De dingen des levens !

Toen ik gisterenmorgen door het venster keek zag ik dat er sneeuw was gevallen, niet veel maar toch.

Had ik net mijn ontbijt achter de kiezen, mijn telefoon kwam tot leven. Het was buurvrouw. Die moest naar de dokterspraktijk maar dufde niet rijden. “Blijkbaar is het heel erg glad op de weg” wist ze te zeggen. Even later waren we samen op weg naar de dokter. Op de weg lag er een vuile brij. Niet ideaal voor fietsers. Toch kwamen we zonder kleerscheuren en blikschade ter plaatse.

Onze katers keken verwonderd naar dat wit in onze tuin. Felix de zwarte kater bleef niet lang buiten. Louis, de brommende kater, vond weldra een plekje tegen onze garage en genoot van de zonnestralen op zijn vacht.

Tegen de avond kreeg ik terug een telefoontje van de buurvrouw. Ze had het toch geriskeerd om de kleine van haar dochter van school te halen, maar toen ze naar huis wou rijden gaf de batterij van haar auto de geest. Of ik de kleine kon ophalen en naar haar huis brengen. Ondertussen zou haar zoon afkomen met startkabels. Zo gezegd, zo gedaan.

Zo zie maar wat je op zo’n winterse dag kan meemaken. Voor vandaag nog een laagje en de rest van de week voospellen ze vooral regen. Dat belooft.

Fijne woensdag.

🙂

Gisternmorgen was ik op het stationsplein. Daar was men druk bezig alle feestmateriaal aan het afbreken. Ondermeer het reuzenrad werd vakkundig ontmanteld.

Op de Grote Markt zal men ook druk bezig zijn met afbreken, maar daar ben ik niet geraakt. Het begon te hagelen en ik was met de fiets. Niet leuk om dan rondjes te fietsen. Als de bliksem naar huis gereden.

Yep, het is gedaan met de kerst- en nieuwjaarsperiode. De volwassenen terug aan het werk en de jeugd terug op de schoolbanken. Leve de routine van elke dag.

Vandaag is het “Driekoningen”. Vroeger werd dit gevierd, maar daar merk ik tegenwoordig niets meer van.

Dit was het voor vandaag. Rest mij jullie een fijne dinsdag te wensen.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Vandaag weer naar school zegt Bieke.
Gelukkig moet ik niet meer gaan werken zegt nonkel Juul van achter zijn daklozenkrant.
Mijn man mag niet thuisblijven sneert buurvrouw Erna.
Ik heb werk genoeg op ons zendschip zegt Oma.
January is ook de naam van een meisje, net als bij voorbeeld April zegt Mieke.
Hoeze, ken jij haar dan vraagt Flip.

Ziezo, scholen weer open, de grote mensen weer naar hun werk. Leve de gewone gang van zaken.

Tot de volgende.

🙂

In opdracht van Bert een verhaal schrijven waarin de drie opgegeven woorden in moeten voorkomen. Wil jij ook eens meedoen met deze leuke schrijfopdracht? Klik dan op de volgende link.

https://sportnietaltijdleuk.com/

Deze keer zijn de woorden: Rioolzuiveringsinstallatie, Rehabilitatie en Overgevoelig.

Nonkel Juul staat met zijn handen in de zakken te kijken naar de Rioolwaterzuiveringsinstallatie aan de rand van het dorp.
“Een mens leert hier nederigheid,” zegt hij plechtig. “Alle shit komt hier samen.”

Bieke rolt met haar ogen. “Nonkel, dat kan ik ruiken hoor.”
Mieke knijpt haar neus dicht en doet een stap achteruit. Ze is wat overgevoelig voor geuren, dat weet iedereen. Vooral de winden van nonkel Juul en Connie zijn niet te harden.

Juul knikt begrijpend. “Dat is niets om je voor te schamen. Ik ben zelf ooit overgevoelig geweest voor mosterd en gezag.”
Bieke lacht. “En hoe ben je daarvan genezen?”
“Door rehabilitatie,” zegt Juul ernstig. “Ik heb leren aanvaarden dat mosterd sterker is dan ik.”

Ze wandelen verder langs het hek. Mieke ademt diep in, ondanks de geur. “Weet je,” zegt ze, “misschien is dit ook een vorm van rehabilitatie. Leren omgaan met wat ongemakkelijk is.”
Bieke knikt. “Zoals met Finneke.”

