We hebben vandaag les geschiedenis zegt Bieke Ja, de juf zal hebben over het oude Egypte zegt Mieke. Volgens mij is daar alleen maar zand antwoordt Nonkel Juul. Ben jij daar misschien al geweest vraagt Flip. Vertel ons vanavond dan maar wat jij over dat land geleerd hebben besluit Oma.
En nu allemaal oefenen om te wandelen zoals Toeter and Kamon en Cleopatra. Hopelijk brengen we Sjeik El Kanikakh niet op ideeën.
Vandaag komt de sint bij de brave kindjes hier in België. Veel leuk speelgoed en snoep zal er uitgedeeld worden. Gisteren was de sint in Nederland. Die hebben dus al hun deel gehad.
Wie vandaag ook reden tot vieren heeft is onze Eva. Zij was een geschenk van de sint en zijnen Piet. Dit belooft een leuke en drukke dag voor haar te worden. Hoe het verlopen is lees je wellicht volgende week.
De eerste maal dat de stadsarchieven van Roeselare melding maken van “brandbestrijding” is in 1499. Er is dan sprake van de aankoop van een emmer en een vat ter waarde van 12 shilling ten laste van de Stadskas. Deze waren tijdens bluswerkzaamheden verloren door een Pieter Coene en een Katelijne van Houte. De brandbestrijding was toen nog georganiseerd op buurtniveau waarbij buren elkaar hielpen en het blusmateriaal bestond uit emmers, vuurzwepen, ladders en ander bruikbaar handmateriaal.
Ook tijdens deze donkere dagen schijnt nu en dan de zon. Dan neem ik de fiets om naar mijn bestemmingen te trekken. De kans is dan groot dat ik hier en daar foto’s neem.
Zo zag ik de kans om een foto te nemen van de toren van de brandweerkazerne. Binnen de kazerne bevindt zich een grote mural. Als er publiek toegelaten wordt zal ik even langs gaan om die op de foto te krijgen. Of die mural op de toren deel uitmaakt van een geheel weet ik niet.
Nu hopen op enkele zonnige droge dagen. Ook hopen dat ik dan tijd vind om er op uit te trekken met fiets en telefoon. Ik heb het druk hoor sinds ik op pensioen ben. 🙂
Dit was het weer voor vandaag. Rest mij jullie een fijne donderdag te wensen.
Zondag was ik met Eva in Dadizele, een plaats gelegen tussen ruwweg Roeselare en Menen. Daar is een groot tuinbouwcenter en Eva wou er even heen.
Binnen was het van kop tot teen in kerststemming. Gezien het vroege uur was het er nog niet druk, maar toch liepen er al mensen met winkelkarren vol kerstversieringen en kerstbomen richting kassa. Het kan niet op. Gelukkig vond Eva vlug wat ze wou hebben en waren we na een uur ofzo terug thuis.
Ook aan de lengte van de dagen is het te merken dat we vlug naar het einde van dit jaar trekken. De zes donkere weken sprak men vroeger over deze periode. Niet mijn favoriete periode van het jaar, maar we moeten er door.
Nonkel Juul werd op een dinsdagmorgen wakker van een geluid dat klonk alsof iemand een xylofoon aan het villen was. Het bleek echter Bieke te zijn die probeerde een wekker te repareren door er heel hard tegen te schreeuwen.
“Hij tikt niet meer,” zuchtte ze. “Misschien is hij bang,” zei Nonkel Juul plechtig. “Of misschien heeft hij gewoon vakantie.”
Op dat moment stormde een geit binnen die Juul ooit had gewonnen in een tombola zonder de bedoeling mee te doen. De geit droeg een mijnwerkershelm met lichtje.
“Waarom draagt die geit dat?” vroeg Bieke. Voordat Juul kon antwoorden, kwam een mijnwerker uit de kelder gekropen. Een echte, met kolenzwarte wangen en een blik alsof hij net 40 jaar in een gang had gezocht naar de uitgang van de mijn.
“Uw kelder,” zei de mijnwerker, “zit vol gangen die volgens mij niet zouden mogen bestaan. Ik ben er gisteren per ongeluk in gevallen toen ik op zoek was naar mijn boterhamdoos. Ik heb een ondergrondse rivier gevonden die enkel lawaai maakt als niemand kijkt.”
Juul knikte alsof dit dagelijks nieuws was. “Ja, ja. Die rivier. Ze luistert niet graag.”
De geit mekkerde instemmend, drukte op het knopje van de wekker en tot ieders verbazing begon het ding luid te zingen. Niet te rinkelen. Te zingen. Een schlager uit 1983, compleet met valse achtergrondkoortjes.
De mijnwerker besloot ter plekke dat de kelder te vreemd was voor verder onderzoek. Hij klom naar buiten, gevolgd door de geit die nu deed alsof ze een officiële veiligheidsinspecteur was.
Juul pakte de zingende wekker vast. “Wel,” zei hij, “als dit ons wakker houdt, hebben we geen koffie meer nodig.”
