De laatste tijd voel ik me niet zo lekker : slaperig, spierpijn, hoofdpijn, pijnlijke keel en omringende klieren. Het doet me denken aan een ver verleden toen ik geveld was door een virus. Een reden op zich om niet na te laten even langs te gaan bij de dokterspraktijk.
Als ik me aanmeld aan de balie van de praktijk geeft de jonge dame me de keuze uit twee dokters. Geen van beide namen doet me een lichtje brengen. Blijkbaar zijn er weer enkele nieuwe bijgekomen. Ik laat haar de keuze. “Neem deze, daar gaat het het vlugst !” is haar deskundig advies. Gewapend met het nummer “5” stap ik de wachtzaal binnen. Er zijn niet veel wachtenden. Een jonge dame en dito heer houden elkaar gezelschap. Ze lijken eerder op gladde verkopers die de dokters moeten overtuigen hun zetpil voor te schrijven dan deze van de concurrent. Schuins tegenover mij zie ik een dame die druk bezig is op haar tablet Naast haar een gezette Afrikaanse dame die me nauwlettend in het oog houdt. Slechts wanneer ze verveelt geeuwt slaat ze haar blik af. Gelukkig vergeet ze niet haar hand voor de mond te houden. Na mij komt een oudere vrouw de zaal binnen. Schichtig kijkt ze rondom zich. “Wie is er voor mij aan de beurt ?” Allen tonen we onze kaart met volgnummer er op. Ze zucht en gaat morrend op de bank zitten. Duidelijk een neurotisch type. “Het is nochtans slechts voor een voorschrift. Moet ik daarvoor hier zolang zitten wachten ?” verdedigt ze zich. Niemand reageert. Ook niet de jonge man die na haar gekomen is.
Tenslotte ben ik aan de beurt. De dokter is een jonge kerel met bril en een krullenbol waarmee je makkelijk spinnenwebben in de hoeken van je woonkamer kunt verwijderen. Hartelijk schudt hij mij de hand en doet teken dat ik op een stoel mag plaatsnemen. Hij vraagt mijn naam en zoekt die op in de PC. Hij kijkt me met onderzoekende blik aan en vraagt “hebben we niet samen karate getraind ? Ik denk zo’n 15 jaar terug.” Ik moet even nadenken want dat is een hele tijd geleden . Ik praat onder andere over de toenmalige locaties en die herinnert hij zich. Nu blijkt hij 29 jaar te zijn, dus toen 14. Hij heeft ook in andere afdelingen getraind behalve bij de jeugd op vrijdag. Ik vertel over mijn stoppen dit jaar en over de reden hiervoor.
Dan start het onderzoek. Hij besluit wat bloedstalen te nemen om zeker te zijn wat er met me aan de hand is. Vrijdag mag ik hem bellen om de uitslag te weten. Opnieuw schudt hij me hartelijk de hand en dan mag ik naar de balie om te betalen.
Mijn karate-verleden achtervolgt me dus nog steeds. Ook al was het een open einde, geen idee of er ooit een vervolgt komt. We zien wel ! Geen foto met de dokter in wit kostuum, maar enkele met mijn kids zonder wit kostuum die lang geleden eens kwamen meetrainen. Ik denk ergens rond 2005.
Groetjes.
🙂
De dingen des levens ! 
Hachelijk, dat karate, dat blijkt!
Wij hebben een gezondheidscentrum in de buurt. Keuze uit diverse doktoren, maar ik ga voor mijn eerste keuze toen ik hier kwam wonen. Een schat van een Tsjechische vrouwelijke dokter, met wie ik ook graag wat praat over haar en mijn automerk. Waar ik haar indertijd van kon overtuigen. Rijdt ze nog in. Dat bindt. Maar als het serieus lijkt wat ik mankeer, zij heeft nooit iets valt me wel eens op, stuurt ze me snel door. Ziekenhuis, specialist, bloedafname etc. Vaak heb ik dan op Google al opgezocht wat ik zelf denk te mankeren…. Het is intussen vrijdag, wat heb je voor uitslag gekregen??? Pfeiffer of zo?
Pfeiffer is het niet. Mijn bloed is normaal. Waarschijnlijk een onschuldig virus of gewoon vermoeidheid, kan ook.
Wens je goede uitslagen van de krullenbol die je zo grappig omschrijft
Goede morgen Suske. Leuk, zo’n gewezen leerling als dokter te krijgen, wat een toeval hé.
Jammer dat je je niet lekker voelt, ik hoop dat de uitslag van het onderzoek uitsluitsel zal geven en jij een remedie voor je kwaal krijgt. STERKTE hoor!
ja, puur toeval, je moet een goeie indruk nagelaten hebben dat ie je direct herkent
Eén @->- voor jou
Leuk, dat soort toevallige ontmoetingen! Bij mij begon het met ernstige vermoeidheid, gevolgd door keelpijn. Uit de bloedtest kwam naar voren: Pfeiffer. Ik hoop op een voor u positieve uitslag van de bloedtest!
Het verleden is altijd slechts maar een stap achter je……
Nu maar even afwachten… Ik heb ook diverse kinderen getraind in judo, maar voor hun was er maar 1 leraar, voor mij honderden kinderen…
Bijzonder weerzien! Was de haardos destijds nog niet bruikbaar als ragebol, of heeft het toen minder indruk gemaakt? 😉
Hopen dat er iets komt.. dan kan het tenminste gehandeld worden. En dan snel weer beter worden.
Love As Always
Di Mario
Ik hoop dat je een gunstige bloeduitslag te horen krijgt.
Sterkte met het weer opknappen ….
Bemoedigende groet,
Wat is de wereld toch klein! Je hebt duidelijke een goede indruk op hem gemaakt, anders had hij zich jou niet herinnerd. Ik hoop dat er iets onschuldigs uit je bloedbeeld komt waar onmiddellijk korte metten mee gemaakt kan worden.
Hoe het verder zal gaan met karate…die keus is aan jou en jou alleen.
Beterschapsgroet
Leuk geschreven, handig zo’n krullende haardos… 🙂
Hoop dat je snel duidelijkheid krijgt en mag je snel genezen.
krullenbol ..
leuke beschrijving van je dokter
groeten
Het zal voor hem makkelijker zijn jou te herkennen dan omgekeerd, kinderen veranderen natuurlijk véél meer dan volwassenen. Maar het lijkt me toch grappig dat hij je herkende ener ook over begon!
Jaja, karate blijkt een hardnekkige aandoening ☻
Maar ik wens je beterschap, op zijn minst een goed medicijn.
Hilarische beschrijving 😄 Ik hoop dat het niks ernstigs is en dat je je snel beter voelt.
In een wachtkamer is altijd wat te beleven.
Zeker blijft karate je achtervolgen, beterschap. Hans
ja zijn de spinnenwebben inmiddels al weg hihi
dus het verleden kwam je weer tegen , was het een goede karateman , en zo ja , waarschijnlijk ook een goede dokter
suc6 met de uitslag , en is die niet goed , niet de dokter vellen met een karateslag
beterschap
krullenbol waarmee je makkelijk spinnenwebben in de hoeken van je woonkamer kunt verwijderen 🙂
Hoe kom je erop ?
Geweldig
Nu maar hopen op goede uitslagen…groetjes