De dingen des levens !

Gisteren was het, zoals elke 21ste juli, de Belgische nationale feestdag. Voor de meeste mensen betekent dat een vrije dag. Heel wat winkels blijven gesloten en velen kunnen een dagje genieten van wat extra rust. Hoera voor de koning!

En wat doe ik op zo’n feestdag?

’s Morgens spring ik op de fiets richting mijn favoriete halalwinkel aan het Stationsplein om het nodige in te slaan. Op het plein zelf zijn ze dan al volop bezig met de voorbereidingen voor de festiviteiten. Het podium staat er, de geluidsinstallatie wordt getest en overal lopen technici en medewerkers druk heen en weer.

Later op de dag zullen daar optredens plaatsvinden van “wereldberoemde” artiesten… al heb ik eerlijk gezegd nog nooit van de meesten gehoord. Maar goed, dat zal waarschijnlijk meer over mijn muzieksmaak zeggen dan over hun bekendheid.

In de namiddag fietste ik naar de andere kant van de stad om enkele foto’s te nemen die hier binnenkort zullen verschijnen. Achteraf reed ik nog even langs het Stationsplein. Daar was een voor mij onbekende zangeres bezig met een wel erg uitbundige hoempapaversie van Huilen is voor jou te laat op het publiek los te laten. Het aanwezige volk leek zich er in elk geval prima mee te vermaken.

Daarna ben ik nog even als mooimaker op pad geweest. Toen ik langs het speelpleintje fietste, zag ik dat het er weer vol zwerfvuil lag. Vlug mijn materiaal gehaald en alles opgeruimd, zodat het er weer netjes bij lag.

Terwijl ik bezig was, kwamen enkele jongeren vragen of de Colruyt open was. Helaas niet. Het was tenslotte nationale feestdag!

In de vooravond deze blogpost uitwerken en de dag zat er zowat op.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂

Zo beste lezers en lezeressen we zijn weer toe aan de derde letter uit het alfabet : de letter “C”.

Voor deze aflevering van de challenge koos ik voor “CD”

Toen ik in de tweede helft van de jaren tachtig een cd-speler kocht, was dat een hele gebeurtenis. Het toestel was duur en cd’s waren nog lang niet zo algemeen verkrijgbaar als vandaag. Het aanbod was beperkt en lang niet alle albums waren al op cd uitgebracht. Bovendien lieten sommige van de eerste cd-uitgaven qua geluidskwaliteit te wensen over. Ze waren vaak haastig van de oorspronkelijke opnames overgezet, waardoor het geluid soms vlak of onnatuurlijk klonk.

In de jaren negentig groeide de cd uit tot de standaard voor muziekliefhebbers. Vinylplaten verdwenen massaal uit de rekken van platenzaken en belandden voor velen in de vergetelheid. De cd bood heel wat voordelen: een kraakvrije weergave, eenvoudige bediening en de mogelijkheid om nummers rechtstreeks te selecteren. Het leek erop dat de vinylplaat voorgoed verleden tijd was.

Maar ook de cd bleek niet onaantastbaar. Vanaf het begin van de eenentwintigste eeuw kreeg hij stevige concurrentie van digitale muziekbestanden en later van streamingdiensten zoals Spotify, Apple Music en Deezer. Muziek hoefde niet langer op een fysieke drager te staan; met enkele tikken op een smartphone had je toegang tot miljoenen nummers. Ironisch genoeg maakte de vinylplaat intussen een opmerkelijke comeback. Vandaag kiezen heel wat muziekliefhebbers opnieuw bewust voor het warme geluid en de nostalgische charme van vinyl, terwijl de cd langzaam dezelfde weg dreigt op te gaan als de grammofoonplaat enkele decennia geleden.

Tegenwoordig komen veel platen zowel streamen, op LP als op CD kopen. Toen ik vorige week in de Mediamarkt was verwonderde ik me dat er zoveel LP’s te koop zijn, zowel oude als recente opnames.

Momenteel heb ik geen CD speler, maar mijn CD’s bewaar ik. Wie weet komt er een tijd dat er niets meer te streamen valt of dat Youtube en Spotify verdwijnen.

Fijne dinsdag en tot de volgende.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

De gitarist van the Rubettes is overleden leest Oldman in de krant.
Wie waren dat nu weer zucht nicht Irene.
Die bandjes klonken allemaal hetzelfde sneert buurvrouw Erna.
Ik ken alleen Elvis bromt nonkel Juul.
Die ken ik ook niet antwoordt Bieke
Hebben we hier platen van the Rubettes onder het stof liggen vraagt Flip.

De Britse gitarist, zanger en songwriter Tony Thorpe is op 18 juli overleden, vlak voor zijn 81e verjaardag. Hij maakte vanaf 1974 deel uit van The Rubettes, de groep die dat jaar internationaal doorbrak met Sugar Baby Love.

Dit was het voor deze week

Fijne maandag en tot de volgende.

🙂

Toen wij deze morgen naar buiten gingen voelde het aangenaam fris aan. Weg met de hoge temperaturen. Wel nog steeds droog. Hier geen spatje gevallen in tegenstelling tot het wat in Frankrijk gevallen is. In het oosten van België zou het ook regenen.

Dat het droog is merkte ik toen ik rond de middag het gras maaide. Stuiven dat het deed. Alles droog en dor. Hier kan de natuur ook wat regen verwachten.

Verden doen zoals Louis, genieten van het weer en de rust. Het is nu eenmaal zomer, nietwaar ?

Fijne dag.

🙂

Vlak bij deze snoepwinkel, op de hoek van de Ooststraat en de Vlamingstraat (zie foto hierboven), brak zondagavond een vechtpartij uit. Tijdens het incident werd een mes getrokken, waarbij één van de betrokkenen gewond raakte. De politie kwam snel ter plaatse en hield de andere betrokkenen aan. Inmiddels zijn zij, na verhoor, opnieuw op vrije voeten.

