De dingen des levens !

Gisteren schreef ik dus dat ik zondag naar de Moorseelsesteenweg gefietst was waar ze ter hoogte van het Sterrebos de straat volledig vernieuwd hebben.

Net toen ik stopte om enkele foto’s te nemen kwam een koppel dichterbij. “Wie we daar hebben” hoorde ik de man zeggen. Ik keek op en herkende ze onmiddellijk. Het was een koppel dat ik kende van tijdens mijn vorig leven als karateka.

Beiten waren blij me terug te zien. “Da’s lang geleden” zei de man. Voor ik het goed en wel besefte waren we bezig herinneringen op te halen. Ook vroeg ik hoe het nu gaat met de club. “We worden allemaal een jaartje ouder” begon hij. Blijkbaar trekt de club geen jong bloed aan. Tenslotte vroeg ik hoe het met de jeugdafdeling gaat. “Jij wordt gemist maat. Zonder jou en je naamgenoot was het over. Er komen nog kids, maar het is niet meer zoals vroeger. De huidige trainers vinden het meer dan genoeg, maar nogmaals zoals vroeger is het niet meer”.

Ik nam afscheid en reed verder. Enkele foto’s en terug naar huis. Dat laatste wat hij gezegd had spookte door mijn hoofd. Geen idee dat ik destijds zoveel betekende. Het is 10 jaar geleden en wat geweest is is geweest. Ik zie mezelf niet meer in zo’n wit kostuumpje rondhuppelen. Maar zijn woorden hebben toch ergens deugd gedaan.

Dit is het voor vandaag. Tot de volgende !

😉

De werken aan de Moorseelsesteenweg die halfweg 2025 zijn gestart zijn afgerond. Fietsers en automobilisten kunnen opnieuw vlot door. Met deze heraanleg zetten Stad Roeselare, Provincie West-Vlaanderen en Aquafin samen een belangrijke stap voor een propere Regenbeek en veilige fietsinfrastructuur aan het Sterrebos. 

De heraanleg betekent een enorme verbetering voor de veiligheid van de vele fietsers. Het oude fietspad tussen de Vijfwegen en de Sterrebosdreef was te smal en lag dicht bij geparkeerde wagens. Nu ligt er aan beide kanten van de Moorseelsesteenweg een veilig fietspad, dat mooi aansluit op de bestaande fietspaden richting Rijksweg. 

Zondag nam ik nadat ik bij mijn moeder geweest was de fiets en reed naar de Moorseelsesteenweg. Eens het resultaat van al die werken van dichtbij bekijken.

Het resultaat mag volgens mij gezien zijn. Leuk vind ik dat houten wandelpad dat men rond de vijver aangelegd heeft. Er liggen nog bomen te wachten die moeten geplant worden. Het kan dus alleen maar mooier en aantrekkelijker worden.

Aan de overkant is het Sterrebos met het kasteel dat ik hier vroeger reeds getoond heb; Er was al veel volk in en rond het bos. Dit wordt een drukte van belang deze lente en zomer vermoed ik.

Dit was het voor vandaag. Fijne dag verder en tot de volgende.

🙂

Afgelopen zondag was ik bij mijn moeder in het WZC. Samen gingen we naar het cafetaria. Dan wilt ze een ijsje uit een beker. Zodra het bestelde op onze tafel stond zag ik dat ze problemen had. Ze wist duidelijk niet hoe met de lepel om te gaan. Dan haar maar even helpen. Het kwam er op neer dat ik haar voede zoals met een baby of peuter doet. Ik bedacht dat we even hulpeloos eindigen als dat we geboren werden.

Even later trokken we naar de zaal waar ze samen eten en enkele activiteiten doen. Eens aan tafel bracht een medewerkster haar taartje. Weer hetzelfde scenario. Ik moest haar helpen. Een medewerkster kwam kijken of ze hulp nodig had, maar ik zei dat ik die al gaf. De dame bedankte me.

