De dingen des levens !

Hand in hand dalen ze de trap af en begeven zich naar de eetzaal. Beneden kan je voor een prijsje een ontbijt krijgen. Ze zetten zich aan een tafel vlakbij het raam. De oude vrouw die de kamers verhuurt brengt voor beiden enkele opgedroogde boterhammen met confituur die overtijd is plus lauwe koffie. “Ga je terug naar dat saaie dorp ?” vraagt Fleur terwijl ze met tegenzin in haar boterham bijt. Pilchard knikt. Voor hem zit dit bezoek aan de grote stad erop. Misschien gaat hij bij aankomst in het dorp eerst even langs in café Vlaanderen om te praten met de uitbaatster terwijl hij zijn ogen laat vallen op haar dochtertjes. Als ze niet naar school zijn tenminste.

Nadat Pilchard de rekening betaald heeft gaan ze samen naar buiten. “Salut meester !” Pilchard wilt haar een zoen en knuffel geven maar Fleur draait…

De kamer is duister, het behang valt zowat van de muur door het vocht. Aan het venster hangen stofnesten en spinnenwebben. Het brede bed kraakt. De matras is vol vlekken van al die mannen die voor hem erop gelegen hebben. Pilchard opent zijn ogen. Welke dag zijn we ? Hoe laat is het ? Heeft hij gedroomd ? Vlug kijkt hij op zijn uurwerk dat hij ooit van zijn opa zaliger gekregen heeft voor zijn communie. Hij schrikt. Op dit uur rijden er geen bussen meer. Geld voor een taxi vindt hij te duur. Dat betekent wachten tot de volgende dag om naar huis te trekken. Moeder zal het wel zonder hem kunnen redden.

Naast hem begint er beweging te komen onder het versleten donsdeken; Fleur heft haar hoofd op van tussen de kussens. “Alles goed meester ?” Pilchard gromt iets dat op “ja”…

Even later zitten beiden in de Mac aan een tafeltje een kleffe hamburger met veel te veel gezouten frieten naar binnen te peuzelen. “Doe je dit allang ?” vraagt Pilchard nadat hij het smakeloos vlees doorgespoeld heeft met een beker die meer ijs dan cola bevat. “Enkele maanden” is het antwoord terwijl ze haar vingers aflikt zoals de etiquette het voorschrijft in zo’n fastfoodrestaurant. “komen er veel jongens en mannen langs ?” “de ene dag meer dan de andere” antwoordt ze kortaf.

Pilchard : “Niet te geloven dat je op zo’n jonge leeftijd geld kan verdienen met straatwerk”. Fleur : “In deze stad is alles te koop meester” ratelt het meisje terwijl ze met haar smartphone bezig is “Jij houdt toch ook van jong ?” gaat ze zonder opkijken verder. Pilchard wilt ontkennen maar Fleur is hem voor. “Ontken het maar niet. Ik zag…

De meester kan niet nalaten het meisje van kop tot teen te bekijken. Het meisje merkt hem op. “Heb je een tientje voor me ?” Pilchard schrikt van haar reactie. Hij schudt het hoofd. “Voor minder doe ik het niet. “. Pilchard weet niet wat hij hoort. Dit had hij niet verwacht.”Je bedoelt toch niet ….?” Het meisje knikt. “Wat dacht je ? Een reep chocolade ? Houd je niet van de domme meester.” Pilchard trekt grote ogen. “Hoe weet je dat ik een leraar ben ?” Het meisje grijnst. “Dat zie je zo ! Daarvoor moet je geen psychologie gestudeerd hebben zoals mijn grote zus gedaan heeft en die nu haar eigen “zaak” leidt.” Terwijl hij moet nadenken over wat het meisje gezegd heeft kijkt Pilchard even de andere kant op. Tot zijn grote schrik ziet hij een politie inspecteur op hen afkomen…

Meester Pilchard heeft de bus naar de stad genomen. Hij hoopt daar te kunnen rondwandelen zonder bekenden tegen het lijf te lopen. Iets wat hij in het dorp moeilijk kan. Alle leerlingen van de dorpsscholen en hun ouders kennen hem maar al te goed. Onlangs had hij een leuke avond en nacht met GIna, maar volgens zijn moeder kan hij die jongedame maar best mijden. “Daar komt niets goeds van” had ze hem gezegd. “Die sloerie is er alleen op uit om je geld in haar zakken te steken en je goede naam door het slijk te sleuren.” Veel geld heeft hij niet meer op de bank staan nu hij werkloos is. Hopelijk heeft hij nog zijn goede naam. De moeder van Brilletje zal die wel door het slijk gehaald hebben. Zo’n kreng is het. Hier In de grote stad kent niemand hem noch…