ik heb besloten deel te nemen aan de photo challenge 52 weeks en ga bijgevolg iedere week een foto van mijn stad/streek/buurt plaatsen. iK bijt de spits af met deze foto.
Vele jaren geleden was dit gebouw omgeven door een groot autokerkhof dat aanleiding gaf tot discussies en processen op “hoog niveau”. Nu blijft alleen nog dit gebouw over. De omgeving is ondertussen verkaveld. (wat anders?)
Fijne zondag !
Bieke kijkt door het raam van haar slaapkamer.
Ze ziet de zon laag in de blauwe, bijna wolkeloze hemel.
Het is nu eenmaal winter,
maar het voelt helemaal niet koud aan, integendeel.
Ze opent het venster en neemt plaats op de vensterbank.
Eerst met haar rug naar buiten,
dan plaatst ze één voor één haar voetjes op de vensterbank,
zodat ze met opgetrokken knietjes naar buiten zit te kijken.
De zon doet deugd en er is bijna geen wind.
Dan draait ze haar frêle lijfje nog meer naar buiten, zodat haar beentjes uit het raam slingeren. Beneden ziet ze de auto’s door de straat snorren . Veel mensen zijn de baan op om boodschappen te doen want het is weekend. Een wind steekt op en zorgt ervoor dat haar hemdje omhoog wappert. Precies een prille lentedag. De wind laat de krulletjes op haar hoofdje een dansje maken. Ze ademt diep om van de frisse lucht te genieten.
Ze wuift naar de overbuur die zijn oude Volkswagen aan het kuisen is. Net dat hij wilt terug wuiven komt zijn vrouw naar buiten en gebiedt hem naar binnen te gaan. Die vent is ook nooit op zijn gemak met dat dikke serpent.
Daar komt de visboer aangereden. Ook naar hem steekt ze haar hand op. Hij remt bruusk en zet de wagen aan de kant. Hij belt aan bij dat dikke serpent. Er is een hele discussie aan de gang. Zou zij last hebben van een rotte visgeur ? Nu kijken ze beiden in haar richting. Zijn ze bang dat ze meeluistert ? Met een rode kop springt de visboer in zijn wagen en rijdt vliegensvlug verder.
Twee jongens uit haar klas komen aangewandeld. Naar hen wuift ze niet. Ze ziet die pestkoppen al meer dan genoeg. De mannekes hebben haar echter wel gezien enbeginnen naar haar te roepen met hun baar-in-de-keelloze stem. Ze verstaat niet wat ze te vertellen hebben en trekt ongeïnteresseerd haar schouders op. Met haar hoofdje maakt ze een minachtend gebaar. Het kan haar allemaal niets schelen. Allemaal kinderpraat.
Enkele huizen verder ziet ze Liesje met haar papa in de deuropening staan. Liesje is even oud als zij. Nu en dan zijn ze vriendinnen, wanneer het hen beiden past. Liesje gaat tegen de muur een handstand uitvoeren. Van zodra Liesje op haar handen staat, zakt haar rokje omlaag en is haar roze K3-onderbroekje voor iedereen heel goed zichtbaar. “Bah, wie draagt dat nog op onze leeftijd ? Daar ben ik geen vrienden meer mee, zo’n kinderachtige trut !”
Het wordt frisser. De zon wordt gehinderd door een dikke wolk. Bieke krijgt het koud en trekt haar hemdje naar beneden. Ze rilt. Haar beentjes krijgen kippenvel. Net ze haar ene voet op de vensterbank zet om terug naar binnen te gaan hoort ze de remmen van een auto piepen, gevolgd door een doffe knal. Ze staat terug in haar kamer en kijkt nog even achterom om door het venster te kijken. Ze ziet een donkere rookwolk opstijgen. Deze straat wordt wel echt onveilig mijmert Bieke en doet het venster dicht.
Haar kleine poesje strekt zich uit op het bed en geeuwt verveeld.
Ik was 27 jaar jong toen ik in 1987 een groepje karateka’s bezig zag in een aparte zaal in de gym waar ik toen geregeld kwam trainen. Het sprak me wel aan maar dacht dat ik te oud was om hier nog mee te beginnen. Toen ik dit langs mijn neus weg zei tegen de uitbater antwoordde hij dat men van plan was om met een groepje 30 plussers van start te gaan. Of ik zin had om bij deze aan te sluiten ? Na wat wikken en wegen besloot ik het er maar op te wagen. Enkele proeflessen later besloot ik me in te schrijven. Na enkele maanden wist ik niet of dit het was wat ik wilde. Die club was erg wedstrijd kumite gericht en behalve klappen uitdelen en incasseren was er op dat gebied niet veel afwisseling te beleven.
Ik vorderde nochtans goed en na een tijdje deed ik al examen.
In de loop van het tweede seizoen kwam er een karateka van een andere club uit Roeselare regelmatig meetrainen. Op donderdag gaf hij zelf ook training in een gemeente hier in de buurt. Ik besloot om het daar eens te gaan bekijken en mee te trainen. Zijn aanpak was helemaal anders dan die in de club waar ik lid van was. Dan maar eens een bezoekje wagen aan de dojo waar hij zelf les volgt. Ik werd daar begroet door een kleine man met lang zwart haar en donkere baard die er de hoofdtrainer bleek te zijn. Hij was nogal nors en wantrouwig tegenover mij maar liet met toch meetrainen. Zijn manier van lesgeven was als een openbaring voor mij.
