Inspiratie voor deze blogpost vond ik bij Bertjes en ms
Kristel en ik woonden in dezelfde straat, op amper enkele tientallen meters van elkaar. Onze mama’s waren vriendinnen en omdat Kristel en ik maar enkele maanden in leeftijd verschilden, trokken ook wij veel met elkaar op. We waren allebei enig kind, waardoor we elkaar als vanzelf opzochten om samen te spelen. Zo groeide er in die eerste kinderjaren een vanzelfsprekende vriendschap tussen ons.
Kristel was voor mij ook een beetje een ontdekkingstocht. Door samen met haar te spelen, begon ik stilaan te merken dat meisjes toch anders in elkaar zaten dan jongens. Als kind denk je daar natuurlijk nog niet bewust over na. Het zijn kleine dingen, een andere manier van spelen, praten, reageren… maar achteraf bekeken waren het de eerste momenten waarop ik besefte dat er een verschil was tussen haar wereld en de mijne.
Een van die herinneringen staat me nog altijd bijzonder helder bij. Ik zat achterop de fiets bij mijn moeder terwijl zij op straat stond te praten met de mama van Kristel. Voor mij was dat op zich niets bijzonders. Ik zat daar gewoon wat te luisteren en te wachten tot de mama’s uitgepraat waren. Maar toen keek ik naar Kristelleke en zag ik iets wat mij plots opviel. Het was een heel klein moment, misschien nauwelijks het vermelden waard, maar voor mij was het een van die eerste kinderervaringen waarbij ik dacht: meisjes zijn toch anders dan jongens.
Kristel moest plots plassen. Kristelleke deed haar jurkje omhoog en ging gehurkt langs de weg zitten, recht onder het kruisbeeld dat daar langs de weg stond. Die dag werd me heel wat duidelijker en ik was nog geen drie !
Kristelleke en ik zaten op dezelfde kleuterschool, bij de nonnen. Het was een tijd waarin er nog duidelijke regels bestonden over wat een jongen en een meisje wel en vooral níét mochten doen. Jongens en meisjes hoorden blijkbaar niet te veel met elkaar om te gaan. Samen spelen was eigenlijk al verdacht. Volgens de nonnen was dat zelfs een grote zonde.
Maar daar trokken Kristelleke en ik ons weinig van aan. Wij waren kinderen en wilden gewoon samen spelen. Als wij elkaar zagen, zochten we elkaar op. Wat de nonnen daar precies van vonden, interesseerde ons niet zoveel. Van die ingewikkelde volwassen ideeën over zonde en ongepast gedrag begrepen wij natuurlijk helemaal niets.
De non die bij mij in de klas stond, vond het allemaal wat minder onschuldig. Wanneer ze vond dat Kristelleke en ik weer eens te veel met elkaar hadden gespeeld, ging ze haar beklag doen bij mijn moeder. Waarschijnlijk verwachtte ze dat mijn moeder haar streng zou toespreken en mij zou verbieden nog met Kristelleke te spelen. Maar daar kende ze mijn moeder blijkbaar niet goed genoeg voor.
Telkens wanneer de non kwam vertellen dat haar zoon weer met een meisje had gespeeld alsof dat een ernstig probleem was, ving ze bij mijn moeder bot. Mijn moeder liet zich niet zo gemakkelijk iets wijsmaken en had weinig boodschap aan dat eeuwige gepraat over zonde. Kinderen en zonde? Daar moesten ze bij mijn moeder niet mee afkomen. Voor haar waren wij gewoon twee kleine kinderen die samen speelden. En daarmee was de zaak voor haar eigenlijk afgedaan. De non kon terug naar haar klas, mijn moeder ging verder met haar bezigheden en Kristelleke en ik deden gewoon waar we zin in hadden.
Kristelleke en ik bleven jarenlang heel close. Tot ongeveer ons 11de waren we bijna onafscheidelijk. We waren samen opgegroeid, hadden samen gespeeld en kenden elkaar door en door. Maar zoals dat soms gaat in het leven, kwam daar plots verandering in.
Onze moeders kregen ruzie, naar aanleiding van geldzaken. Wat er precies allemaal gezegd en gebeurd is, weet ik niet meer zo goed, maar de gevolgen waren duidelijk. Het contact tussen onze moeders was ten einde en daardoor groeiden ook Kristel en ik uit elkaar.
Kristel trouwde op heel jonge leeftijd. Daarna hoorde ik eigenlijk niets meer over haar. Het leven ging verder, ieder langs zijn eigen weg. Soms dacht ik nog wel eens aan haar en vroeg ik me af hoe het met haar zou zijn, maar van echte informatie was geen sprake. Tot mijn moeder, ergens rond 2012, opnieuw contact met haar kreeg.
