Normaal gezien zou verleden week vrijdag een nieuwjaarsreceptie plaats vinden in het WZC waar mijn moeder verblijft. Enkele dagen voordien kreeg ik een mail van het WZC waarin stond dat de receptie niet zou doorgaan wegens griep en covid die er heerste. Jammer maar helaas. Gezondheid gaat voor.
Toen ik dit weekend op bezoek ging bij mijn moeder zag ik op een tafeltje foto’s en overlijdensberichten van enkele bewoners. Een ervan herkende ik. Een kranige dame van 94 die graag een wijntje dronk als het cafetaria open was. Die virussen hadden dus er in gehakt.
Bizar eigenlijk dat hun plaatsen aan de tafels vrij zijn maar niemand lijkt er bij stil te staan, noch de zorgverleners noch de bewoners. Straks komen er nieuwe gezichten en niemand praat nog over degene die er niet meer zijn.
Met mijn moeder gaat het goed wat ziektes betreft. We zijn samen naar het cafetaria getrokken voor een ijsje. Daar is ze nog steeds voor te vinden.
Nu hopen dat dat griepvirus hier buiten blijft.
Tot de volgende !
🙂
De dingen des levens ! 
in een rusthuis, in een dorp hier niet ver vandaan, hebben ze weer 2 weken gesloten voor bezoek.
ik vind dat niet menselijk voor de mensen die er verblijven.
wat hebben die mensen aan hun leven als ze zoals gevangenen zitten opgesloten?
ik vermoed dat ze gerust een dagje korter zouden willen leven als ze maar leven rond zich hebben.
Het griepvirus en hoog bejaarden…
Dat gaat nooit goed samen.
Mijn schoonmoeder vond dat altijd vreselijk dat er in het verzorgingstehuis waar ze woonde geen aandacht aan werd geschonken, toen zij overleed hebben wij dat ook zo ervaren, binnen een paar dagen moest de kamer leeg zijn, nog voor de afscheidsceremonie aan, vreselijk vond ik dat!
Het is eigenlijk wel fijn dat de medebewoners van de overledenen zich niet (zo) bewust meer zijn van het verscheiden iemand. Ik heb een oudere heer gekend in een verzorgingshuis waar de bewoners niet geteisterd werden door geheugenmaleur, en die vertelde wel dat iemand uit het dorp was gestorven, die ze al hun hele leven kenden en die ook in dat tehuis de laatste jaren sleet. Dat was altijd weer verdrietig.
een lege plaats..
altijd jammer Suske
Ik denk dat de griep die mij nu even geveld heeft ook covid is.. het is anders dan anders, weinig gesnotter, meer spierpijn en algehele lamlendigheid. Kan me voorstellen dat ze voorzichtig zijn met die oudjes daar.. allemaal zo bij elkaar is het zo weer een plaatselijk epidemietje.. en als ik er al zó ellendig van ben, is het voor hoogbejaarden helemáál lastig ermee te hendelen.
Maar ze zijn het wel gewoon hè in zo’n tehuis.. het is het voorportaal voor de dood.. een mens verjongt nu eenmaal niet.. 😉
Bij mijn pa was er het norovirus dat rondging…zelfs wij (de kinderen bleven niet gespaard) Ja dat hakt erin als de mensjes niet veel meer bij te zetten hebben.
Fijn dat het je moeder bespaard is gebleven.
Hier is het reeds gearriveerd, Suske
Er zweven momenteel allerlei virussen in de lucht, niet fijn hoor.
Gelukkig dat het met je Moeder goed gaat.
Is het niet veel te koud voor ijsjes in België. Hier wil ik er nog weleens eentje nemen, maar niet te vaak. Hopelijk slaat de virus je moeder deze keer over.
Love As Always
Dimario
Ik herinner het nog van toen mijn alleenstaande tante overleed in het rusthuis. De kamer moest de volgende dat al ontruimd zijn. Zo koud, zo kil, zo gevoelloos.
Dat al die virussen maar snel andere oorden opzoeken. De noord- en/of de zuidpool bijvoorbeeld.
Bij ons bleven de virussen niet weg. Daarover later meer…. Maar ik snap wel dat als dit een kwetsbaar oudje in zo’n huis treft de kans op overlijden meteen flink stijgt…
Hopelijk lukt het om de virussen buiten de deur te houden, zodat jullie de volgende keer weer samen een ijsje kunnen halen of zo.
mogge Suske
fijn dat je moeder vrij bleef van zo’n virus
en jullie een ijsje konden genieten
geniet de dag
Heel herkenbaar helaas, de plaats aan tafel is leeg, een kaart in het rouwhoekje. En de kamer met foto naast de deur, al weer leeg getrokken. De verzorging neemt amper afscheid van hun bewoner, omdat deze in de nacht is gegaan en opgehaald. Het is bijna een fabriek te noemen.
Ik hoop dat de ziektes ook nog even wegblijven en dat jullie nog saam heel veel ijsjes mogen halen
De piek zou voorbij zijn. Maar ook klinieken kampen ermee.
Al een geluk voor je moeder dat ze niet ziek is geworden.
Aum Shanti
Gezondheid het allerbelangrijkst
Zo’n griep/covidvirus is jammer genoeg sterker dan de meestal verzwakte ouderen
Gelukkig is jouw mama er nog graag bij en is ze niet vergeten dat ze een ijsje lust 😉 Geniet samen van die momenten
voor de rusthuis bewoners is het extra gevaarlijk omdat ze altijd met veel samen zijn
Fijn dat ze dan in ieder geval nog een foto neerzetten van een overledene en op die manier er toch aandacht aan besteden.
Dat hoop ik ook, Suske. Mijn moeder werd 100, maar werd alsnog gegrepen door het virus en dat gaf haar uiteindelijk de genadeklap. Ook ik werd toen besmet in het rusthuis.