Het is weer maandag;
tijd om te gaan werken of naar school te gaan.
Gezien Bieke nog lang geen 14 jaar is moet ze naar de nonnen vlakbij het kerkplein.
Nog altijd beter dat dan op zondag heel de dag in de kerk zitten luisteren naar dat gejank dat dienen paster latijn noemt. Als dat latijn is dan is dienen ouwe kater van buurman Kamiel ook een pater.
Op weg naar school komt ze twee Duitse soldaten tegen,
Hoffelijk knikken ze naar het meisje.
Haar blonde krullen doen hen heimwee krijgen naar hun heimat.
Bieke knikt verstrooid terug en zet het op een drafje,
Van zulke jonge soldaten moet ze niets hebben.
Ze hoopt later een echte officier te kunnen strikken.

De dikke stuurs kijkende non laat haar bel rinkelen.
Iedereen gaat per twee in de rij staan.
Zwijgend gaan de kinderen naar binnen.
Wie het nu waagt om te praten of rond te kijken weet wat hem of haar te wachten staat.
Uit alle klaslokalen klinkt een weesgegroetje,
alleen de lippen van Bieke bewegen;
ze maken geen geluid.
Bieke haat dat gedoe met dien rozenkrans;

De les van vandaag is aardrijkskunde.
Ze zullen leren over Duitsland.
Met een staf toont de non met bril waar de Rijn en de Donau liggen,
Telkens ze een naam van een stad noemt moeten de kinderen haar nazeggen.
Berlijn; Frankfurt, Munchen enz,
Van uit een ingekaderde foto kijkt den Adolf goedkeurend toe.

Bieke verveelt zich.
Zo”n saaie bedoening.
Maar ze is niet alleen,
ook Marie Jeanne en Marie Joseph vervelen zich.
Bieke ziet de schoenen van de non van onder haar lange zwarte rok tevoorschijn komen.
“precies ventenschoenen” prevelt Marie Joseph.
“ik heb zin om die schoenveters aan elkaar vast te maken” fluistert Bieke.
“da durfde gij niet” repliceert Marie Jeanne..
“Niet durven ? wacht maar af kalle, ge gaat subiet wat zien !”
Op handen en voeten kruipt Bieke naar voren.
Geen een van de andere kinderen durft een kik te geven.
Met open mond kijken ze toe hoe Bieke de veters van de non vastmaakt.
Vlug kruipt Bieke terug op haar schoolbank.

“Meisjes, wie van jullie weet Berlijn liggen op de kaart en kan me dat ne keer komen tonen ? vraagt de non.
Terwijl ze dit zegt wilt ze zich omdragen; maar dan verliest ze haar evenwicht.
Met veel lawaai en getier komt ze op de grond terecht.
Aan haar blik te zien ziet ze sterretjes rond haar kap vliegen.
Dan valt haar blik op haar schoenen.
“WIE HEEFT MIJN SCHOENVETERS VASTGEMAAKT !!!” dondert het door het klaslokaal.
De non buldert zo luid dat enkele soldaten die buiten op straat rondlopen vlug hun geweer van hun schouders halen en het in de aanslag houden.
Suzanneke wordt helemaal rood en Marie Kristientje doet het van het verschot in haar broek,
“Ik kan al raden wie van jullie de schuldige is. Ik ga subiet de duivel uit haar lijf kloppen,
De non neemt haar stok en wijst in de klas.
“Kom maar hier juffrouw, we zullen ne keer zien wie hier het best zal lachen !”
Alle meisjes kruipen zowat onder hun lessenaartje.
Ze hopen dat de non zich niet zal vergissen en de verkeerde een pandoering geven.

Buiten scheert een laag vliegende bommenwerper over de school,
Het gevaar is duidelijk nog bij lange niet geweken.
De vogelschrik op het patattenveld van nonkel Juul haalt zijn schouders op.
Hoe zal dit aflopen ?