Achteraf gingen we op het terras even in het zonnetje zitten. Een andere bewoonster en een familielid zater daar reeds. De bewoonster groette me bij mijn naam. Vond ik een beetje vreemd want ik ken haar helemaal niet. Maar dit terzijde. Met zijn vier genoten we van de lentezon. Wel een fris windje maar dat mocht de pret niet drukken.

Na een tijdje trokken we naar haar kamer. Afscheid nemen en tot de volgende.

Jullie ook tot de volgende.

🙂

DE LETTER “K” !

Nieuw jaar… nieuwe foto-uitdaging in blogland.. Melody begon een Alfabet
een foto passend bij het ABC

De K van koffiezet ofte Koffiemachine.

Ik heb mijn vast ritueel om als ik om half acht opsta om eerst en vooral de koffiezet aan het werk te zetten. Even later kan ik dan ontbijten met een verse hete kop koffie. Eva drinkt geen koffie en Greet drinkt even later ook koffie.

Wat je zoal kan beleven met een koffiemachine zie je in het filmpje hieronder :

Ziezo, dit was het weer voor deze week. Geniet deze dinsdag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Lopen er vreemde vogels rond vindt nonkel Juul
Over wie heb je het vraagt Oldman.
Jij bent zelf maar een rare kwast sneert buurvrouw Erna.
Op die nieuwe school zal ik niemand kennen zegt Bieke.
Je zal vlug nieuwe vrienden ontmoeten zegt Oma.
Mag ik ze ook ontmoeten vraagt Flip.

Fijne maandag.

😉

Gisteren in de namiddag moest ik het meisje ophalen van school. Ik was er vroeg bij. Anders is het onmogelijk om nog een parkeerplaats te vinden als ik juist op tijd kom. Aan de school is het dan een komen en gaan van voetgangers, fietsers en auto’s.

Ik had geluk en vond een plaatsje nabij de school. Daar ik nog ruim tijd had maakte ik een wandelingetje. Het buurthuis is daar vlakbij maar op donderdag dicht. Dan maar wat meer wandelen. De parkeerplaats waar ik normaal gezien altijd kan pârkeren is nu een bouwwerf als het ware. Ook vlak voor de school worden de voetpaden uitgebroken.

Elders in de stad is het niet anders. Het lijkt of heel Roeselare één grote bouwwerf is. Achteraf zal het – hopelijk – mooi zijn.

Dit was het voor deze vrijdag de 13de. Er wordt veel regen voorspeld, dus dat betekent binnen blijven.

Tot de volgende.

🙂

Om de veertien dagen heeft ze haar dochter bij zich. In die week vraagt ze me regelmatig de kleine naar school en terug te brengen. Deels omdat ze last heeft van haar rug, deels omdat de baby gezondheidsproblemen heeft. Ze heeft wel een fietskar maar met zijn zwakke gezondheid is dit niet alijd een optie.

Gisteren stond ik aan de schoolpoort te wachten tot die open ging. Een man van vreemde origine die ik al enkele malen gezien had kwam op mij af. We hadden het over zijn zwaar werk en het feit dat hij tot zijn 67ste verjaardag moet werken. Hij vroeg me hoeveel jaar dat nog is. 19 was de uitkomst van mijn rekensom. Hij vroeg waar ik werkte. Toen ik hem liet weten dat ik al een tijdje op pensioen was keek hij vreemd op en vroeg hoe oud ik was. Toen ik hem mijn leeftijd liet weten keek hij me vol verbazing aan. “Ik dacht dat je pas 50 was”.

Tenslotte ging de schoolpoort open. We gingen naar binnen . Even later kwam het meisje op mij af. Ik zag de man met een jongen. We zegden elkaar goede dag en verdwenen in de massa ouders, grootouders en kinderen.

Dit was het dus voor deze nog jong uitziende blogger.

Fijne donderdag en tot de volgende.

🙂