De dingen des levens !

Toen ik zondagnamiddag even langs ging bij mijn moeder kwam ik in de gang van het WZC deze jongedame tegen :

Moeder heeft vorige week last gehad van buikgriep en mocht derhalve haar kamer niet uit. Kwestie niemand te besmetten. Zaterdag heeft ze heel de dag geslapen. Zondag was ze weer beter.

Ondertussen was het bij ons thuis de maandelijkse vergadering van Eva en haar vriendinnen. Deze keer maakten ze zeep. Hieronder enkele resultaten.

Morgen 1 mei, dag van de arbeid. Er zal weer van alles te beleven vallen in het centrum en op het stationsplein. Of ik ga kijken hangt van het weer af.

Fijne dinsdag.

🙂

Bieke : naar het schijnt spookt het in het huis van meester Pilchard.
Nonkel Juul : zijn moeder leek al een spook toen ze nog leefde.
Erna : allemaal onzin. Geen een dode is teruggekeerd.
Ernest den evangelist : we zullen het geweten hebben bij het laatste oordeel.
Tante Martha : blijf daar maar weg meisje, je weet maar nooit.
Flip : ik zal maar een plaatje opleggen voor de volgende Bankshow !
Met zijn allen : GOED IDEE !!!

Oppassen als je deze week naar Belgie afzakt. Woensdag is 1 mei en dat is de dag van de arbeid en dan wordt er niet gewerkt en zijn veel winkels gesloten.

Tot de volgende.

🙂

Een oude man gaat jagen in het bos. Hij draagt een versleten jagershoed en een geweer over zijn schouder. De bomen staan hoog en dicht op elkaar, hun bladeren ritselen in de wind. De man loopt langzaam, zijn ogen speurend naar sporen van wild. Hij volgt een smal pad dat dieper het bos in leidt.

De lucht is koel en vochtig, en de geur van aarde en mos hangt in de lucht. De oude man voelt zich één met de natuur, zijn zintuigen op scherp. Hij hoort het gekraak van takken onder zijn voeten en het gefluit van vogels hoog in de bomen.

Plotseling ziet hij iets bewegen tussen de struiken. Een hert! Zijn hart bonst in zijn borst terwijl hij zijn geweer optilt en richt. Maar dan stopt hij. De ogen van het hert ontmoeten de zijne, en hij ziet de angst en het leven in die diepe bruine ogen. De oude man laat zijn geweer zakken. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om te schieten.

In plaats daarvan glimlacht hij naar het hert en laat het rustig weglopen. Hij heeft genoeg gejaagd in zijn leven. Nu wil hij alleen nog maar genieten van de schoonheid van het bos en de vrede die het hem brengt.

En zo vervolgt de oude man zijn weg, dieper het bos in, met een glimlach op zijn gezicht. Hij is misschien niet meer zo snel als vroeger, maar hij weet dat hij nog steeds één is met de natuur. En dat is genoeg voor hem.

Dit is een blog met behulp van AI.
Verhaal: Bing Copilot
Tekening: Microsoft Designer

Fijne vrijdag en tot de volgende.

🙂

Gisteren woensdag was het erg koud en nat. Niet te geloven dat de zomer dichterbij komt. De gemiddelde temperatuur alhier lag rond de zes graden. Gelukkig heb ik dinsdag het gras gemaaid. Dat stond meer dan hoog. Ik was niet de enige. Overal in de straat en omgeving hoorde ik het geluid van grasmaaiers.

Wat doet een mens dan ? Gelukkig is er de PC nog. Luisteren naar de show van Hans Bank of Spotify opzetten. Ondertussen schrijven aan mijn verhalen. Ditmaal weer enkele bladzijden over de hachelijke avonturen van meester Pilchard. Of die ooit gaan verschijnen en indien ja, wanneer weet ik niet.

De foto nam ik op het stationsplein, maar de meesten onder jullie herkennen die omgeving. Die nam ik toen ik rond de middag een boodschap deed in één van de vele zaken daar op het plein. Niet bepaald een foto om vrolijk bij te worden.

Nu afwachten of het echt warmer weer zal worden komend weekend.

Tot de volgende !

🙂

Zondag waren Eva en ik weer eens te vinden in het woonzorgcenter waar mijn moeder verblijft. Ze was zoals steeds blij ons te zien. Zoals steeds zat ze vast in haar rolstoel. Nu had ze een pop bij zich. “Ik zorg voor dit kindje”liet ze ons weten. Nu en dan praatte ze tegen dat “kindje”. Een verpleegster liet ons weten dat moeder rustig geworden is sedert ze voor die pop mag zorgen.

Samen gingen we naar het cafétaria. Eva had een gesprek met een vrijwilligster over breien. Die dame zou haar helpen. Ondertussen zat ik met moeder aan een tafel. Met veel moeite liet ze de pop los. Die legde ik naast haar terwijl ze haar taartje op at.

Ze leeft dus duidelijk in een andere wereld. De echte wereld lijkt steeds verder af. Feit is dat ze gelukkig is met dat “kindje”.

Dit was het voor vandaag.

Tot de volgende.

🙂