Juul wijst naar de installatie. “Zie je wel? Zelfs vuil water krijgt hier een tweede kans.”
Mieke glimlacht. “Dan is er hoop voor Finneke en dikke Annie.”

Dit was dus de laatste opdracht van 2025 en de eerste die ik publiceer in 2026. Fijn weekend en tot later.

🙂

Woensdag 31 december nog even op stap geweest met Eva. In het winkelcentrum is er een nieuw filiaal van de Hema. Daar wou Eva even langs. We waren enkele minuten te vroeg. Na het nemen van de foto ging de deur open.

Dit is dus de laatste foto die ik afgelopen jaar genomen heb. Ik heb nog enkele foto’s die ik hier zal posten uit 2025. Nu heb ik een heel nieuw jaar om foto’s te nemen. Wat een luxe.

Fijne donderdag.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

2025 zit er op zegt nonkel Juul
Het jaar is rap voorbij gegaan antwoordt Oldman.
Ik ben benieuwd wat het nieuwe jaar ons zal brengen zegt Bieke.
Daar kijk ik ook naar uit zegt Mieke.
Dat zullen we wel zien zegt tante Martha.
Wat zullen we dan zien vraagt Flip.

Alvast iedereen bedankt om het afgelopen jaar hier langs te komen en reacties achter te laten. Hopelijk zien we elkaar in 2026 nog veel.

Groetjes.

🙂

Binnenkort komt er daar waar voorheen een “vlaamsche” bakkerij gevestigd was een “Turkse” bakkerij open. Op zich niets speciaals, maar waarom hierover een blogpost ?

Vroeger hadden we in de Ardooisesteenweg nabij het station een Turkse bakker. Daar kwam veel volk in allerlei kleuren en religies over de vloer want die had lekker brood. Jammer genoeg kwam hieraan een eind en werd de zaak een restaurant.

Begin januari komt er in de Noordstraat een nieuwe Turkse bakker. Vandaar de naam Noordbakker. Die start begin januari. “We combineren er de typische lekkernijen van een warme Turkse bakker met traditionele Belgische producten zoals belegde broodjes en een klassiek bruin brood.” aldus de toekomstige uitbaters. Daar zal ik vast en zeker even langs gaan.

Over deze zaak is al heel wat te doen geweest op Facebook. Sommigen vinden het niet kunnen dat die vreemde zaken er voor zorgen dat ze Roeselare als het ware niet meer herkennen. Kortom : vluchtelingen en andere mensen van vreemde origine zijn hier om te profiteren en als ze dan toch werken of een zaak beginnen is het weer niet goed. Probeer daar maar logica in te vinden.

Ziezo, dit was het voor deze tweede kerstdag. Geniet verder van de feestdagen.

🙂

Eens op een regenachtige winteravond rijden Maria en Jozef door de stad. De navigatie hapert, parkeerplaatsen zijn schaars en elk hotel is volgeboekt door een congres. Bij de laatste receptie schudt de nachtportier zijn hoofd. “Alles bezet,” zegt hij, en wijst dan naar een leegstaande loods achter het gebouw. “Niet ideaal, maar droog.” Ze nemen het aanbod aan.

De loods ruikt naar karton en olie. Tussen fietsenrekken en stapels dekens zetten ze zich neer. Maria ademt diep, Jozef zet zacht muziek op zijn telefoon. Om 23:48 uur wordt Jezus geboren, terwijl buiten de sirenes wegsterven en de regen tegen het golfplaten dak tikt. Een vrijwilliger van de nachtopvang brengt warme thee en glimlacht: “Welkom, kleine.”

Aan de rand van de stad zitten drie koeriers pauze te houden. Hun apps pingelen tegelijk: een storingsmelding, alle kaarten wijzen plots naar dezelfde plek. Boven de loods flikkert een drone met kapotte verlichting, als een vreemde ster. Nieuwsgierig volgen ze de route. Ze komen aan met rugzakken vol energierepen en een oude teddybeer. “We wisten niet waarom,” zeggen ze, “maar het voelde belangrijk.”

Even later stoppen er elektrische steps. Influencers, aangetrokken door het gerucht van iets bijzonders, streamen live. Een verpleegkundige deelt foto’s in een groepschat: Er is hoop vannacht. Mensen brengen soep, luiers, stilte.

