Zo heb je van die dagen dat je de ene doodsmelding na de andere hoort.
Begin deze week belde mijn moeder mij om te zeggen dat de man van één van haar beste vriendinnen overleden is. De man is 85 jaar geworden en laat behalve zijn vrouw niemand na.
Deze morgen was de begrafenis in intieme kring en mijn moeder mocht ook aanwezig zijn.
Vanavond vertelde ze me via de telefoon dat het een vreemde begrafenis was.
Het was een burgerlijke begrafenis in het gebouw van de begrafenisondernemer.
Dit was niets voor haar.
Toen ik antwoordde dat ik dat wel zag zitten werd het een ogenblikje stil aan de andere kant.
Gisteren vond ik ook nog een doodsbrief in de bus.
Eerst dacht ik dat het van die oude man was, maar toen ik de enveloppe opende bleek het om een vroegere collega van me te gaan. Ik wist dat hij al enkele jaren ziek was, maar uiteindelijk heeft hij kort na zijn zestigste verjaardag de strijd verloren. Hij laat zijn vrouw en drie volwassen dochters achter.
Dit heeft stof tot nadenken en mijmeren over het leven.
Een mens moet genieten zolang hij of zij kan want voor je het weet is het allemaal voorbij.
Ashes to ashes
dust to dust.
Groetjes.
De dingen des levens ! 