Jaren geleden
Ik was lid van het oudercomitee van de school waar mijn zoon toen zat.
Het was laat op de avond ergens eind oktober.
We hadden een lampiontocht georganiseerd en jong en oud leefde zich uit in de duisternis, koude en regen. Plassen trappen kan leuk zijn. Achteraf waren er hotdogs en soep voorzien.
Rond 11 u was ik in de schoolrefter aan het opruimen. Komt daar een +/- tienjarig meisje binnen met haar broodje worst in de hand. Met vaste tred komt zij naar mij toe en begint vervolgens honderduit vragen te stellen over mijn zoon die in haar klas zit. Waarom hij liever alleen is dan met haar en de rest van de klas te spelen enz enz.
Voorzichtig leg ik haar uit wat autisme is en hoe het mijn zoon in de greep houdt.
Haar moeder komt er bij zitten en luistert ook mee. Het kind is duidelijk tevreden met mijn uitleg.
15 januari 2011.
Ik sta met mijn moeder aan te schuiven aan de kassa van den Aldi.
Komt daar een knappe jonge dame met haar moeder achter ons aanschuven met hun karretje vol aankopen.
De meid kijkt me aan en glimlacht naar me net alsof ze een oude bekende terugziet. Ik twijfel eerst maar dan weet ik het zeker, het is het meisje van zoveel jaren geleden die mij over onzen zoon aansprak.
“Hoe gaat het met Jasper ?” vraagt ze meteen. Ik vertel haar hoe hij het stelt , onder meer dat hij van plan is om later verder te gaan in de informatica.
“Dat zat er toen al in” is haar reactie. Zij is hem duidelijk niet vergeten na zoveel jaren.
Ik kom thuis en vertel hem wie ik gezien heb. “Herinner je haar nog ?” vraag ik hem.
“NEEN” is zijn antwoord.
Nou, dan weet je het weer.
De dingen des levens ! 
Grappig aan die foto vind ik altijd weer om te zien hoe weinig ontwikkeling schoolfotografen doormaken. 10 jaar geleden, 20 jaar en 30 en 40 jaar geleden waren de opzet van die foto’s ook al zo… ik wacht op een creatieve schoolfotograaf die er eens een uitdaging van maakt…
Autisme is een vreemde ziekte met verschillende gradaties. Ik denk dat je uitleg toen goed deed bij dat meisje.
Leuk dat jullie elkaar nog herkende. Al deed jou oude brein er mss net iets langer over 😛
Fantastisch verhaal Suske. Zo zie je maar dat ouders méér met hun kinderen begaan zijn dan de kinderen zelf. Die hebben wel wat anders aan het hoofd… aan hun toekomst denken bijvoorbeeld. Maar ik hoop zo voor je zoon dat hij dat autisme zoniet overwint, er dan toch mee leren leven zal en het geen impact op die toekomst van hem hebben mag…
Fijne dag nog!
Of jou zoon nu autisme heeft of niet, het gaat om de herinnering en heel eerlijk? Ik merk al in mijn eigen familie hoe wij allemaal weer andere dingen herinneren wat ik niet meer weet of andersom, ik vertel iets en de anderen weten het niet meer, soms best raar, omdat het op jezelf zo’n impact heeft gemaakt, anders zou het er niet zijn? Toch?
XXX
Duidelijk antwoord.
Ik kan me mensen uit het verleden ook nooit zo herinneren, en zij mij vaak wel.
Nou ja, autisme, iedereen zou moeten weten wat dat is.
dat antwoord neen zo herkenbaar hier ook
het lijkt wel of ze alleen alles van de pc kunnen onthouden, hier heb ik er ook 1 die de informatica in is gegaan
Wel mooi dat ze er meteen naar vraagt. Het heeft haar duidelijk wat gedaan.
Love As always
Di Mario
Autisme en al haar verschijningsvormen ken ik niet. Kennis van zaken zit toch bij experts en familie.
Gelukkig gaat het mij redelijk af om met de autistische vormen om te gaan tijdens mijn werk.
Van een afstand gelezen is het een vertederend verhaal.
Al kan ik mij goed voorstellen dat het niet altijd even makkelijk is om deze gebeurtenissen te accepteren en te hanteren.
Vriendelijke groet
als het zo’n knappe meid was, dan zou ik die wellicht niet vergeten zijn…
😉
Groetjes, Suske!
Dat lijkt me een lastige ziekte. Mooi is het als hij en z’n omgeving ermee om kunnen gaan en dat hij verder kan in de informatica.
Leuk dat ze zich hem hebben herinnerd.
Herkenbaar verhaal! (ook al is de mijne nu nog 11) Hij maakt indruk, kinderen kennen hem en vinden hem aardig, maar als ik vraag ‘wie is dat dan uit je klas?’ Dan weet hij de naam niet!
Ook mijne gaat door in de informatica, dat is al heel lang duidelijk! Daar is hij een kei in!
Geweldig om dit te lezen!
Dat is pâs leuk !
Dat zet je meteen weer terug op je plaats. Hoe fijn het weerzien ook was.
voor de één is het een ontmoeting voor de ander slechts een gezicht onder zovelen. Het meisje had duidelijk een ontmoeting.
Toch wel leuk, zo’n weerzien.
Gr. J@n.
woeha, onze lieve kleinen :-))
iedereen heeft zo zijn nostalgische herinneringen die zo veel lijken te betekenen, en toch zijn die enkel persoonlijk.