Wij wonen in de zuster Idastraat. Wie die zuster was heb ik even voor jullie opgezocht.
Moeder Ida, in de wereld Ida Iweins (Zonnebeke, 27 februari 1876 – Roeselare, 20 februari 1962) was een Belgische kloosterzuster. Ze probeerde met het ‘Heilig Elisabeths Liefdewerk’ een nieuwe kloosterorde op te richten voor de opvang van verwaarloosde kinderen en lag zo mee aan de grondslag van het tehuis ‘Onze Kinderen’.
Ida Iweins was de dochter van ridder Eugène Iweins (1838-1902) en Louise Hynderick de Ghelcke. Haar vader was een grondeigenaar en van 1871 tot 1884 burgemeester van Zonnebeke. Ze groeide op in het ouderlijke kasteel te Zonnebeke en studeerde in het pensionaat Berlaymont in Brussel. In 1897 trad ze in bij de zusters franciscanessen. Ze verbleef hierdoor jaren in het buitenland, onder meer in Duitsland, Italië, Spanje en Oostenrijk.
Na de Eerste Wereldoorlog wou zuster Ida terugkeren naar haar geboortestreek die door de oorlog hard getroffen werd. Ze bekwam met steun van de bisschop van Brugge, Gustaaf Waffelaert en paus Benedictus XV ontslag van haar geloften en de toestemming om een nieuwe orde op te richten. Die zou zich toeleggen op het huisvesten en onderrichten van verwaarloosde kinderen in het door de oorlog getroffen gebied. Dit werd het ‘Heilig Elisabeths Liefdewerk’. Ze vestigde zich eerst in de Borstelstraat te Roeselare en zocht medewerksters om een nieuwe congregatie op te richten. Ze kocht het voormalige kasteeltje van Alexander Rodenbach, oud-burgemeester van Rumbeke.
Zuster Ida werd Moeder Ida. Ze zou er niet in slagen een volwaardige congregatie op te richten. Een van de belangrijkste redenen hiervoor was een gebrek aan goed financieel beheer. Hoewel ze veel giften kreeg en haar moeder een groot deel van het familiefortuin aan haar schonk, kon ze haar instelling niet goed opbouwen. Om haar instelling te bekostigen trokken zij en haar medezusters als bedelzusters rond in Roeselare en omgeving.
In 1947 werden de schulden zo groot dat ze haar gebouwen moest verkopen. Het liefdadigheidsproject ‘Stichting Onze Kinderen‘ van het Roeselaarse echtpaar Jozef Camerlynck-Simonne Vanneste kocht de gebouwen in Rumbeke op. De stichting maakte er een tehuis voor jongens van. Moeder Ida, inmiddels terug Zuster Ida, en twee van haar volgelingen bleven in de instelling wonen en bedelden verder. Haar activiteiten in de instelling waren klein van aard en ze leefde steeds meer als kluizenaar. Ze werd na haar overlijden in Zonnebeke begraven nabij het graf van haar ouders
Voor deze blog ben ik even langs geweest naar “Onze kinderen”. Veel van die gebouwen hebben een nieuwe bestemming gekregen. Zie mijn albummeke. De gebouwen waar tegenwoordig de kinderen verblijven heb ik niet gefotografeerd. Die komen uit probleemsituaties, dus voorzichtig zijn met wat ik toon.
Bron wikipedia
Fijne dag verder en tot de volgende.
De dingen des levens ! 
ik wist niet dat zuster ida van zonnebeke afkomstig was.
in mijn jonge jaren heb ik haar nog gezien op bedeltocht in roeselare, mijn moeder zei me dat het moeder ida was, ze zag er echt uit als een berooide bedelares.
interessant Suske
Toch leuk eens haar genoemd hebben. Leuke foto’s uit de buurt. Het daar wel aparte naam voor gekregen. Voor haar is dan belangrijk geweest. Fijn weekend.
Ik vind het jammer voor zuster Ida dat het haar financieel niet gelukt is, maar ik hoop dat ze toch het gevoel had dat ze veel bereikt had.
eigenlijk is de geschiedenis van deze straat veel beter dan de naam van mijn straat, als ik die zeg, weet iedereen waar die moet zijn, zelfs in heusden-zolder, beringen enz
Een @->- voor je.
Dat is precies waarom straten soms naar mensen vernoemd worden, dan worden ze nooit vergeten.
Wat bijzonder dat zuster Idastraat zich speciaal op verwaarloosde kinderen richten, zou ze dat ook aan jouw hebben doorgegeven.
Wat heeft Moeder Ida veel goed werk gedaan, men mag dankbaar zijn dat de “Onze kinderen” nog bestaat.
Veel kinderen en jongere hebben het niet makkelijk in deze tijd.
Ik vind het een mooie blog, historie vind je overal. Hans
Ik moet direct denken aan ‘de juffrouw Ida” straat in Den Haag. Het lijkt toch niet om dezelfde Ida te gaan zie ik, de Ida’s zijn niet uit dezelfde eeuw. Maar wel toevallig.
Een bijzondere straat, vernoemd naar een bijzondere non.
Toch wel van enig belang dan die zuster daar ze een straat kreeg naar haar genoemd
Hopelijk was het een goed opvanghuis
Uit een rijk nest en non moeten worden. In armoe zal ze wel niet geleefd hebben. Ja ik weet nog de tijd van bedelpaters. Oh die gebouwen doen mijn maag omkeren. Ze hebben mij te veel leugens wijs gemaakt.
Maar mooie brok geschiedenis en opzoek werk. Gelijk dat je voorzichtig bent met kwetsbare kinderen.
Alles goed uitgekiend voor ons, Suske.
Je hebt een mooie uitgezocht als blog 🙂
Anderen helepen stond voorop en kinderen helpen is een dankbaar doel
Leuk gedaan
Mooi verhaal Suske. Zuster Ida is niet echt in opzet geslaagd begrijp ik, maar heeft wel een straat naar zich vernoemd gekregen. Dat is goed.
’t is altijd tof om een uniek stukje geschiedenis te lezen.
Gelukkig zijn er nog altijd meen die om andere geven en proberen te helpen.
Een mooi stukje Roeselaarse geschiedenis. De stad heeft er een aantal mooie gebouwen aan overgehouden.
Ze was dus van goede wille, maar kon niet goed met geld omgaan? Jammer.. maar ze heeft haar best gedaan.. van mij mag ze wel die straat naar haar vernoemd hebben hoor. Al zijn er vélen die ook hun best deden en waarvan niemand weet heeft.. en misschien smeten die nog niet eens een hoop geld over de balk. 😉
mogge Suske
mooi optrekje dat tehuis , zit nu meer in denk ik
zuster Ida had het niet makkelijk maar wilde goed doen
dus de straat wel verdiend
geniet de dag
Groot gelijk dat je voorzichtig blijft. Ikzelf zou zelfs de naam van mijn straat if van mijn dorp niet op mijn blog zetten. Hier staat een lig al een jaar in concept in de hoop dat de media het voorval vergeten. 😁
Ik houd niet van kloosterzusters of moeder-overstes. En als er geld en kinderen mee gemoeid zijn al zeker niet. Ik zou verhuizen. 😂🤣😂
sommige “i’s” moet je wel efkes vervangen door “o’s”. Klein schermke, dikke duim.
Toch heeft deze zuster haar sporen achtergelaten in Roeselare.
ze zal heel belangrijk geweest zijn in haar tijd als er nu een straat naar haar genoemd is