De dingen des levens !

Vandaag was het een stressdag voor onze twee katers Louis en Felix. Zoals ieder jaar komen de dames van de dierenartspraktijk langs om onze katers eens goed binnenste buiten te keren.

Louis is een oude gezapige kater. Hij vindt het niet leuk wat die dames met hem doen maar laat hen uiteindelijk toch vaccineren en een pilletje slikken. Wel zal hij eens binnen gebracht moeten worden in de praktijk daar hij met een kies zit die zal moeten verwijderd worden.

Felix is een ander geval. Geen poesje om zonder handschoenen aan te pakken. Hij brulde, jankte en blaasde als een bezetene. Ook probeerde hij letterlijk van zich af te bijten. Toch moest hij er aan geloven. Wanneer ik dit schrijf ligt hij er uitgeteld bij. Zoveel agressie vraagt nu eenmaal veel energie.

Ziezo, dit was het weer voor vandaag. Rest mij jullie een fijne dag toe te wensen en tot de volgende.

🙂

Dinsdagavond toen ik terug naar huis fietste reed ik voorbij de kermis. Dit jaar staat ze er een volle week. Zelf ga ik nooit naar de kermis. Veel te druk. Ook toen de kinderen klein waren gingen we nooit. Veel te duur. Dan liever een ticket voor een pretpark waar ze zich voor die prijs op alle attractries kunnen uitleven.

Gezien ik dinsdagavond niet thuis was en het tijdens de dag druk had kwam er van bloggen niet veel in huis. Vandaar dus woensdagmorgen alleen een verhaal met nonkel Juul. Die stond al een tijdje op de planning.

Fijne dag verder en tot de volgende.

Buurman is ondertussen al enkele weken terug thuis na zijn rugoperatie. Wel mocht hij voorlopig van de dokter niet autorijden. Dus speelde ik in die tijd regelmatig taxi. Vorige week kreeg hij een document van de huisarts die bevestigt dat hij wel met de auto kan en mag rijden. Toch bleef bij hem de twijfel. Geen idee waarom, maar soit.

Gisteren had hij een afspraak op het stadhuis. Of ik hem wou brengen en bij hem blijven voor het geval hij een en ander niet begrijpt. Mij OK. Vooraleer het stadhuis binnen te stappen genoten we op een terras tussen de kermisattracties van enkele koppen koffie.

Goed op tijd stapten wij het stadhuis binnen. In no time had hij geregeld wat geregeld moet worden voor een nieuwe ID en rijbewijs. Binnen enkele weken ontvangt hij een brief met de pincode. Dan mag hij zonder afspraak de ID en rijbewijs ophalen. Ook kreeg hij de bevestiging dat hij wel degelijk mag autorijden. Een hele opluchting voor buurman.

Ondertussen was ik ook weer eens op het stadhuis. Niet meer het stadhuis waar ik decenia in gewerkt heb, maar het nieuwe dat vorig jaar open ging voor publiek. Ook het personeel is mij onbekend. Van mijn verleden als ambtenaar is geen spoor meer.

Dit was het voor vandaag.

Groetjes en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ik voel iets in mijn buik zegt nonkel Juul.
Gisteren weer teveel gedronken sneert nicht Irene.
Ik voel ook iets in mijn buik grapt Bieke.
Toch geen vlinders vraagt Mieke.
Daar ben je nog te jong voor antwoordt tante Martha.
Ik heb hier een leuk plaatje op de draaitafel liggen zegt Flip.

Snoepen mag natuurlijk, maar niet teveel. Wie weet heeft Bieke ook teveel gesnoept. Hebben jullie ooit vlinders in de buik gehad ?

Tot de volgende.

🙂

Ongelooflijk, maar het is weer vrijdag vandaag. De weken vliegen voorbij. Ook de jaren zijn voorbijgevlogen zoals bij dit koppel :

Met de jaren komen de gebreken. Veel mensen krijgen dan ondere andere last van hun rug.

Ook stelt men vast dat men heel wat verzameld heeft in die jaren. Soms mag er een deel van naar de kringloop of rommelmarkt.

Geniet alvast van deze vrijdag en het weekend. Voor je het goed en wel beseft is het weer voorbij.

Tot de volgende.

🙂

Vandaag eens een foto in plaats van een blog over “weet ik veel”.