Dat vond ik bijzonder. Na al die jaren was Kristelleke plots weer opgedoken. Ze zou verder contact houden met mijn moeder en op die manier zou ook ik haar misschien opnieuw zien. Ik dacht dat er eindelijk een kans was om na al die jaren weer eens bij te praten. Om herinneringen op te halen. Om te ontdekken wat er in al die jaren met haar was gebeurd.
Maar opnieuw werd het stil. We hoorden niets meer van haar. Mijn moeder vond dat vreemd. Ze had immers opnieuw contact met Kristel gehad en begreep niet waarom daar plots niets meer van kwam.
Op een bepaald moment besloot ik zelf eens op zoek te gaan. Misschien kon ik via Google of Facebook iets over haar vinden. Ik verwachtte eigenlijk dat ik haar wel ergens zou tegenkomen. Een foto, een profiel, een vermelding… iets waaruit zou blijken hoe haar leven verder was verlopen. Maar wat ik vond, kwam als een mokerslag. Kristel was overleden. Ze was aan kanker gestorven.
Het was een vreemde gewaarwording. Eerst was ze jarenlang uit mijn leven verdwenen en daarna ontdekte ik dat ze voorgoed verdwenen was.
Sommige mensen verdwijnen uit je leven. Je denkt dat er misschien ooit nog een moment komt waarop je elkaar opnieuw zult ontmoeten. En soms ontdek je pas achteraf dat dat moment allang voorbij is.
Dit was het weer voor vandaag. Alvast tot de volgende.
🙂
Bijzonder verhaal. Ik heb dat de laatste jaren een paar keer meegemaakt dat mensen die ik decennia niet meer gezien heb terug in mijn leven komen. Zo ben ik terug in contact met mijn jeugdvriendin Lynn en dat is super. Die vriendin heeft de laatste jaren wat moeten verduren: beide ouders verloren en zelfs haar man verloren. Ik kan alleen maar hopen dat zij steun kan vinden in haar moeilijke momenten en ze weet dat mijn vrouw en ik er zijn voor haar. Dat is zo een van die leuke dingen in het leven.
LikeLike
Wat een mooi en teer verhaal met een triest en ontroerend einde.
LikeLike
Een heel ontroerend verhaal en herkenbaar, zoals het leven toeslaat.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een fantastisch mooi verhaal!!
LikeLike
als ik dit lees ben ik blij dat het bij ons geen nonnenschool was, maar gewoon een school met directeur.
Mooi verhaal, vol mooie herinneringen, behalve dan de ruzie
Een @->- voor je.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een bijzonder en aangrijpend verhaal. Mooi hoe je zo’n jeugdvriendschap na al die jaren weer voor de geest kunt halen, met alle kleine herinneringen die daarbij horen. Juist het einde komt dan extra hard binnen… je denkt altijd dat er misschien nog wel een moment komt om elkaar weer eens te spreken. Heel mooi beschreven. ❤️
LikeGeliked door 1 persoon
Mijn ouders deden mij gelukkig op een openbare school dus gemende klassen. Maar met twee broers en twee zussen wist ik natuurlijk wel dat er verschil tussen jongens en meisjes is. Maar jouw verhaal heeft toch wel een droevig einde, heel jammer dat je niet meer de gelegenheid kreeg met haar bij te praten.
LikeGeliked door 1 persoon
Kristel, is een echte jeugdliefde die je eigenlijk nooit hebt verlaten.
De herinneringen blijven en ook het verdriet van haar sterven. Hans
LikeGeliked door 1 persoon
Het is een rotziekte.
Wel een mooi verhaal, bijna een ontmoeting en dan toch niet.
LikeGeliked door 1 persoon
Een indrukwekkend en mooi verhaal van een vriendschap met een verdrietig einde.
LikeGeliked door 1 persoon
Prachtig verhaal Suske! Iedereen van onze leeftijd zal de ervaring hebben dat iemand die we goed gekend hebben is overleden en daarmee voorgoed uit ons leven verdwenen is. Bij een (heel) goede vriend(in) komt dat extra hard aan.
LikeGeliked door 1 persoon
mooi ontroerend echt verhaal, jammer van het einde
Het leven zoals het is
LikeGeliked door 1 persoon
jammer natuurlijk dat je eerste vriendin zo jong is gestorven.
LikeGeliked door 1 persoon
Vooral in de tijd dat we jong waren was het duidelijk dat jongens en meisjes niet helemaal hetzelfde waren volgens de scholen en kerkelijke omgeving. Als peuters was het nog wel aanwezig, maar zodra de school bepalend werd, werden jongens en meisje gescheiden van elkaar. Zelf heb ik dat nooit begrepen en ben blij dat het nu toch anders in elkaar zit.
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een mooi verhaal over je eerste vriendinnetje. Jammer dat je haar later net misgelopen bent. Maar de herinnering blijft, en die blijft warm volgens mij.
