Schrijfopdracht van Geesje, 300 woorden schrijven over woestijnzand, maar het niet vernoemen.
Nonkel Juul had altijd beweerd dat hij “perfect weer kon voorspellen”. Dat bleek opnieuw onwaar toen hij samen met Bieke en Dikke Annie een wandeling maakte door de duinen. Het begon allemaal met een zacht briesje dat door Juuls oortjes floot alsof iemand een fluitles volgde in zijn hoofd.
“’k Voel het,” zei hij plechtig. “Er komt een wervelende woestijn-wals aan.”
Bieke rolde met haar ogen. “Nonkel, je voelt alleen dat je oorharen te lang zijn.”
Maar voor iemand nog iets kon zeggen, begon het hele duinlandschap te bewegen. Een gigantische wolk van los, kriebelend woestijnpoeder kwam op hen af alsof de natuur zelf een gigantisch tapijt probeerde uit te kloppen.
Dikke Annie, die doorgaans niet snel onder de indruk was — behalve door buffetformules — gilde: “Mijn boterhammen! Ze gaan vol kruimels zitten!” Ze trok haar rugzak open, stopte er snel haar broodpotje in en probeerde dan zichzelf ook in de rugzak te proppen. Het lukte half.
Bieke hield zich ondertussen vast aan een sint-jakobsschelp die er al eeuwen lag en daar precies ook klaar voor was. “Waarom zijn we hier eigenlijk?” riep ze.
“Avontuur!” schreeuwde Juul terwijl de wind zijn pet afrukte en die als een hysterische frisbee wegvloog. Hij rende erachteraan, werd meteen omvergeblazen, en rolde door de duinen als een menselijke boule die haar team minstens twintig punten zou bezorgen.
De lucht werd nog donkerder. Het poeder sloeg overal in: in schoenen, oren, en vermoedelijk ook in Annie’s ziel. “Ik proef vakantie!” riep ze vrolijk.
Toen het eindelijk ophield, zaten ze alle drie half begraven. Juul stak zijn hoofd boven het duin uit en sprak: “Zie je wel? Perfect voorspeld.”
Bieke en Annie keken elkaar aan.
“Nonkel…” begon Bieke.
“Ja?” zuchtte hij.
“Wij kiezen morgen het uitstapje.”
En voor het eerst die dag was het zéér, zéér stil.
Verder hier ook alles rustig. Vandaar dit intermezzo.
Groetjes.
🙂
De dingen des levens ! 
Een makkie voor jou natuurlijk 🙂
Wie met een zandstorm door de woestijn heen wandelt moet niet raar kijken na afloop zichzelf uit de put te moeten trekken…..Wat maken die hoofdpersonen allemaal wel niet mee zeg…:)
heel verrassend, ik had een ander verhaal verwacht, maar bewegend zand en zand in de boterhammen van annie is ook heel verrassend
Een @->- voor je.
Het is ne keer iets anders. Ik zou die rugzak van Dikke Annie wel eens willen zien, 🤣🤣 Geweldig!
Dat was een fijn verhaal voor het slapen gaan. Klaas Vaak kan maar komen met zijn slaapzand. Welterusten.💤
Het zand beweegt omdat kapitein Biefstuk er vaart met zijn onderzeeër.
Ik wil ook wel mee wandelen, de warmte is goed voor de spieren. Hans
Logisch dat het hier even stil blijft, die moeten zichzelf eerst uitgraven.
🙏👍
Aum Shanti
Dat heb je mooi verpakt in een verhaal…
Mooiii verhaal en inderdaad wat anderen al schreven…. riekt naar meer
Hier vind je meer : https://nonkeljuul.wordpress.com/
😊 had ik al gevonden toen ik ff verder struinde zopas… kom nog terug want alle personages in 1x onthouden lukt me niet 😉
Pingback: WE 300 “Woestijnzand” | Mijn Gedachten
Goed verhaal! 🙂
Het stuift op de blogs woestijnzand 😂
Top hoor.
ha die Suske
een mooi verhaal , je ziet het als het ware voor je 🙂
rustige avond groet
Och wat een heerlijk bizar verhaal, ik heb echt genoten van de avonturen van Bieke en Dikke Annie. Dat vraagt om meer verhalen van deze twee!
Super leuk dat ook jij mee doet aan deze schrijfopdracht! Hopelijk niet de laatste keer.
Ik zal nog wel meedoen hoor met die opdrachten.
Meer over Bieke en nonkel Juul kan je lezen op nonkeljuul.wordpress.com
https://nonkeljuul.wordpress.com/
Oh daar ga ik binnenkort zeker es lezen 🙂
Wel wel wel wel… Absurde & op het randje van surrealisme af, intermezzo’s zoals dit mag je er altijd tussen gooien als tussendoortje ! 👍😃
Als ik in de duinen ben en het waait … dan vind ik woestijnzand wel mooi. Mooi en leuk, dit intermezzo.