Dreigende wolken hangen in de lucht. Geen mens op straat. Bieke rent door de lege straten naar huis. Dit is niet gewoon op dit uur. Meestal hangt Sidonie de vuile was van anderen buiten en loopt de facteur achter de vodden van Eufrasie. Om dan maar de rotte visgeur van de oude buurvrouw niet te vergeten. Het aroma komt je tegemoet. De klokken van de kerk beginnen te luiden. Het zijn doodsklokken. “Weer een sukkelaar die er in gebleven is” denkt onze meid. Nieuwsgierig kijkt ze in de richting van de kerk, maar nergens iemand te zien, laat staan een lijkwagen.

Dan verschijnt er een zwarte cirkel met flikkerende lichten boven de kerktoren. Dit veroorzaakt zo’n vreselijke windhoos dat het hemdje onder haar openhangend jasje helemaal omhoog waait. Jammer genoeg is er niemand in de buurt om getuige te zijn van dit schouwspel. De cirkel zakt naar beneden en komt tot stilstand op het kerkplein. Bieke heeft zich achter het standbeeld van Juul Plastiek verborgen. Angstig en nieuwsgierig tegelijkertijd steekt ze haar met blonde krullen bedekt hoofdje omhoog. Haar pruilend mondje gaat open van verbazing. Een deur of iets dat daar op lijkt schuift open en een glijbaan komt te voorschijn.

Eén voor één komen er vreemde wezens uit die cirkel. Het is een ruimteschip. Bieke wrijft haar ogen en trekt van pure noteratie haar hemdje nog meer naar beneden. De ruimtewezens zijn ongeveer 150 cm groot, hebben zwarte ovalen bollen als lijf en lopen op vier poten. Ze hebben tevens 2 paar ogen. Daarnaast hebben ze twee uitsteeksels die op onze armen gelijken. Waar hun neus zou moeten zitten is er iets dat precies op de slurf van een stofzuiger lijkt. De wezens verspreiden zich over het kerkplein. Ze heffen hun achterkant op en een roze wolk ontsnapt uit ieder van hen. “Scheten laten kunnen ze in ieder geval ook” concludeert Bieke. De hierdoor ontstane wolk verspreid zich over heel het dorp. Bieke kan niet begrijpen waarom ze dit doen behalve dat ze misschien teveel intergalactische bruine bonen hebben naar binnen gespeeld de laatste 24 uur.

Enkele monsters trekken het dorp in, duidelijk op zoek naar voedsel of iets dat er op gelijkt. Wie weet wat die gasten op hun menu staan hebben. Na een uur ofzo komen de wezens terug met alle mannen en jongens van het dorp. De mannen lopen als in trance voor hen uit. Precies of ze bedwelmd zijn of gehypnotiseerd. Ze worden ergens naar toe geleid, maar Bieke kan niet zien waarheen. Ze houdt haar adem in als ze vervolgens ook de kinderen ziet afkomen, allemaal jongetjes en helemaal geen meisjes. Wat heeft dit allemaal te betekenen ? De stoet stopt vlak voor de deur van de UFO.

Een heel ander wezen komt naar buiten gevlogen. Hij heeft een lichaam als van een mens, maar waar zijn hoofd dient te zitten is er in de plaats een gloeiende pompoen. Precies iemand die halloween wilt vieren, maar dan zonder snoepjes uit te delen. Aan zijn bewegingen te zien moet hij vast en zeker de leider van het spel zijn. Hij beveelt de wezens om met de mannen en kinderen verder te gaan in noorderlijke richting, de weg naar het slachthuis met andere woorden.

Nu kan Bieke helemaal niet meer volgen. Wat hebben ze daar te zoeken ? Zijn die illegale polen en afrikanen niet meer goed genoeg om het vuile werk op te knappen ? Ze wordt duizelig door al die vreemde indrukken die ze te verwerken krijgt. Net wanneer ze besluit zich uit de voeten te maken voelt ze iets koud en hard tegen haar nek drukken. Een hand snoert haar de mond.

Hebben die ruimtespinnen haar toch ontdekt ?