Toen ik weer terug naar mijn eigen club ging voelde ik me er niet echt meer thuis. Toch besloot ik verder te gaan en deed mee aan een volgend examen. Weer een rang hoger, maar de “liefde” voor de club was over.
Tussendoor ging ik ook in Izegem trainen. Daar was de sfeer na een tijdje ook niet zo best meer doordat de trainer met huwelijksproblemen te kampen had. Soms verscheen hij niet op het afgesproken uur en enkele keren kwam hij duidelijk onder invloed in de club aan. Daar kapte ik dus maar vlug mee. Toen er in korte tijd enkele zware ongevallen in mijn eigen club gebeurden tijdens het sparren werd het voor mij teveel. Ik ging naar de uitbater met de mededeling dat ik er mee stopte. punt !
Ik moet nog vermelden dat in dezelfde periode een aantal leden van de club samen met enkele karateka’s uit andere clubs besloten hadden een eigen club op te richten. De sfeer was bijgevolg beneden vriespunt. Zonder veel spijt besloot ik een streep te trekken onder dit hoofdstuk van mijn leven dat zo’n 2 à 3 jaar geduurd had.
Het karatepak werd definitief opgeborgen in de onderste lade van mijn kleerkast.
De tijd vliegt. Nieuwjaar 2014 is bij iedereen verteerd.
Geen recepties enz meer voor mij, behalve het jaarlijkse etentje op het werk maar da’s voor binnen enkele weken.
Nog een dagje werken en om 15 uur begint mijn weekend.
Hopelijk is iedereen nog in vorm !
Vanavond op deze blog deel 1 van mijn karate memoires,
ook al is het einde voor mij hier nog niet in zicht,
maar je weet nooit ! 🙂
fijne dag !
In de straten kan je momenteel zowel winters geklede of licht geklede mensen zien voorbij wandelen.
Echt koud is het momenteel niet.
Voor mij ook liever zo dan al die sneeuw van vorige winters.
Met dit weer kreeg onze dochter lentekriebels en toen ik woensdagnamiddag thuis kwam was ze druk bezig in de tuin te werken.
Het gras was veel te hoog naar haar zin.
En het onkruid moest er ook aan geloven.
Hopelijk blijft het weer nog een tijdje zo,
maar voor we het goed en wel beseffen kan het volop aan het winteren zijn.
fijne dag @iedereen !
enkele beelden uit de Roeselare waaronder een paar van de stationsbuurt. Het reuzenrad is ondertussen ontmanteld en de kerstbomen verdwenen in de hakselaar. Met andere woorden : het gewone leven is voor iedereen weer een feit.
Waarom Roeselare een “town to avoid” is moet je aan de fotograaf maar vragen ! 🙂
Na de uitschuiver met Driekoningen is het vroeg in de morgen reeds ! De nieuwe haan van boer Floris ligt stomdronken in zijn hok en is niet bekwaam om de morgengroet te brengen.
Dan maar een naald in het achterste van het varken gestoken opdat iedereen op tijd wakker getierd wordt. Lees verder
Het is 6 december :
Nonkel Juul en zijn twee handlangers gaan vermomd als de drie heiligen op kroegentocht.
Hier en daar bellen ze aan bij enkele ouderse jonge dochters om wat drinkgeld te krijgen, maar behalve een op hun kop leeggoten vollen pispot hebben ze nog niet veel ontvangen.
In café Transvaal is het vollen bak. Juffrouw Roofvoghel, Madame Poep en een illustere onbekende dame van het andere geslacht treden er op, ook verkleed als de drie koningen.
Hun interpretatie van de heilige geschiedenis is op zijn zachtst gezegd ende geschreven “afwijkend” van het origineel, maar geen één van de kroeglopers die hier over protesteert.
Vooral wanneer den Frank hardhandig in de welgevulde decolleté van den zwarten koning AKA Madame Poep voelt om zich ervan te vergewissen of dien zwarten wel helemaal zwart is wordt de sfeer sexplosief !
Garde Punaize heeft hiertegen protest aangetekend bij den onderpastoor en Ernest den Evangelist maar voorlopig ligt hij veilig opgeborgen in de kolenkelder van het café, flink vastgeketend zodat hij geen roet in het bier kan strooien.
Bieke heeft een broekje aangetrokken zodat niemand haar herkent en maakt met haar Iphone opnames van deze cultureel niet zo hoogstaande gebeurtenis. Hiermee zal ze vooral juffrouw Roofvoghel compromiteren indien ze nog dreigt haar achterste te bewerken met de haarborstel voor de minste fuitlitieten.
Dit alles krijgt zeker en vast een staartje !
Nu voor iedereen deze feestdagen achter de rug zijn moeten we er weer tegenaan !
Maar eerst dient de maag leeggepompt,
de darmen gereinigd
en natuurlijk lichaamsbeweging genomen te worden !
Real Jager en Redstar zijn daar natuurlijk mee bezig,
maar er zijn hier meer andere bloggers dan degene die ik hierboven vermeld.
Dus we gaan iets aan de conditie doen ! Lees verder
De dingen des levens ! 