“Of oren,” mompelde Bieke terwijl de wekker zijn vierde bisnummer inzette.
Waar is Tol Kerkhof gebleven vraagt nonkel Juul. Die is ergens op zolder aan het spoken antwoordt tante Martha. Mijn man mag niet in spoken geloven bromt buurvrouw Erna. Ik dacht al dat jij een spook was zegt Oldman. Ik ga eens kijken wat Tol daar boven uitspookt zegt Bieke. Ik ga mee zegt Flip.
Spoken of niet, geniet van deze nieuwe maand vol feesten en wat nog meer.
Schrijfopdracht van Geesje, 300 woorden schrijven over woestijnzand, maar het niet vernoemen.
Nonkel Juul had altijd beweerd dat hij “perfect weer kon voorspellen”. Dat bleek opnieuw onwaar toen hij samen met Bieke en Dikke Annie een wandeling maakte door de duinen. Het begon allemaal met een zacht briesje dat door Juuls oortjes floot alsof iemand een fluitles volgde in zijn hoofd.
“’k Voel het,” zei hij plechtig. “Er komt een wervelende woestijn-wals aan.”
Bieke rolde met haar ogen. “Nonkel, je voelt alleen dat je oorharen te lang zijn.”
Maar voor iemand nog iets kon zeggen, begon het hele duinlandschap te bewegen. Een gigantische wolk van los, kriebelend woestijnpoeder kwam op hen af alsof de natuur zelf een gigantisch tapijt probeerde uit te kloppen.
Dikke Annie, die doorgaans niet snel onder de indruk was — behalve door buffetformules — gilde: “Mijn boterhammen! Ze gaan vol kruimels zitten!” Ze trok haar rugzak open, stopte er snel haar broodpotje in en probeerde dan zichzelf ook in de rugzak te proppen. Het lukte half.
Bieke hield zich ondertussen vast aan een sint-jakobsschelp die er al eeuwen lag en daar precies ook klaar voor was. “Waarom zijn we hier eigenlijk?” riep ze.
“Avontuur!” schreeuwde Juul terwijl de wind zijn pet afrukte en die als een hysterische frisbee wegvloog. Hij rende erachteraan, werd meteen omvergeblazen, en rolde door de duinen als een menselijke boule die haar team minstens twintig punten zou bezorgen.
De lucht werd nog donkerder. Het poeder sloeg overal in: in schoenen, oren, en vermoedelijk ook in Annie’s ziel. “Ik proef vakantie!” riep ze vrolijk.
Toen het eindelijk ophield, zaten ze alle drie half begraven. Juul stak zijn hoofd boven het duin uit en sprak: “Zie je wel? Perfect voorspeld.”
Bieke en Annie keken elkaar aan.
“Nonkel…” begon Bieke. “Ja?” zuchtte hij. “Wij kiezen morgen het uitstapje.” En voor het eerst die dag was het zéér, zéér stil.
Verder hier ook alles rustig. Vandaar dit intermezzo.
De Bonte Os is een hotel vlakbij het station. Het is in 1903 begonnen als Beenhouwerij. Tegenwoordig kan je nog zien dat het ooit een beenhouwerij was.
Het was destijds een van de hoogste gebouwen in centrum Roeselare. Tegenwoordig heeft het het moet afleggen tegen Roelevard wat hoogte betreft. Binnen enkele jaren komen er nog hoge gebouwen bij.
Via de link kan je nog enkele foto’s van dit gebouw zien.
Zondag waren Greet en ik op bezoek bij haar moeder in het WZC De Zilverberg. Het WZC is genoemd naar de plaats die sinds lang zo bekend is bij de bevolking.
In 1935 werd Zilverberg een zelfstandige parochie, die delen omvatte van de parochie van Rumbeke en de Heilig Hartparochie van Roeselare. In 1936 begon de bouw van een kerkgebouw naar ontwerp van Jan Callant. In 1939 werd de kerk ingewijd.
Het WZC telt 8 kleine leefgroepen waarin telkens slechts 15 bewoners samenwonen.
Mijn schoonmoeder was blij ons te zien. Ze dacht wel eerst dat Greet haar zus was. Mij herkende ze direct. We zaten aan een grote tafel met nog enkele bewoners. Een man die naast mij zat stelde heel de tijd dezelfde vragen. Zijn kortetermijngeheugen is duidelijk zoek.
Dit was het voor deze dinsdag. Fijne dag en tot de volgende.
Er komt een circus naar het dorp zegt nonkel Juul van achter zijn krant. Mogen wij dan naar de leeuwen gaan kijken ? vraagt Mieke Zullen er ook hondjes optreden ? vraagt Flip Naar het cirus gaan kijken is zonde van je geld bromt buurvrouw Erna Ik wil alleen de clowns zien zegt Bieke. Dan ga ik met je mee zegt Oldman.
Deze week dus weer eens een gouwe ouwe om mee te starten.
De dingen des levens ! 