Zaterdagnamiddag mocht Eva mee met de dochter van Ernest den Evangelist naar een lofprijzing in Kortrijk. Daar zou Eva deugd van hebben waren haar woorden. Voor alle zekerheid besloot ik ook maar mee te gaan. Je weet maar nooit.Eerst zouden we de trein nemen, maar een dame bood aan om te rijden.
Na een hachelijke rit in een voor mij te kleine auto kwamen we tenslotte aan waar we moesten zijn. Twee jonge dames in uniform kwamen ons tegemoed en wezen ons onze plaats aan. De band speelde luid. De zaal was al in de juiste stemming. Toen verscheen een grote zwarte manspersoon op het podium. Zijn opzwepende manier van praten bracht de zaal nog meer in stemming. Na zijn betoog liepen heel wat mensen naar hem toe voor genezing. Zo ook Eva die duidelijk onder de indruk was van dit alles. Met zijn grote hand hield hij één voor één bij het hoofd vast en riep de Heer om genezing.
Na een pauze van een half uur begon de band opnieuw totdat een andere spreker het woord tot ons richte. Weer was de zaal in vervoering. Nadien werd bij een jongedame de demonen verjaagd. Ze kronkelde in alle richtingen en leek hieronder te lijden.
Het was donker toen we naar buiten gingen. Gelukkig vond onze chauffeur vlug haar wagen terug. Na een rit door het centrum van Kortrijk vonden we de juiste weg terug. Eva was uitgeput door dit alles. Maar dra waren we terug thuis. Dit avontuur zat er op.
Groetjes.
🙂

