De dingen des levens !

De band werd in 1969 opgericht door toetsenist Vincent Crane en drummer Carl Palmer, die beiden in The Crazy World of Arthur Brown hadden gespeeld.

Het eerste optreden was op 29 augustus 1969 in het Londense Lyceum Theatre, met Deep Purple in het voorprogramma. In 1971 trad gitarist John Du Cann toe, maar in hetzelfde jaar verliet Carl Palmer de band om met Keith Emerson en Greg Lake de progressieve rockband Emerson, Lake & Palmer op te richten.

Doorheen hun geschiedenis was toetsenist Vincent Crane het enige constante lid en schreef het grootste deel van hun materiaal. Hun geschiedenis wordt bepaald door twee perioden: het begin van het midden van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig. De band onderging radicale stijlveranderingen, maar ze zijn vooral bekend om het harde, progressieve rockgeluid van hun hitsingles ” Tomorrow Night ” (UK No. 11) en “Devil’s Answer” (UK No. 4), beide in 1971.

Vincent Crane stierf op 14 februari 1989 aan een overdosis pijnstillers. In 2016 speelde een nieuwe line-up van Atomic Rooster samen met toestemming van Crane’s weduwe.

Als afsluit laat ik Devil’s Answer op jullie los.

P.S. : Dit is (voorlopig) de laatste aflevering van muziek op zondag over progressieve rock. Vanaf volgende week zondag start ik een reeks afleveringen over gitaar pop en rock uit de jaren 1980 – 1990. Geen hairbands of grunge maar indie uit de UK en USA. Geen idee waarover het gaat ? Wacht maar af.

Geniet van deze zondag.

🙂

Toen ik deze morgen wakker werd viel het me op hoe stil het is. De storm is zo te horen weg. Behalve een afgekraakte tak van een boom die duidelijk ziek is hebben we geen schade. Een ouder koppel uit onze straat hun omheining ligt grotendeels plat en bij buurman Ronny is er een dakpan gesneuveld.

Veel materiele schade in de streek. Ik las ergens dat er windsnelheden waren tot 135 km per uur. Nu afwachten of er morgen weer een storm opsteekt zoals ze min of meer voorspeld hebben.

Groetjes.

🙂

Gisteren werd mijn moeder geopereerd aan haar dijbeen. Vandaag kon ik haar weer bezoeken. Was ze voorheen al verward, nu is ze helemaal het noorden kwijt. Derhalve heeft men haar in een eenpersoonskamer geplaatst. Daar stoort ze niemand.

De foto nam ik door het venster van haar kamer. Een ver zicht letterlijk. Dat heb je steeds minder en minder.

Terwijl ik dit tiep begint de wind steeds maar harder te worden. Oppassen dat we niet wegwaaien. Men voorspelt windsnelheden van 80 tot 120 km per uur. Dat belooft.

Groetjes.

🙂

Toen ik gisteren even naar het huis van mijn moeder fietste nam ik deze foto. De bleekblauwe lucht moest spoedig plaats maken voor zwarte wolken. Toen ik terug thuis was gingen de hemelsluizen open. Ik was dus net op tijd thuis.

Vandaag is boodschappendag samen met Eva. We hebben van alles nodig.

Groetjes en tot dan.

🙂

De laatste tijd kwamen hier weinig tot geen nieuwe posts. Ik wou wel maar het lukte me niet. Teveel aan mijn hoofd.

Heel wat spullen in het huis van mijn moeder zijn reeds opgeruimd. Je kan al merken dat er niemand meer woont. Grote Muis heeft heel wat mee mogen nemen.

Gisteren zondag kreeg ik een telefoontje van het rusthuis. Mijn moeder was weer eens gevallen. Nu was er iets gebroken. Of ik met haar identiteitskaart kon komen. De ambulance was reeds onderweg.

