Het vervolg en slot van een extra lange aflevering van de soap “met een blogger in de hoofdrol”.

Het is al rond 18 uur wanneer we bij het huis van Sam(antha) aankomen. Sam is opgenomen met een overdosis geneesmiddelen en nu zit haar hondje alleen thuis opgesloten. Leen heeft in het verleden al meerdere malen voor het beestje gezorgd, Wanner ze de voordeur wilt openen merkt zij dat er iets niet klopt. De sleutel past niet in het slot. Verrek ! Men heeft een nieuw slot op de voordeur gestoken. Dan maar naar de papa van Sam bellen. Die bevindt zich in het ziekenhuis maar hij zal direct komen. Een andere vriend van de dame stopt met zijn wagen voor het huis en samen wachten we op de man met de verlossende sleutel.

Als we naar binnen stappen zie ik overal speelgoed. De autootjes en dinosaurussen liggen her en der verspreid. Hier zijn duidelijk kinderen aan het spelen geweest. We stappen door en komen in de keuken terecht. Leen heeft de hond reeds uitgelaten zodat deze zijn plasje kan maken. De papa kijkt overal rond. Het is er duidelijk hectisch geweest de laatste dagen. De wasmachine en droogkast worden geopend net als de afwasmachine. Hier is werk aan de winkel. Leen krijgt een nieuwe sleutel zodat ze de volgende ochtend kan langskomen voor de hond en een vogeltje in een kooi.
We rijden weg. Al wat nog dient gedaan te worden is de boodschappen van Leen uitladen bij haar thuis. Deze dag zit er voor mij op. Het is trouwens al bijna half negen.

De volgende ochtend ben ik bij mijn moeder. Ik drink een kop koffie en eet een broodje. We zijn net terug van samen boodschappen doen zoals op iedere zaterdagochtend. Plots gaat mijn GSM; Het is Leen. Ze is in paniek. Blijkbaar was ze reeds met haar dochtertje naar het huis van Sam gewandeld om de hond en vogel hun eten te geven. Toen ze bij het huis aankwamen geraakte ze niet binnen. Op één of andere manier was het veiligheidsslot vast komen te zitten. Geen idee hoe ze dat had kunnen doen. Ze kon zich wel op de kop slaan. Na enkele bedenkingen stelde ik haar voor dat ze de vader van Sam zou opbellen of desnoods die vriend of kennis die de avond voordien daar ook aanwezig was. Ik meende me te herinneren dat hij in de streek was om een verhuis te regelen.

Ik reed eerst naar huis om de boodschappen uit te laden en tevens wat gereedschap te nemen om dan naar Leen te rijden. Een kwartier later stonde Leen, Brit en ikzelf voor het huis van Sam. Leen had een ijzerzaag op de kop kunnen tikken. Dit zou dus een makkie wezen. Een buurvrouw komt langs en vraagt wat we aan het doen zijn. Leen vertelt de dame wat er zoal gebeurd is. Dan schiet er me iets te binnen. Ik vind het raar dat zo’n systeem zo makkelijk kan blokkeren. Hier klopt iets niet of het moet zijn dat Sam ook al aan een geloten deur heeft moeten staan. Ik neem de ijzerzaag en begin aan het werk. Ondertussen praten de dames rustig verder en huppelt Brit op het voetpad doelloos rond zoals alleen kinderen dit kunnen. “HELA ! WAT GEBEURT ER !?”

“Deze stem komt uit het huis, hier is iemand !” roep ik verbaasd. De deur gaat open en niemand minder dan Sam zelf staat daar in de deuropening verward te kijken. Haar weinig verhullend nachtkleed wappert rustig in de wind. Leen en ik weten niet wat we zien. De buurvrouw krijgt een rode kop en maakt dat ze wegkomt. “J-I-J
w-was toch in het zzziekenhuis ?” stamelt Leen. “Ja, maar ik ben er weggelopen” antwoordt Sam terwijl ze teken doet dat we naar binnen moeten komen.

Dan doet ze haar verhaal ; “Toen ze mijn maag leeggepompt hadden hebben ze mij bij een oude trut gelegd. Rond 23 uur moest de TV uit en mocht ik niet meer roken. Ik protesteerde maar de verpleegsters zeiden botweg dat ik me moest gedragen of ophoepelen. Ik heb dan maar gevraagd of ze de nodig papieren zouden brengen opdat ik kan tekenen dat ik akkoord ben en de zaak verlaat. Met een vriend die me is komen ophalen heb ik dan nog enkele café’s bezocht en zoals je weet ben ik niet gewoon alcohol te drinken zodat ik hier nu met een houten kop zit”. Puur van angst en zenuwen begint Leen te huilen en krijg ik de slappe lach. “Waarom heb je die pillen genomen ?” vraagt Leen. “Is DE ziekte teruggekeerd ?” “Ja de dokters hebben weer cellen gevonden en ik ben het beu om er tegen te vechten. Dit is de derde keer al weet je wel ?” ratelt Sam.
“Dacht ik al” mompelt Leen.

Na een kop koffie besluit ik de dames alleen te laten en rijd ik terug naar huis.