Die hoogspanningsmasten staan hier vlakbij en zijn goed zichtbaar vanaf het speelpleintje dat ik regelmatig proper maak. Zulke masten vind ik altijd indrukwekkend om zien.

Verder komt mijn energie weer terug. Snipverkouden liep/loop ik er de afgelopen dagen bij. Geen idee waar ik die gevangen heb. Handen schudden of zoenen/knuffel geven doe ik niet. Toch kan ik niet stil blijven zitten.

Fijne donderdag en tot de volgende.

🙂

Normaal gezien ga ik op maandagmorgen even langs op het speelplein om er het zwerfvuil op te ruimen. Dit kon nu niet daar ik enkele boodschappen moest doen en tevens mijn buurman naar zijn kenisist brengen en terug.

Rond de middag bracht ik enkele flessen naar de glascontainer die vlakbij het speelpleintje staat. Niet alleen op het speelplein lag er zwerfvuil. Ook in de buurt van de glascontainer en de aanpalende parking lag er troep.

Ik besloot dan maar in de namiddag even mooimaker te worden. Gewapend met zak en afvalgrijper ging ik er op af. Aan de picknicktafel zaten een viertal kinderen en een iets oudere tiener. Zo te zien waren ze komen voetballen. . Toen de kinderen – die volgens mij uit het middenoosten afkomstig zijn – me in aktie zagen kwamen ze vliegensvlug op mij af. Ze wilden helpen troep opruimen. Van mij mochten ze om beurten met de grijper iets oprapen en in de zak deponneren.

Een dame die in de buurt woont kwam met haar husky op ons af. De kids waren onder de indruk van die grote hond. Ze wilden hem aaien maar durfden niet. De dame prees de jongens dat ze hielpen zwerfvuil op te ruimen.

De dame ging verder en dat deed ik ook. Met een volle zak vuil kwam ik terug thuis. Het pleintje lag er netjes bij toen ik vertrok, maar voor hoe lang ????

Tot de volgende.

🙂

Ergens begin jaren 90 van de vorige eeuw kwamen ze hier wonen : een echtpaar samen met haar moeder en een zoon. Achteraf zouden we vernemen dat ze nog een zoon hadden, maar die was reeds het huis uit. In 2000 kreeg die zoon een dochtertje bij een dame waarmee het verder mis liep. Resultaat was dat de kleine door het echtpaar werd opgevoed. Gezien het meisje min of meer de leeftijd van Eva had nam ik haar mee zwemmen en leerde haar fietsen. Dit op vraag van haar grootouders.

In 2023 stierf de vrouw. Haar man en de nog steeds inwonende zoon bleven achter. Ze beslisten om te verhuizen. Dit voorjaar vernam ik dat de zoon overleden was nadat hij in de nieuwe woning van de trap gevallen was. Vorige week liet een buur me weten dat nu ook de man overleden is. “Een oude boom verplant je zomaar niet” zei hij hierbij. Alleen hun andere zoon en diens dochter blijven nog over. Waar ze wonen of hoe het met hen gaat weet ik niet.

Ondertussen staat het huis dat zij huurden nog steeds te koop. Nu moet ik nog meer aan de tijd denken toen ze me opwachtten voor een praatje of om iets te vragen. “Time wait for no one” zongen de Stones en ze hebben gelijk.

Groetjes en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Ik heb slecht geslapen bromt nonkel Juul.
Iets op de maag blijven liggen na het even van gisterenavond nonkeltje vraagt Bieke.
Ik zal hier maar niet op antwoorden zucht tante Martha.
Ik heb ook onrustig geslapen, nachtmeries zegt Olman.
Wat heb je dan wel gedroomd vraagt Hans.
Dan maar een plaatje om bij te griezelen zegt Flip.

Hopelijk hebben jullie beter geslapen en gaan jullie vrolijk de nieuwe week tegemoed.

Tot de volgende.

Vandaag vieren de Katholieken dat Maria van de grond ging. “Van de grond gaan” heeft in mijn dialect een geile betekenis. Dus laat ons vieren en enkele weesgegroetjes bidden voor de eeuwige maagd.

Vandaag gaan we op zoek naar de ideale penis !

Dan is het nu tijd voor een ernstige reportage uit de oude doos van de VRT :

Het bloggen zit er weer op voor deze week.Geniet van dit (verlengd) weekend en tot de volgende !