Inspiratie voor deze blogpost vond ik bij Bertjes en ms

Kristel en ik woonden in dezelfde straat, op amper enkele tientallen meters van elkaar. Onze mama’s waren vriendinnen en omdat Kristel en ik maar enkele maanden in leeftijd verschilden, trokken ook wij veel met elkaar op. We waren allebei enig kind, waardoor we elkaar als vanzelf opzochten om samen te spelen. Zo groeide er in die eerste kinderjaren een vanzelfsprekende vriendschap tussen ons.

Kristel was voor mij ook een beetje een ontdekkingstocht. Door samen met haar te spelen, begon ik stilaan te merken dat meisjes toch anders in elkaar zaten dan jongens. Als kind denk je daar natuurlijk nog niet bewust over na. Het zijn kleine dingen, een andere manier van spelen, praten, reageren… maar achteraf bekeken waren het de eerste momenten waarop ik besefte dat er een verschil was tussen haar wereld en de mijne.

Een van die herinneringen staat me nog altijd bijzonder helder bij. Ik zat achterop de fiets bij mijn moeder terwijl zij op straat stond te praten met de mama van Kristel. Voor mij was dat op zich niets bijzonders. Ik zat daar gewoon wat te luisteren en te wachten tot de mama’s uitgepraat waren. Maar toen keek ik naar Kristelleke en zag ik iets wat mij plots opviel. Het was een heel klein moment, misschien nauwelijks het vermelden waard, maar voor mij was het een van die eerste kinderervaringen waarbij ik dacht: meisjes zijn toch anders dan jongens.

Kristel moest plots plassen. Kristelleke deed haar jurkje omhoog en ging gehurkt langs de weg zitten, recht onder het kruisbeeld dat daar langs de weg stond. Die dag werd me heel wat duidelijker en ik was nog geen drie !

Kristelleke en ik zaten op dezelfde kleuterschool, bij de nonnen. Het was een tijd waarin er nog duidelijke regels bestonden over wat een jongen en een meisje wel en vooral níét mochten doen. Jongens en meisjes hoorden blijkbaar niet te veel met elkaar om te gaan. Samen spelen was eigenlijk al verdacht. Volgens de nonnen was dat zelfs een grote zonde.

Maar daar trokken Kristelleke en ik ons weinig van aan. Wij waren kinderen en wilden gewoon samen spelen. Als wij elkaar zagen, zochten we elkaar op. Wat de nonnen daar precies van vonden, interesseerde ons niet zoveel. Van die ingewikkelde volwassen ideeën over zonde en ongepast gedrag begrepen wij natuurlijk helemaal niets.

De non die bij mij in de klas stond, vond het allemaal wat minder onschuldig. Wanneer ze vond dat Kristelleke en ik weer eens te veel met elkaar hadden gespeeld, ging ze haar beklag doen bij mijn moeder. Waarschijnlijk verwachtte ze dat mijn moeder haar streng zou toespreken en mij zou verbieden nog met Kristelleke te spelen. Maar daar kende ze mijn moeder blijkbaar niet goed genoeg voor.

Telkens wanneer de non kwam vertellen dat haar zoon weer met een meisje had gespeeld alsof dat een ernstig probleem was, ving ze bij mijn moeder bot. Mijn moeder liet zich niet zo gemakkelijk iets wijsmaken en had weinig boodschap aan dat eeuwige gepraat over zonde. Kinderen en zonde? Daar moesten ze bij mijn moeder niet mee afkomen. Voor haar waren wij gewoon twee kleine kinderen die samen speelden. En daarmee was de zaak voor haar eigenlijk afgedaan. De non kon terug naar haar klas, mijn moeder ging verder met haar bezigheden en Kristelleke en ik deden gewoon waar we zin in hadden.

Kristelleke en ik bleven jarenlang heel close. Tot ongeveer ons 11de waren we bijna onafscheidelijk. We waren samen opgegroeid, hadden samen gespeeld en kenden elkaar door en door. Maar zoals dat soms gaat in het leven, kwam daar plots verandering in.

Onze moeders kregen ruzie, naar aanleiding van geldzaken. Wat er precies allemaal gezegd en gebeurd is, weet ik niet meer zo goed, maar de gevolgen waren duidelijk. Het contact tussen onze moeders was ten einde en daardoor groeiden ook Kristel en ik uit elkaar.

Kristel trouwde op heel jonge leeftijd. Daarna hoorde ik eigenlijk niets meer over haar. Het leven ging verder, ieder langs zijn eigen weg. Soms dacht ik nog wel eens aan haar en vroeg ik me af hoe het met haar zou zijn, maar van echte informatie was geen sprake. Tot mijn moeder, ergens rond 2012, opnieuw contact met haar kreeg.

Dat vond ik bijzonder. Na al die jaren was Kristelleke plots weer opgedoken. Ze zou verder contact houden met mijn moeder en op die manier zou ook ik haar misschien opnieuw zien. Ik dacht dat er eindelijk een kans was om na al die jaren weer eens bij te praten. Om herinneringen op te halen. Om te ontdekken wat er in al die jaren met haar was gebeurd.

Maar opnieuw werd het stil. We hoorden niets meer van haar. Mijn moeder vond dat vreemd. Ze had immers opnieuw contact met Kristel gehad en begreep niet waarom daar plots niets meer van kwam.

Op een bepaald moment besloot ik zelf eens op zoek te gaan. Misschien kon ik via Google of Facebook iets over haar vinden. Ik verwachtte eigenlijk dat ik haar wel ergens zou tegenkomen. Een foto, een profiel, een vermelding… iets waaruit zou blijken hoe haar leven verder was verlopen. Maar wat ik vond, kwam als een mokerslag. Kristel was overleden. Ze was aan kanker gestorven.

Het was een vreemde gewaarwording. Eerst was ze jarenlang uit mijn leven verdwenen en daarna ontdekte ik dat ze voorgoed verdwenen was.

Sommige mensen verdwijnen uit je leven. Je denkt dat er misschien ooit nog een moment komt waarop je elkaar opnieuw zult ontmoeten. En soms ontdek je pas achteraf dat dat moment allang voorbij is.

Dit was het weer voor vandaag. Alvast tot de volgende.

🙂