Tegen de ochtend verschijnt een delegatie van een techbedrijf, met geschenken en woorden over innovatie. Ze knielen onhandig tussen de fietsen. Maria lacht, Jozef bedankt hen. Jezus slaapt, ongestoord.

Wanneer de zon opkomt, lijkt de stad even zachter. De loods blijft gewoon een loods, maar wie er was, voelt het: midden in beton is iets nieuws begonnen. Geen groot spektakel, wel een begin dat mensen bij elkaar brengt, hopen we toch !

Fijne feestdagen.

🙂

Schrijf een verhaal in 300 woorden zonder het gegeven woord te gebruiken, laat je jouw bijdrage achter in het reactie veld? Je hebt tot de 27e Januari de tijd om er een mooi verhaal van te maken. Ik en vele andere deelnemers kijken er naar uit.

Geesje heeft ditmaal gekozen voor RIVIERBEDDING

Nonkel Juul staat vlak bij de rivier op een strook kiezels en gras die volgens hem “strategisch nat” is. Bieke en Mieke zitten op een omgevallen boomstam en kijken toe hoe Juul een meetlint uitrolt dat meteen weer oprolt. “Het meetlint is verlegen,” zegt hij. “Dat moet je respecteren.” “Waarvoor meten we eigenlijk?” vraagt Mieke. “De breedte van het kabbelen,” antwoordt Juul. “Dat verandert per humeur.” De rivier glanst en doet alsof ze luistert. Bieke gooit een steentje. Plons. “Dat was een vrolijke plons,” zegt ze. “Noteer ik,” zegt Juul, terwijl hij in een schriftje schrijft zonder pen.

Er komt een eend aangewandeld, gevolgd door nog twee. Ze stellen zich in een rij op, duidelijk met verwachtingen. Mieke haalt een broodje tevoorschijn. De eenden knikken. “Zie je,” fluistert Juul, “georganiseerde maffia.”

Juul zet een pispot op zijn hoofd. “Veiligheidshelm,” legt hij uit. Hij stapt een pas achteruit, glijdt over natte stenen en maakt een sierlijke halve draai die niemand gevraagd heeft. Hij staat vlug weer recht . “Balans is een noodzaak.” Bieke applaudisseert overdreven. “Nog eens!”
“Wetenschap herhaalt zich,” zegt Juul, en glijdt alsnog uit. Eén sok wordt nat. De andere sok kijkt verontwaardigd. Mieke lacht zo hard dat ze haar broodje laat vallen. Een eend pakt het en rent weg. “Diefstal,” zegt Juul. “Maar met toestemming.”

Ze gaan zitten. De zon komt even door. De rivier maakt kleine geluiden, alsof ze giechelt.
“Conclusie?” vraagt Bieke. Juul denkt na. “Water wint altijd, eenden werken samen, en sokken hebben gevoelens.” Mieke knikt ernstig. “Dat lijkt me juist.”

Een roze flamingo drijft voorbij, niemand weet van waar die komt. “Gegroet,” zegt onze nonkel.
Ze blijven kijken tot de flamingo verdwijnt. Het kabbelen gaat door. onze vrienden ook.

Dit was het dus voor vandaag. Tot de volgende !

😉

Felix is nu al een tijdje bij ons en nog steeds leren we elkaar beter kennen. Toen hij in de zomer van 2024 bij ons binnen kwam en zich settelde was hij redelijk schuw. Eten geven en aaien mocht wel, maar daar bleef het bij. Toch leek hij het bij ons naar zijn zin te hebben.

Na meer dan een jaar bij ons te wonen en ons dus te kennen komt hij bij ons op schoot. Eerst bij Greet, nu ook bij mij. De foto is genomen terwijl hij spinnend bij mij op schoot zit.

Wat ons ook opvalt is dat hij het liefst eten van bij ons heeft zoals schellekes vlees of vis. Met kattenvoer heeft hij het soms moeilijk, maar als de honger het groots is……..

Nee, ongeluk heeft deze zwarte kat ons niet gebracht. Het is een lieve en dankbare kater die beseft dat hij het goed bij ons heeft na lang op straat te hebben moeten leven. Waar en bij wie hij vandaan komt zullen we wel nooit weten. Hij was niet gechipt wel gecastreerd.

Dit was het weer voor vandaag. Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