Blijkbaar is haar been gebroken. Morgen dinsdag wordt ze geöpereerd. Dan zal ze revalidatie nodig hebben. Dit is nog maar eens een bewijs dat ze niet alleen kan wonen zonder verzorgend personeel in de buurt.

Groetjes.

🙂

Ian McDonald (Londen, 25 juni 1946 – New York, 9 februari 2022) was een Brits musicus. McDonald was een van de pioniers van de progressieve rock.

McDonald kreeg zijn muzikale opleiding in het Britse leger. Vijf jaar lang had hij gediend, alvorens hij samen ging werken met de band Giles, Giles & Fripp, wat leidde tot de oprichting van King Crimson.

De eerste line-up van King Crimson omvat naast McDonald Robert Fripp, Pete Sinfield, Greg Lake en Michael Giles. King Crimson in deze samenstelling was een revelatie in de moderne muziek.

McDonald schreef niet alleen, hij maakte muziek, bespeelde een enorme hoeveelheid verschillende instrumenten (saxofoons, fluit, keyboards, gitaar, mellotron, houtenblaas-instrumenten, etc). Met King Crimson trad McDonald een tijd op, en werd In the Court of the Crimson King opgenomen, een elpee die gezien wordt als een van de grondleggers van de progressieve rock.

Een tijdje werd er minder van hem vernomen, hij produceerde wel albums voor onder meer T-Rex, In 1976 was hij een van de oprichters van Foreigner. Met deze band maakte hij een drietal albums.

Vier jaar draaide hij met Foreigner mee, de groep groeit tot een mega-status. Wegens een te gespannen relatie met Mick Jones stapte McDonald vervolgens op. In de jaren erna was McDonald vooral werkzaam als studiomuzikant. McDonald was vanaf 2002 actief in de band The 21st Century Schizoid Band, waarmee oude nummers van King Crimson opnieuw uitgevoerd werden

Afgelopen week overleed Ian op 75jarige leeftijd. Mijn keuze voor deze zondag is Foreigner met “Cold as Ice” uit hun debuutlangspeler.

Toen ik gisteren om 17u30 deze foto nam was het nog klaar. De dag was zonnig geweest en dat maakt het verschil. Een heel verschil met de dag voordien.

Verder heb ik enkele bakken vol spullen uit het huis van mijn moeder mee naar ons huis genomen om te sorteren en meestal te verwijzen naar de papiermand, PMD zak of gewoon de vuilniszak. Zo wordt het huis beetje bij beetje leeggemaakt. Morgen verder.

Groetjes.

🙂

Gisteren zondag viel letterlijk in het water. Hevige wind en tonnen water die uit de lucht viel. Gelukkig heb ik mijn poncho zodat ik toch droog kan fietsen. Ik had in de voormiddag een kleine afspraak in het centrum. Plaats om te parkeren is altijd een probleem dus met de fiets.

Door al dat natte weer en redelijk hoge temperaturen voor de tijd van het jaar beginnen de tuinen nu al tot leven te komen. Zo ook de rabarber in onze tuin. Dit alles doet aan de lente denken. Ik vermoed dat er geen echt winterweer nog zal komen, maar ik kan het natuurlijk verkeerd voor hebben. Afwachten dus.

Groetjes.

🙂

Klaatu was een Canadese progressieve-rockband uit de jaren zeventig, vernoemd naar het gelijknamige buitenaardse wezen uit de film The Day the Earth Stood Still. De band scoorde enkele hits met onder andere “California Jam” (1974), “Calling Occupants of Interplanetary Craft” (1977), “A Routine Day” (1979) en “Knee Deep In Love” (1980).

Over de band werd lange tijd gedacht dat het de Beatles waren die onder een pseudoniem platen bleven maken. Dit gerucht werd versterkt doordat op de albums geen informatie te vinden was over de samenstelling van de band en de bandleden.

The Carpenters maakten een cover van “Calling Occupants of Interplanetary Craft”.

Dit was het dus weer voor deze zondag. Geniet van deze hopelijk mooie dag.

Groetjes.

🙂