man in het spel was. Ondanks mijn raad om hem te zeggen hoe de zaken stonden had ze dus tot de laatste dag niets gezegd. Diezelfde avond belde haar man – klusjesman dus voor de volgers van deze blog – me op met de mededeling dat zijn vrouw hem verlaten had. Haar man had onmiddellijk door dat ik hiervan meer wist en dat ontkende ik dus niet. Ik kan nu eenmaal slecht comedie spelen. Toen ik ‘s anderdaags op mijn werk aankwam was ze nergens te bespeuren (voor de nieuwkomers : ze was poetsvrouw op mijn afdeling). Ik besloot om beide partijen niet op te zoeken en af te wachten. Vroeg of laat zouden ze me wel opzoeken.

Ondertussen liep ik ook op mijn werk rond met gemengde gevoelens. Niemand wist van mijn sollicitatie. Ik kon er met niemand over spreken en dat gaf me een lastig gevoel. Toen ik via de personeelsdienst het bericht kreeg dat de mensen van de vzw me nogmaals wilden spreken wist ik niet of ik blij of ongerust moest zijn. Het stadsbestuur had deze vzw al lang beloofd een ambtenaar te sturen als medewerker en ik was voorlopig kandidaat. Ik die anders altijd alles uit spuug wat op mijn lever ligt moest nu de tanden op elkaar bijten en doen of alles was zoals altijd tegenover de collega’s. Een gemakkelijke periode was het dus niet !

En dat het een koude witte maand was is duidelijk door dit karatefilmpje.

tot in februari !

zo begon 2013 dus è

Nog 20 dagen en dit jaar zit er op.
zoals ik reeds liet weten ben ik bezig met een overzicht te maken van het afgelopen jaar.
Zij die reeds lang deze blog volgen zullen sommige gebeurtenissen nog herinneren,
andere dan weer niet.
Je kan nu eenmaal niet alles onthouden als je gemiddeld 15 blogs per dag leest,
er zelf nog ene schrijft
en dan nog een echt leven leidt !

het skelet aan het raam !

Voor de nieuwkomers
en dat zijn er een pak
is het een leuke samenvatting geworden van wat hier op deze blog is verschenen gedurende de laatste 12 maanden.
Waarom er veel over karate geschreven wordt zal je wel duidelijk worden.

veel nieuwe gezichten dit jaar !

De revelatie van dit jaren waren niemand minder dan de beugelbekkies
die hopelijk nog steeds in jullie collectief geheugen gegrift zijn
voor wie al langer dan een half jaar deze logs leest,
natuurlijk.

met de beugelbekkies naar Oostende in juli

En natuurlijk moet het duidelijk worden welke rol de frituur in mijn leven speelt.
Een oase van rust als het ware op woensdag
want dan is het daar rustdag !

ernstige foto met memee van de frituur !

Dit alles opgevrolijkt met enkele foto’s en filmpjes
waarvan ik een groot deel nooit gepost heb hier.

Dus vervelend zal het niet worden,
hoop ik toch.
Ikzelf geef geen commentaren op wat gebeurd is,
dat laat ik aan jullie over.
Zo wordt het toch nog een beetje gezellig hier

geen commentaar, die is toch overbodig !

fijne dag en tot later dit jaar !

Nonkel Juul is een kopje thee gaan drinken in de lokale moskee. Die moslims zijn nog zo slecht niet hoor aldus onzen nonkel. Die mannen weten hoe ze hun tweeloop dienen te gebruiken. En zoals die gasten met stenen kunnen smijten, ongelooflijk. Maar nu en dan moet je ze tegen zichzelf beschermen. Een sterke man gelijk Hitler zou dat klusje wel klaren voor hen. Ze zouden zich bij hun 72 maagden wanen.

Imam : ik hoor dat je op zoek bent naar een wuuf ?
Juul : Ja, ik ben lang genoeg alleen geweest
Imam : groot gelijk en heb je er al ene gevonden?
Juul : Nee, waarom moet je dat weten ?
Imam : Awel, ik kan er ene voor u bezorgen !
Juul : Zeg ne keer !!!
Imam : voor 10.000 euro kan ik er u ene laten leveren uit Pakistan.
Juul : Miljarde zoveel geld heb ik niet zulle !
Imam : Geen probleem, voor 6.000 euro ene uit Somalië.
Juul : Waar zit dat prijsverschil ?
Imam : Somalische vrouwen zijn zwart en dichtgenaaid. Ge moet ze zelf openen met een mes of schaar.
Juul : klinkt logisch. Tis gelijk ene van den Ikea dus.
Imam : da’s geregeld ?
Juul : Nee, het is nog teveel geld voor mij.
Imam : Wat vind je van 3.000 euro ?
Juul : Da’s betaalbaar. Wat krijg ik voor die prijs ?
Imam : Een Arabische vrouw van 9 jaar. Die kun je het makkelijkst naar je hand zetten. Als ze teveel tegenpruttelt kun je ze over de knie leggen. Een investering en verzekering voor je oude dag dus want tegen de tijd dat je oud en versleten bent is ze nog jong genoeg om voor je te zorgen.
Juul : Negen jaar is wel heel wat jong. Bieke is even oud.
Imam : De laatste bruid van de profeet was ook slechts negen zulle !
Juul : en hoelang heeft hij nog geleefd na dat huwelijk ?
Imam : Niet zo lang meer.
Juul : ik kan dat begrijpen !
Imam : deal ?
Juul : nee nog wat van dienen pruimtabak aub !

Van zodra de pruimtabak op is komt ons nonkeltje uw matras keren.
Wat de rest van het team uitspookt weten we misschien volgende week.

prettige draaidag !

Gisteravond ging de bel van ons vast toestel. Toen ik opnam bleek het om een man te gaan van wie ik al lang niets meer gehoord had.
Hij doet momenteel vrijwilligerswerk in het museum en had daar vernomen dat ik een tijdje terug opgenomen werd in het ziekenhuis.

Ik dacht dat hij over mijn opname vragen zou stellen, maar hij begon over zijn eigen opname in een gespecialiseerd ziekenhuis welke enkele jaren geduurd had. Door zijn drukke werk had hij zijn gezin wat verwaarloosd en op den duur ook zijn gezondheid. Op een dag zat hij er volledig door en moest opgenomen worden. Deze opname duurde zowat twee jaar en nu was hij door het uitvoeren van vrijwilligerswerk weer bezig. Hij hoopt binnen afzienbare tijd zijn oude werk weer te kunnen uitvoeren.
Ook over zijn eigen gezinsleven vertelde hij honderduit. Ik wist dat hij destijds vader geworden was van een drieling, maar die kinderen bleken ondertussen ook al 20 jaar jong te zijn en in Gent te studeren. De tijd vliegt inderdaad.

Ons gesprek duurde zowat een uur. En toen we afsloten vroeg hij me om eens langs te gaan of eventueel eens terug te bellen. Ik weet niet hoe ik moet denken over deze roepstem uit het verleden. We hebben elkaar leren kennen in 1979, tijdje samen opgetrokken en dan jaren niets meer van gehoord. Geen ruzie, gewoonweg uit het oog verloren toen hij een relatie begon met een meisje waarmee hij nog steeds samen is. Ik vernam destijds via via dat hij getrouwd was en korte tijd werd hij dus vader. Nu dit telefoontje. Of ik zelf contact opneem met hem weet ik niet.

We zien wel !