Het incident zorgde zondagavond voor heel wat onrust in de buurt. De precieze aanleiding van de vechtpartij wordt verder onderzocht.

Dat in de berichtgeving wordt vermeld dat enkele betrokkenen afkomstig zijn uit Eritrea, is natuurlijk koren op de molen van bepaalde reacties op sociale media. Al snel wordt de burgemeester verantwoordelijk gesteld voor dergelijke incidenten. Alsof hij persoonlijk bepaalt wie er in de stad woont en hoeveel mensen met een buitenlandse achtergrond er aanwezig zijn.

Dit toont vooral aan dat veel mensen niet altijd weten hoe de verantwoordelijkheden binnen een gemeente verdeeld zijn. Een burgemeester kan niet zomaar bepalen wie zich wel of niet mag inschrijven in het bevolkingsregister. Dat gebeurt volgens wettelijke regels en procedures.

Moeten mensen met een vreemde naam of een andere huidskleur dan maar systematisch geweigerd worden? Dat zou niet alleen onwettig zijn, maar ook ingaan tegen de basisprincipes van een democratische rechtsstaat. Natuurlijk mogen problemen zoals geweld en overlast niet worden genegeerd en moet iedereen die de wet overtreedt, ongeacht afkomst, daarvoor verantwoordelijk worden gehouden. Maar een individuele daad van enkele personen mag niet automatisch gebruikt worden om een hele groep mensen over dezelfde kam te scheren.

Door de grondige controles van de politie in de stationsbuurt verplaatsen sommige overlastveroorzakers zich naar andere delen van de stad, vaak naar plaatsen waar ze denken minder snel op te vallen. Ook in dit geval lijkt het erop dat een incident zich heeft afgespeeld buiten het gebied waar de controles het meest zichtbaar zijn.

Dat betekent echter niet dat het probleem zomaar verdwijnt door het enkel te verplaatsen. Een doeltreffende aanpak vraagt blijvende aandacht voor de hele stad, met een combinatie van politiecontroles, preventie en samenwerking met buurtbewoners en hulpverleners. Veiligheid is immers niet alleen een kwestie van optreden wanneer het fout loopt, maar ook van ervoor zorgen dat problemen tijdig worden aangepakt.

Ziezo, dit was het weer voor vandaag. Houd het fris en veilig.

Tot de volgende.

🙂

Decennia geleden telde Roeselare nog drie afzonderlijke ziekenhuizen. Door de jaren heen volgden verschillende fusies, waardoor ze uiteindelijk opgingen in één ziekenhuisgroep. Om alle diensten op één moderne locatie samen te brengen, werd aan de rand van de stad AZ Delta gebouwd.

Daardoor kregen de oude ziekenhuisgebouwen een nieuwe bestemming. Het voormalige Maria’s Rustoord werd herbestemd voor andere zorg- en dienstverlening, terwijl het Heilig Hartziekenhuis werd gesloopt.

Alleen het vroegere Stedelijk Ziekenhuis bleef behouden. Dat gebouw maakt vandaag nog steeds deel uit van AZ Delta en huisvest nog verschillende medische diensten.

Onlangs kwam ik nog eens voorbij het gebouw van het vroegere Stedelijk Ziekenhuis. Daar zijn momenteel grote werkzaamheden aan de gang. Een van de oude gebouwen wordt afgebroken, wat doet vermoeden dat de site opnieuw een grondige metamorfose ondergaat. Het wordt interessant om te zien wat er op die plaats zal verrijzen.

Op de achtergrond van de foto zijn nog delen van de oude kapel te zien. Die vormt een van de laatste tastbare herinneringen aan het vroegere ziekenhuiscomplex. Of de kapel behouden blijft en een nieuwe bestemming krijgt, is voorlopig nog onduidelijk. Dat zal de toekomst uitwijzen.

Fijne woensdag en tot de volgende.

🙂

Zo beste lezers en lezeressen we zijn weer toe aan de tweede letter uit het alfabet : de letter “B”.

Voor deze aflevering heb ik gekozen voor “Banaan”. Nee geen banaan om op te eten maar de banaan op een LP hoes en later op de CD.

The Velvet Underground & Nico is het debuutalbum van de Amerikaanse experimentele rockgroep The Velvet Underground, in samenwerking met de Duitse zangeres Nico. Het album werd op 12 maart 1967 uitgegeven door Verve Records.

Kunstenaar Andy Warhol had een grote invloed op de productie van het album en ontwierp de herkenbare hoes, bestaande uit een knalgele popartbanaan op een spierwitte achtergrond. Op de originele uitgave was deze banaan een sticker die een andere, vleeskleurige banaan verhulde. Hoewel het album destijds geen groot succes werd, wordt het tegenwoordig gezien als een van de meest vooruitstrevende en invloedrijke albums aller tijden.

Enkele nummers van die plaat :

GA MET DIE BANAAN !

Met deze woorden eindig ik hier en wens jullie een fijne dinsdag.

🙂

Deze morgen aan de ontbijttafel :

Het wordt weer warm weer bromt nonkel Juul.
Dan kunnen we weer buiten spelen jubelt Bieke.
In de zon spelen is slecht voor je huid zeurt nicht Irene.
Laten we maar genieten van dit zomers weer besluit Oldman.
Hoe denk je dat te doen vraagt Flip;
We beginnen alvast met een zonnig muziekje antwoordt Hans.

Veel zomerse temperaturen voor deze week volgens de voorspellingen. Dat wordt bakken en braden.

Fijne maandag en tot de volgende.

🙂