LikeGeliked door 1 persoon
Een mooie herinnering, Suske. Jammer dat Kristel er niet meer is…
LikeGeliked door 1 persoon
Dat levensverhaal heb je héél mooi in woord gebracht Suske 👍
LikeGeliked door 1 persoon
Een mooi verhaal vol nostalgie. In de kleuterschool speelden meisjes en jongens wel samen voor zover ik me herinner maar nadien was er de meisjesschool en de jongensschool. Bij mij heeft het geduurd tot aan de hogeschool voordat ik met jongens in de klas zat. Natuurlijk had ik daarvoor al wel vriendjes gehad, maar op mijn eerste middelbare school waren de nonnen heel streng en kreeg je straf als ze zagen dat je op straat onderweg naar of van school met jongens praatte of samen met jongens naar de trein ging. Ik heb nooit van nonnen moeten weten.
LikeGeliked door 1 persoon
In het eerste kleuter zaten jongens en meisjes samen.Vanaf tweede werden we gescheiden. De problemen met de non en mijn moeder gebeurden tijdens het derde kleuter.
LikeGeliked door 1 persoon
Ademloos je verhaal gelezen…
Zoveel leuker nog als je verzonnen blogjes 🙂
Helaas hoort ook het uit het oog verliezen bij het leven
Voel bij het lezen veel warmte 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Wat een mooi verhaal, vol ontroerende herinneringen. Echt prachtig.
kan me voorstellen dat je schrok bij het horen van haar overlijden.
LikeGeliked door 1 persoon
Dat was een koude douche.
LikeGeliked door 1 persoon
Snap ik.
LikeGeliked door 1 persoon
Vandaar jouw Bieke! Maak er een Kristeltje van?
LikeGeliked door 1 persoon
Bieke is niet gebaseerd op Kristel, maar op een vriendinnetje van mijn dochter toen beiden klein waren. De rest is pure fantasie.
LikeGeliked door 1 persoon
… maar het onbewuste bouwt verder. Amai, een hevig vriendinnetje wel 🙂
LikeGeliked door 1 persoon
Prachtig beschreven. Van die prille jeugdliefdes…..ik had ze niet zo. Kwam pas toen ik de pubertijd naderde. Toen was ik vol voor voor de ene na de andere jongedame. Wisten we veel…Gek genoeg had ik met een een fijn en lief (keurig netjes) contact. Tot zij verhuisde naar Meppel. Ver weg. Vader kreeg daar een mooie baan. Heel veel later hoorde ik via via dat zij was overleden. Ook aan die k…e ziekte. Blijft confronterend…
LikeGeliked door 1 persoon
Dit heb je erg leuk geschreven. Toen vroeger er mee maakten.
Mooie herinnering is dit. Leuke foto. Maar het gaat zijn ieder weg.
Zo gaat het één maal. Fijne dag.
LikeGeliked door 1 persoon
knap en boeiend geschreven Suske
LikeGeliked door 1 persoon
Nadat ik dat berichtje schreef heb ik ook geprobeerd om te googelen op hun namen. Maar ik heb geen FB. Ooit toen ik nog kon inloggen op het FB van Luc heb ik die ene teruggevonden. Hij had altijd bij de bank gewerkt. Meer kon ik er niet uit opmaken. De andere? Hopeloos. Misschien moet ik Luc nog eens naar zijn wachtwoord van zijn FB vragen. Maar eigenlijk interesseert het me niet zó veel.
Mooie herinnering. Gelukkig waren de nonnen waar ik in de kleuterklas zat niet zo al zegden ze wel: de meisjes met de meisjes en de jongens met de jongens, maar van Polleke en Hugoke heb ik wel een foto, een klasfoto. Iedereen had een schortje aan, de jongetjes ook. 😂
Er komt heel wat naar boven als je ouder wordt. 🙂
Ik denk dat je zelfs dat je, zelfs al is het lang geleden nog altijd verdriet kan hebben als je zulk nieuws hoort/leest. Ik vind het erg voor je.
LikeGeliked door 2 people
Mooi verhaal met intense herinneringen. Nu zelf heb ik ook zo van die herinneringen en ja die blijven toch bij je. Ook het ontdekken van elkaar in alles.
Aum Shanti
LikeGeliked door 1 persoon
Dat is een mooi verhaal. Uiteindelijk gaat iedereen zijn eigen weg. Ook al kende je mekaar al jaren.
LikeGeliked door 1 persoon
mogge Suske
die nonnen en collega’s hebben meer gezondigd dan de hele mensheid samen 😦
ja zo gaat dat in het leven , zo samen spelen zo weg 😦
maar de mooie herinneringen zijn gebleven
geniet de dag
LikeGeliked door 1 persoon