De dingen des levens !

Vrijdagmorgen om 8u15 werd Grote Muis in het ziekenhuis verwacht voor een eerste onderzoek. Een scan van de longen stond op het programma. Ik was dus chauffeur van dienst. Ze vroeg of ik Kleine Muis kon naar school brengen. Geen probleem, ik reed via een kleine omweg zodat we langs haar school reden.

Nadat ik Kleine Muis op school en Grote Muis in het ziekenhuis had geleverd reed ik naar huis. Eva wachtte op mij om naar haar tijdsbesteding gebracht te worden. Nadat ik Eva gebracht had reed ik weer naar huis. Thuis aangekomen keek ik op mijn GSM die op trillen stond en zag dat Grote Muis me had proberen te bellen. Het onderzoek zat erop. Of ik haar kon ophalen.

Even later reden we terug naar haar huis. Grote Muis was in alle staten : eerst vrolijk, dan weer huilen. “Kan je me bij Kleine Mama afzetten ?…

Plots horen Bieke en Roodkapje een sinistere lach boven de bomen. De meisjes kijken omhoog. Zoë Bieze de heks vliegt op haar bezem boven het bos. “Waren Quatertemper en nonkel Juul nu maar hier” bedenkt Bieke. De meisjes zetten het op een lopen. Het bos wordt steeds donkerder en dichter begroeid. Bieke voelt hoe de bomen naar haar billen grijpen met hun takken. De grond verdwijnt onder haar voeten. Ze lijkt in een donkere bodemloze put te vallen. Het lachen van de bomen en de heks wordt steeds luider en luider.

Bieke opent haar ogen. Ze kijkt om zich heen. Blijkbaar ligt ze terug op haar bed. Hoe is ze in hemelsnaam terug in haar kamer beland ! De spiegel vertoont geen schrammetje. Daar was toch die gekke ridder uit gekomen ? Hoe kan dat dan. Ze kijkt naar haar been. De kouseband draagt ze niet meer. Wie of wat…

Haar huisarts had haar reeds gezegd dat het ernstig is. Grote Muis hoopte dat de specialist donderdagmorgen zou zeggen dat dit niet het geval is, maar helaas ! De onderzoeken wijzen uit dat het pancreaskanker is. Gelukkig is die nog niet uitgezaaid. Wel is de tumor reeds groot genoeg om tegen haar maag en lever te duwen.

Toen ze het me telefonisch liet weten was ze in alle staten. Ze moest naar de apotheek voor morfinepleisters. Daar ik Eva in haar buurt moest afzetten voor haar workshop naaien besloot ik om samen met Grote Muis naar de apotheek te rijden. Na een leven waarin ze vanalles meegemaakt had is ze goed terechtgekomen. En nu weer dit. Waarom ? Waarom ? Ik laat haar razen, maar zeg niets.

“Hoe zeg ik dit tegen Kleine Muis ?” vraagt ze zich af op de terugweg. “Zeg haar de waarheid.” is mijn antwoord. “Moet…

Bieke en Roodkapje lopen samen door het bos naar het huis waarin de oma van Roodkapje woont. “Is je oma niet bang van de boze wolf ?” vraagt Bieke terwijl ze nagefloten worden door de bomen. “Nee hoor ” antwoordt Roodkapje terwijl ze demonstratief haar kont naar de bomen toe keert. “Mijn oma is trouwens een weerwolf op rust. Sinds ze een kunstgebit draagt nadat ze haar tanden verloor toen ze zich tegoed wou doen aan een knokige schoolmeester komt ze niet veel meer buiten”. Bieke moet even slikken. Een weerwolf als oma kom je niet iedere dag tegen”.

Hoe dieper ze het bos ingaan hoe dichter de bomen en het struikgewas. Op de boomstammen meent Bieke gezichten te zien. Nu en dan lijkt het of ze vuile woorden naar de meisjes roepen. “Dat zal ik me verbeelden denkt Bieke, maar Roodkapje heeft een antwoord klaar. Precies of ze Bieke’s…

Na een hele tijd op dat op hol geslagen houten paard gereden te hebben komen ze aan in het enge bos. Het paard valt als een kaartenhuisje in elkaar. “Waarschijnlijk zonder benzine gevallen” denkt Bieke terwijl ze afstapt.”Hopelijk geen al te hoge CO2 uitstoot door dat mormel.” Nonkel Juul heeft veel griezelige verhalen vertelt over dat bos in café Vlaanderen. Telkens werd hij na zo’n verhaal getrakteerd door de aanwezigen. Nu maar hopen dat het half zo eng niet is zoals nonkel het beschrijft.

Nog steeds slechts gekleed met die kousenband stapt Bieke door het bos. In de verte ziet ze iemand afkomen. Als de figuur naderbij komt herkent Bieke haar : niemand minder dan Roodkapje. “Wat doe jij hier ?” vraagt Roodkapje. “Geen idee” antwoordt Bieke “Ik ben hier door dat op hol geslagen paard van ridder Quatertemper.” Roodkapje zucht. “Met die ridder heb je alleen maar problemen. Die…

Het is al geruime tijd dat Grote Muis klaagt over pijn. Onderzoeken hadden tot op heden niets opgeleverd. Ook had ik enkele malen met haar naar de spoed gereden, maar zonder resultaat. Telkens mocht ik haar na enkele uren terug ophalen. Uit wanhoop veranderde ze van huisarts. De nieuwe luisterde aandachtig naar haar, maar kon haar eerst ook niet helpen.

Ook moet ik vermelden dat ze de laatste tijd veel vermagerd was. De kilo’s verdwenen als sneeuw voor de zon terwijl ze geen enkel dieet of wat dan ook volgde. De laatste tijd klaagde ze tijdens het samen boodschappen doen over het feit dat ze geen warm eten kon inhouden. Ze zat bijna onmiddellijk na de maaltijd op het toilet. Dit kon zo niet verder.

Onlangs had haar huisarts haar gevraagd of ze ooit geelzucht gehad heeft. Dat vond ze een rare vraag. Ik ook vond die vraag een beetje…

Nog steeds met de kousenband aan stapt Bieke naar het venster. Boven het huis ziet ze niemand minder dan Zoë Bieze de heks op haar bezem voorbij vliegen. Dit voorspelt niet veel goeds. Vlug doet Bieke het raam terug dicht. Zou dat meisje met het rode haar dan toch de waarheid gesproken hebben ?

Bieke voelt de frisse ochtendwind door het venster haar lijf beroeren. Net ze van plan is het raam terug dicht te doen hoort ze gerommel achter zich. Zich afvragende wat dit te betekenen heeft draait ze zich om. Tot haar grote verbazing komt er een onheilspellend licht uit de grote spiegel die in de hoek van haar kamer staat. Midden dat licht ziet ze een schaduw die precies groter en groter wordt. Ze wrijft haar ogen. Droomt ze ?

De schaduw lijkt uit de spiegel te stappen. Voor ze het goed en wel beseft staat er…