Deze namiddag reed ik langs binnenwegen met naast mij onzen zoon. Hij had een afspraak voor een sollicitatiegesprek. Nu het schooljaar er zowat opzit stromen de aanbiedingen bij hem binnen. Niet een echt gunstige periode voor hem daar hij zich volledig op zijn eindwerk wilt concentreren.
Terwijl de weiden en koeien langs ons passeerden moest ik denken aan de tijd dat ik met mijn eerste auto net als nu door de landelijke wegen reed met naast mij mijn vader die zelf nooit had leren autorijden en telkens van onze uitstapjes genoot. We zijn nu bijna 35 jaar verder en nu heb ik mijn zoon in plaats van mijn vader naast me. Na de school zal de zoon autorijlessen volgen maar nu eerst dit schooljaar afwerken.
Een half uur nadat hij het gebouw was binnen gestapt was hij reeds terug.
ik : Nu reeds terug ?
zoon : Het heeft lang genoeg geduurd.
ik : Viel het mee ?
zoon :Ja hoor ook al probeerde ze me tijdens het gesprek zenuwachtig te maken.
ik : Hoezo ?
zoon : Je weet wel, ze proberen uw antwoorden tegen je te gebruiken.
ik : Viel de interviewer mee ?
zoon : Ja, ze vertelde me waar ze woonde.
ik : wablief ? Waren jullie al zo intiem ?
zoon : Nee ze deed dit slechts om sympathiek over te komen.
ik : tevreden over dit gesprek ?
zoon : Ik mag terugkeren voor enkele proeven.
ik : da’s goed !
zoon : Eens zien hoe en wanneer het voor me past.
ik : Laat maar weten wanneer ik paraat moet zijn.
zoon : We zien wel.
Groetjes.
🙂
De dingen des levens ! 
In onze familie was het standaard dat we van pa op zoon leerden rijden. Opa reed en had een garagebedrijf, pa had een rijbewijs en reed op en in alles wat kon rijden. Vaak zat ik naast hem of achterop de motor. Zelf pikte ik dat rijden snel op. Via de bromfietsen uit de jaren zestig naar de auto waarvoor ik 9 lessen nodig had. Mijn rijstijl leek op die van pa. Stevig, voorrang nemend waar ik die had. Ging bij mij beter dan bij hem. Hij wilde nog wel eens een autootje pletten. Maar ja, in de handel met dat spul, kon niet veel schelen. Verliespostje. Zelf ging ik ook eerst het vervoer en later de auto’s in. Leefde op vleugels en wielen. Zoonlief mee. Naast me in het vliegtuig of in de auto. De liefde kon ik niet overbrengen. Hij behaalde zijn rijbewijs niet eens. Mist het ook niet. Kan alles bereiken met het o.v. Dus ik vrees dat de autoliefde na mijn generatie verdwijnt……zucht…
Dat de aanbiedingen binnen stromen lijkt me in deze tijd toch iets om blij mee te zijn.
Het zal net lang meer duren eer jij dus náást je zoon in de auto kan zitten op de passagiersstoel, wéér een nieuwe ervaring;-)
Aangenomen worden na 2 gesprekken zie je tegenwoordig niet zo vaak meer, minstens ook een intelligentietest en soms een dagje met andere capaciteitstesten.
hopelijk levert het iets op!
dat klinkt veelbelovend..Suske
niet gemakkelijk om een passende job te vinden
Ha, je bent er terug Suske, en ook al met toch wat goed nieuws. Hopelijk slaagt je zoon niet alleen in zijn eindwerk maar zal hij bovendien ook nog de job van zijn leven vinden!
En jij zal zoals steeds altijd paraat staan om hem daarbij te helpen.
Ik hoop alleen dat het stilletjes aan weer beter met jou gaat!
🙂 Genoeg om te weten, de rest komt later wel.
Op naar een fijn weekend.
Vader zoon gesprek maar korte antwoorden 😉
Dat zijn momenten, die wel heel normaal lijken om samen in de auto te zitten, maar je ook nadenken over het leven.
Je zoon red het wel. Hans
Ja, afwachten maar, en het beste maar hopen.
Je weet toch niet hoe het soms kan lopen he.. Ik hoop voor hem dat hij zijn droombaan kan vinden.
Love As always
Di Mario
Haha duidelijke taal van zoonlief
ja andere tijden
wie weet wel de zelfde weiden
gesprek geslaagd dacht ik zo
dus binnenkort nog maar eens langs de koeien en de weiden
is toch ook genieten